I Hate It Here Novels & Stories

Tumingin ako sa labas ng bintana at mapait na ngumiti. Natanggal si Hector sa kaniyang trabaho dahil sa akin. Hindi ko alam kung ano ang aking dapat gawin. Mahalaga kay Hector ang kaniyang trabaho. Hindi siya magtitiis ng ilang taon kung hindi na ito napamahal sa kaniya. And because of my selfishness… Ugh. I hate myself. I'm a walking disaster.

Natahimik ako. Hindi ako gumalaw. Hindi ako sumagot. “See?” bulong niya. “You don’t.” Lumayo ako. Bigla. Parang napaso. “Stop twisting things,” sabi ko, malamig. “I’m not.” “You are.” “You just don’t like what you’re hearing.” “Of course I don’t!” “Good.” Napatawa ako—pero walang saya. “God, I hate you.” “I know.”

“Come on, it really fits on you!” hindi ako mapakali sa suot ko na damit. I mean I’m not into wearing this kind of outfit. Sobrang reveling, shos too much skin, and I hate it. Oh, god, I just want to wear my pj’s and eat ice cream while watching my favorite n*****x series.

Minsan ay napapansin ko na parang medyo umiiwas pa rin siya, pero hindi na kagaya nung una na halos araw araw kung sungitan niya ako. Today is Monday. It is actually the day that I hate the most. I mean, kapag kasi galing ka sa off tapos papasok ka ay parang nakakatamad. Sa tingin ko ay hindi lang naman ako ang nakakaramdam ng ganito.

Cheska POV Ang daming nangyari sa nakaraang buwan. Hate. Everyone hates me and I think I really deserve the hate. Nabulag ako sa pagmamahal ko sakanya. Hindi ko inisip ang ibang nasasaktan.

She left me. I hate people. They hate me too. I don't care. Kahit halos madapa na ako sa kakabato ng ibang tao ng masasakit na salita sa akin, I stand up and move forward. Mahirap nga lang. I've isolated myself for so many years. Hindi ko na nakaya ang pananakit ng aking dibdib sa sobrang pagkikimkim. My hatred is the reason why I am like this. I don't want to admit it but yes, I couldn't stop myself to hate the world. The people. Sometimes I can't sort out my feelings anymore. It's making me frustrated everytime I want to be nice but I feel so angry all of a sudden!

Humagulgul ako! Sa tatlon taon kong nanirahan sa paris ay ngaun palang ulit ako umiyak ng ganito. Sunod sunod ang pag agos ng luha ko. Nakahawak sa railing ang kamay ko habang doon kumuha ng suporta. "Nakakainis kase pagkatapos ng ilang taon, mahal ko parin. I hate it because I'm still inlove with him." Nanginig ang boses ko ng sabihin ko un.

Hanggang ngayon na matatanda na kami ay mainit pa rin ang dugo ko sa kaniya, kahit limang taon na ang nakaraan ay hindi ko pa rin maalis sa sarili ko na parati lang akong nasa anino niya. I hate her!

They have the same smile! Iwinaksi ko sa isipan ang mga naiisip at tumikhim. "What are you doing here?" malamig kong sambit. I'm sorry if I will be rude at her. I don't like her presence and it gets me so uncomfortable, there is something in her na nagpapagulo sa isip at damdamin ko. Parang may something sa kanya na hindi ko mahinuha. It's so weird and I hate it!

I will never accept that you have once again ruined my life! Puro basag ang mga gamit niya sa loob ng kaniyang condo. Nagsikalat din ang ilan at hindi niya kayang pagmasdan ang sarili sa salamin. 'I'm fucking wasted! I hate her. I hate her! I really hate her to death! Bullshit ang babaeng iyon. Hindi naman maganda! Eww.'