I Messed Up Meaning Novels & Stories

Pwede bang umupo ka na lang ulit sa mesa mo? “Check the spelling. You mistyped.” Mababa at malamig ang boses nito, pero malapit. Hindi lang basta malapit kundi sobrang lapit na parang sa mismong tainga na niya ito bumubulong. Pwede naman kasing magtrabaho na hindi ako binabantayan. Magkakamali talaga ako kung nandiyan ka. Napakurap na lang siya at mabilis niyang binura ang mali at itinama kahit nanginginig ang kamay niya. “S-sorry, Sir.”

“Forget? Do you really think it’s that easy, Miss Lopez?” Parang kinuyom ang dibdib ko sa paraan ng pagkakasabi niya. Hindi ko kayang tumbasan ang titig niya kaya ibinaba ko ang paningin ko sa sahig, pilit na ikinukubli ang pamumula ng pisngi ko. “Sir… it was a mistake,” mahina kong sambit, halos hindi ko na marinig ang sarili kong tinig. “Ayokong makaapekto ‘yon sa trabaho ko.”

Lalo na sa ganitong dokumento. “Mommy would not make that kind of mistake,” mahina niyang sabi. Saglit na nanigas ang ngiti ni Atty. Tecson, pero mabilis iyong bumalik. “Minsan po, kahit pinakamatalinong tao, nagkakamali.” Ramdam niyang parang may mali. Pero hindi niya matukoy kung ano. “Miss Candice,” sabi ni Atty. Tecson. “Sa totoo lang po, mas mabuti kung hindi mo na intindihin ang simpleng typo error ng mommy mo. Buntis po kayo. Hindi po maganda ang stress.”

Hindi ka makapapasok dito kung wala. Hindi siya seryoso pero mukhang hindi rin naman siya nagbibiro. Bigla dumagundong ang kaba sa dibdib ko kahit hindi ko alam ang dahilan. Para bang may hindi tama sa nangyayari o mangyayari pa lang. "Mukhang nagkakamali ka, w-wala akong gano’n." Usal ko. “I think you’ve mistaken—" "Mayroon—"

Dahil wala namang magagawa ang pagmumukmok ko bumangon nalang ako at nagdesisyon na pumunta sa kusina para kumain pero pagkabukas ko ng pinto. My heart clenched and I felt a fang of guilt. Nilapitan ko kaagad si Roberto at umupo ako para magpantay ang mga mukha namin para malaya ko itong mapagmasdan and seeing him like this so messed up and wasted, I can't help but felt terrible about myself. Hindi ko na kayang titigan siya kaya naman nagdesisyon na akong gisingin ito. "R-Ro-B-Ba! Aish!" I messed up my hair out of frustration.

Public Humiliation Alessandra's POV "I think you're mistaken, Miss Cruz." --- Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon. --- Parang sirang plaka. --- Parang kutsilyong paulit-ulit na tumatama sa parehong sugat. --- Mistaken. --- Nagkamali. --- Iyon ba ang gusto niyang sabihin? --- Na nagkamali akong isipin na may espesyal na namagitan sa amin?

“Well, hindi ako masamang tao. Pero hindi rin ako gentleman sa mga babaeng basta na lang sumusulpot sa kwarto ko.” Bigla akong napalunok at hindi ko alam kung saan ko ilulugar ang sarili ko. Gusto kong magpaliwanag, gusto kong tumakbo palabas, pero parang hindi ko na maihakbang ang mga paa ko. "Uhm, Mister. Sorry po talaga, nagkamali lang ako ng kwarto," mahina kong sabi. "Ows, really?" Ngumisi siya at lumapit. Ang mga mata niya ay puno ng pag-aakalang isa lamang akong babaeng binayaran para aliwin siya. “Don’t act innocent."

Ang bigat ng aking mga pagkakamali ay gumutay sa akin sa napakaraming piraso na hindi ko alam kung paano tahiin muli ang aking sarili. Sana ay kasing dali ng pag-snap ng aking mga daliri, ngunit hindi. Hindi kapag ginawa mo ang mga uri ng pagkakamali na ginawa ko. Matatawag ko ba silang pagkakamali? Ang isang pagkakamali ay kapag hindi mo sinasadyang na dial ang maling numero o kumatok sa maling pinto. Ang ginawa ko ay hindi isang pagkakamali. Ito ay ang pagpukaw ng puso ni Gunner at Calvin. Walang sugar coating ang aking kalungkutan. "Emma, ​​Emma," Biglang bulong ni Molly habang tinatapik ang kamay ko ng may pagmamadali.

I UTTERLY FELT like a loser in my stay at the Institute of Magis so far. I hope this would end so soon, but who on earth and Abseiles am I kidding? The failures I had committed in my classes amounted to almost fifty counts, almost half of my entire stay here. “Aɱűra Aɱűʝa!” I chanted the materializing spell but ended up making the cylinders in front of me explode. I looked at Madame Latakia apologetically before mumbling, “I’m sorry…”

“That’s concerning.” “I know.” “No, like genuinely. Mas malala ’yan kaysa kung gusto mo lang siyang saksakin.” I laughed softly despite myself. “I still kind of do.” “Okay. Better.” That made me smile for half a second. Pero agad ding nawala ’yung ngiti. “Cass,” I said quietly, “what if I’m messing this up?” Tumahimik siya sa kabilang linya. “Messing up what?”