I'm Feeling Lucky Novels & Stories

“If there is one person I want to be my mother, it’s you, Aunt Lyla.” She looked at Lucky. “What? W-why?” “Because you’re kind,” he said. “You’re genuine to me and you understand me. You don't need my father’s money because you’re already rich and you’re already famous. I like you.” Overwhelmed. Yan ang nararamdaman ni Lyla ngayon habang nakikinig sa mga sinasabi ni Lucky. It feels so overwhelming to hear it from a child. Hinawakan niya ang pisngi nito at ngumiti.

"Nangpunta lang ako rito kasi alam kung dadalawin mo ang Lola mo ngayon. Gusto lang kitang makausap para makahingi ako ng tawad sa ginawa ng Apo ko kagabi." Na touch ako kay Lolo. Buti pa siya at ang bait bait niya. Masasabi kong may mga mayayaman pa rin palang kagaya ni Lolo na kayang humingi ng tawad kahit na hindi naman talaga nila kasalanan. "Salamat po, Lolo." sambit ko. "Hindi na rin ako magtatagal, hija. Marami pa akong gagawin at kailangan ko nang umalis."

Pero isang maling hakbang lang, at lahat ng itinayo ko ay maaaring gumuho. Napakuyom ako ng kamao. Ang babaeng ‘yon — kung sino man siya — ay naglaho na parang bula matapos ang gabing ‘yon. Paano niya nakuha ang libro? Sinadya ba niya o isa lang siyang biktima ng maling pagkakataon? Hindi. Walang ganung pagkakataon. Sa mundo ko, walang nagkakataon. Lahat ng bagay ay may dahilan.

Hindi makapaniwala si Aki sa ginawa sa kaniya ng isa sa mga sikat na negosyante sa kanilang lugar. " Wala kang karapatang maging malaya… you don't deserve anything such as freedom and love! You don't deserve even a little bit of humility and care!” Hindi nag-atubiling sinigawan ni Mr. Forteros ang dalaga. Dala narin siguro ng kaniyang galit at pighati. “Ba-bakit Mr. Forteros? What did I do to you?" “You stole my happiness, Ms. Aki Rodrigo Salamanca! You took everything away from me!”

May mga pagkakataon kasing hindi ito maawat sa pagsasalita at may mga pagkakataon ding parang nababayaran ang bawat salita nito. Nagsimula na akong maglakad palabas ng parke. Parang ang bigat sa pakiramdam ko na iiwan ko ang dalawa. Parang may kung anong mangyayari sa kanila akapg wala ako sa tabi nila. Hindi naman sa wala akong tiwala kay Caleb, may tiwala ako roon kaya lang ay parang ang bigat ng mga paghakbang ko habang palayo ako sa kanila.

“Oh, my gosh! You like him, don’t you?” Nataranta si Psalm sa kinauupuan. “N-nagkakamali kayo.” “Oh, my gosh! Alam ba ni Apocalipsis na may feelings ka para sa kanya? Tang*na mo Psalm! Kinikilig pa ako sayo minsan, hindi ko alam lalaki rin pala ang gusto mo?” Hinampas ni Lucky ang matikas na braso ng katabi. “Tang*na mo talaga! Laway na laway sayo si Maya noon, pagkatapos t*ti rin pala ang gusto mo!”

As long as we have each other we can make it work. Napatingin ako sa taas. "Thanks Harlie. I'm the luckiest instant Mommy dahil natagpuan ko ang aking Prinsipe!" Wakas....

"I've changed, and I've been changed by you. I've changed because of you." Hindi siya mahilig sa mga matatamis na salita. Paminsan-minsan, magsasabi siya ng ilang salita. Naninigas na ang pakiramdam ni Lucky kapag naririnig niya ang mga ito, pero kapag pinag-iisipan niya ang mga ito, nakakaramdam siya ng kilig. "Lucky–" "Hmmm...." "May sasabihin ka pa ba?"

At nang matapos ay nagpatuloy kami sa paglalakad. My heart was uncontrollably beating fast by his gestures. He always makes me feel this way by giving me sudden compliments, of which I don’t expect to come from him. And when he got ahold of my bag maybe, he sensed that I wasn’t really that confident by my body that he let me wear the robe. I am now relieved.

“After this, come to my office.” Habang tinalikuran ko sila, hindi ko maiwasang mapatingin ulit kay Lucky. She was still frozen, like she couldn’t process what just happened. Most employees fear me, but she looks more confused than scared. That reaction alone is already unusual. And in my world, unusual things always mean one thing...risk.