I Hate It Here Novels & Stories

Napailing na lang ako. Hindi na siya nagsalita nang magpatuloy ito sa pagmamaneho, habang ako ay bumalik sa tingin sa labas. Hindi ko tuloy maalala ang probinsya namin. I hate coming here in the Philippines because of what happened, but I miss my hometown.

Ayaw niya na mas lumaki pa ang issue kanina baka hindi niya na kakayanin na madagdagan ang takot na kanyang nararamdaman at baka tuluyan na siyang malagutan ng hininga. “No! hindi ko pa nga nakikita ang taong magmamahal sa akin ng habangbuhay tapos mamamatay na ako kaagad? No, I can’t afford that to happened! Ayaw ko pang mamatay ang dami ko pang gustong gawin sa buhay. Gusto ko pang magkajowa,” sabi niya sa kanyang sarili habang pilit na pinapakinggan ang mga sinasabi ni Max. "Lumang tugtugin na 'yan bakla magpalit ka naman ng alibi! Saan ka ba talaga nagpunta at—"

Punyetang luha ito ayaw paampat sa pagtulo. Tumalikod na ako sa kanila. I hate what’s happening in my life. I hate my life. I hate Kiko. I hate Agnes. And I hate myself. Wala na. Ano na ang gagawin ko sa buhay ko? Ano na ang mangyayari sa akin kung wala si Karine?

Mabilis kong pinunasan ang luhang pumatak sa aking mga mata I don't want to be here anymore. This is freakingly suffocating the hell out of me. Please, someone get me out of here. My heart still pounding so hard. I hate this kind of feeling! I don't want this. I'm fine now, I started to move on... to live my life without him. Ci, get me out of here. But why the freaking freak am I crying?

Nakakainis! "Ugh! I hate that man! I really hate that man! I hate Isidro Felipe! I hate him! I hate him talaga! Leche siya! Hindi siya marunong makiramdam kung inis na sa kaniya yung isang tao! Arghhh!! Leche siya!" Yung unan sa living room ang napagdiskitahan ko kaya kung saan saan ko itinapon para lang mabawasan ang inis ko.

Wala na lamang akong ibang magawa kundi ang umiyak, humagulgol ako nang humagulgol. I hate my life!! I hate my family, I hate the man who bought me!!! I hate all of them! Napakasama sa akin ng mundo. Ano bang nagawa kong mali para parusahan ako ng ganito? Naging mabait naman ako buong buhay ko. Wala akong inapakang tao.

sigaw ko rito at tumakbo pabalik sa aking silid. "I hate you! I really hate you!" umiiyak na sambit ko.

Dito na kami dumaan sa malapit mismo sa entrance para hindi na kami mahirapan pa. "Ugh! I really hate parties." Sino pa ba? Isang tao lang naman ang kilala kong super hate na hate ang mga ganitong event. Kahit ako, ayaw ko din naman ng ganito pero hindi yung sobrang hate talaga. If we could just stay at home and just sleep, but they leave us with no choice. If we won't follow them, they'll surely give us consequences which we don't like to have either.

"Please stop, Asher. You're making me hate you more!" "Then, what's wrong with me? Am I really a jerk like you always say? Am I that disgusting? Why do people hate me, huh? I'm trying hard to let people like me but fuck... Why can't they appreciate me? It sucks, Jez... It sucks being me... It sucks begging for attention... And love... But you know what's worst? I'm begging again for someone like you to love me back?" "A-Asher..."

Naiinis ako na hindi ko mawari na may halong pagkadismaya dahil hindi niya itinuloy ang hinihintay kong paghalik niya sa akin. “Ugh! I hate you, Vienn Anderson.” Gusto kong isigaw iyon ngunit kinimkim ko na lang sa loob ko.