I Hate Love Novels & Stories

“Hindi pa rin ako convince na hindi mo kayang magmahal, at hindi ka na naniniwala sa pagmamahal. Nagmamahal ka pa rin natakot ka lang magmahal ulit. Your love to your family is still love. Iyung nanay mo mahal na mahal mo kahit na iniwan kayo.” Mas lumakas ang tawa niya. “Sometimes I love her but I always hate her. What I felt is ambivalent. Do you know that word? A person can love and hate it parents at the same time. Hindi ko naman mahal ang nanay ko. I hate her because she abondone us. I just respect her as a human with feelings.”

“Last night, you said you don’t hate me anymore. But do you like me now?” Sinuri niya ng tingin ang anyo ni Cayson, hinanap doon ang sinseridad nitong malaman ang kaniyang sagot. Subalit hindi niya iyon makita. Pakiramdam niya ay tila nagtatanong lang ito kung ano ang paborito niyang ulam. He looked like he didn’t really care. So why give him an honest answer? “Yeah, I don’t hate you anymore. But I still don’t like you.”

It’s painful and warm and sweet all at the same time. “I thought a really great guy loves me. But right now, I doubt if he really did. Tingin ko, dapat at kailangan ko siyang kalimutan. Pero tingin ko rin, hindi ko kaya. It’s . . . complicated.” Humiga siya sa pa-letrang L na couch. Nakipagtitigan sa mga guhit ng ilaw na sumasayaw sa kisame. “How can I hate someone yet not hate someone? Do you get what I mean? ’Yong . . . galit ako pero parang hindi ako galit?

"Don't you get it Adam? I hate you so much, I hate you for existing in my world because I never wanted you to, I wasn't ready for this, I wasn't ready for you yet here you are, wala kang ibang ginawa kundi magpaka-Adam na mokong na kilala ko na kahit nakatayo ka na lang naiinis pa rin ako sa'yo and for that, I really really hate you." "Well don't worry Sanya," humarap na ako sa kanya at hindi ko masyadong maaninag yung mukha niya dahil sa sikat ng araw o dahil sa namamasa yung mata ko, hindi ko na rin alam kung alin sa dalawa pero hindi ko na iniisip pa yun. "The feeling is mutual, I hate you too," lumapit ako at yumakap sa kanya. "I hate you because you are wicked, I hate you because you ar

Love is really mysterious at kung kayo talaga ang nakalaan para sa isa’t-isa, anumang galit, malulusaw dahil kayo ang itinadhana. The more you hate, the more you love…ikanga sa mga favorite motto natin sa slumbook. And I am guilty without a doubt that the man I grew to hate, is the man that I will love until forever. I am Hyacinth Faith Segovia-Mediavilla, leaving you with a peaceful and happy heart that is now free from all the pain and burden, and is now ready to face a new life ahead!

Hindi naman ito ang unang beses na makakarinig ako ng drama e. Yes, I do hate dramas. But, hate can't do anything when the person you love is the one being dramatic. Madalas nagdadrama si Jellah sakin dati e. Kaya kahit gusto ko na siyang sigawan dahil nga hate na hate ko ang drama, hindi ko magawa. I love my bestfriend so much. But now, seeing the guy I hated the most crying in front of me, I don't know if I'm starting to love him for me to feel this way. What I mean is that, the same love that I feel for my bestfriend, not the other way around.

Pero kahit anong pilit kong itanggi, hindi ko maalis ang kakaibang pakiramdam sa loob ng puso ko. Paano kung... talagang mai-in love na ako sa kanya? "Hindi… Hindi ako pwedeng ma-in love sa kanya." Napalunok ako habang paulit-ulit na sinasabi iyon sa isip ko. Hindi pwede. Kahit kailan, hindi pwede. Lalo na at nasabi ko na sa kanya mismo… Hindi siya ang tipo ko. Napakagat ako sa labi habang mahigpit na hinawakan ang unan. Bakit ko pa kasi sinabi ‘yon? Ngayon, parang ako mismo ang kinokontra ng puso ko.

She missed his lips and his kisses. Ilang minuto pa ang lumipas ng paghiwalayin nito ang mga labi nila. Nginitian siya nito habang hinahaplos ang mukha at pinagdikit ang mga noo nila. "I love you." Nakangiting anito habang nakapikit. "I hate you." Aniya at lumayo rito saka naglakad paalis. Pero hindi pa man siya nakakalayo ay mabilis na siya nitong nahawakan at binuhat saka sinampa sa balikat.

Malungkot ko siyang binigyan ng ngiti at bahagyang napabuntong hininga. “I think love is in everything...” I trailed off. Nag-huhukay muna ng lakas na loob mula sa kaloob-looban. At nang may kaunting nahukay ay saka ko lang tinapos ang pagsasalita. “Love is when you feel fear, hatred, anger, trauma and all the feelings that you could feel. Yung sa akin kasi it's everything. The hatred is there, fear, sadness and the trauma. And I know it's love because if it's not love what I gave back then, then maybe I shouldn't have felt those feelings at all.”

Hindi ko kilala ang lalaki na nakasama ko! I hate myself, I really hate myself!