Ichiraku Ramen Novels & Stories

Kaya hindi ko na pinigilan ang sarili ko kundi kainin na at tama nga si Yuri masarap nga ito. "Paano mo nalaman ang restaurant na ito?"Curious na tanong ko sa kanya ng matapos ko ang kinakain ko at nag aantay nalang ako sa takoyaki dahil one of the best seller daw nila ito aside sa ramen na meron sila. Maganda ang ambiance ng Restaurant It look like your in Japan halos kagaya nila kaya parang masasabi mong nasa japan ka when the truth is not.

wika ko at buti nalang dumating na yung order naming ramen. "Are you sure azie?".parang nadismayang tanong niya pero diko na siya sinagot,kinuha kuna yung ramen at chopstick. Pareho nalang kami di nagsalita,ang naririnig lang ay ang pagsubo at paghigop namin nang ramen,masarap kasi talaga pero mukhang...mas masarap siya.. Bakit ang hot niya! Yang mata mo trixzieee! Ang halay mo! Sobra!

Nagbigay siya ng menu sa bawat isa sa amin. Picture pa lang ng mga food sa menu nila natakam ako bigla. Naagaw ng atensiyon ko iyong ’yakitori skewers’ saka iyong ‘tonkatsu ramen’. Pero pakiramdam ko kulang pa iyon sa akin kaya naman nagdagdag ako ng ‘ganko’ para siyang simmered fish. Tapos ’yong tatlo nagkanya-kaniya rin silang order. Hindi ko narinig pa ang mga order nila dahil busy ako sa pagtingin-tingin sa loob ng restaurant. Totoo nga ang sinabi nila. Kapag andito ka para kang nasa japan. Iyong style ng restaurant pati na rin ang mga design ng bawat dingding katulad din sa mga japanese restaurant sa Japan. Natural naman Georgina japanese restaurant ’yan eh. Lately talaga nagiging weird

nakairap na sabi, kunwa'y napipikon pero sa loob niya ay may nadarama siyang pagkasabik. Tumawa ito pagkuwan ay hinalikan ang likod ng kamay niya. "Alright, I know you're hungry." Pagsuko nito. "So, where are we eating? What do you want?" muling tanong nito. "I'm craving ramen so bad right now, hindi ko din kasi nakain yung dala mo noong nakaraan." sagot niya, nakalabi. Naalala niya iyong ramen na dinala ni Eachen. Bukod sa hindi na iyon mainit ay nawalan na rin siya ng ganang kumain noon.

"Naalala mo pa ba iyong time na kumain tayo ng ramen sa labas ng convenience store tapos nahulog pa iyong chopstick mo kaya ininom mo na lang kahit mainit na mainit pa iyon?" Tumawa siya habang pinapaalala niya sa akin ngunit wala akong matandaan. "No," iyon lang naisagot ko dahil sa katunayan, wala na talaga akong maalala. "Liar," he said and chuckled, "that was in Liverpool, noong pumunta tayo sa bar tapos medyo nalasing ka na kaya tumungo tayo saglit sa convenience store upang uminom ng kape ngunit nagutom tayo kaya bumili tayo noon ng ramen tapos sa kasamaang palad dahil sa pagiging tipsy mo nalaglag mo iyong chopstick."

Dealing with an annoying brother who enjoyed getting on my nerves was an added challenge. "At least I asked my men to bring you some spicy ramyeon," I retorted, trying to lighten the mood. "Fuck you, Noah," he shot back, a familiar banter between us. The first time we encountered spicy ramyeon was at a renowned Korean restaurant. Little did Chase know, or rather, chose to ignore, his own allergies to spicy foods. Overindulging triggered intense itching and discomfort, landing him in the hospital once again. It baffled me how he couldn't differentiate between spicy and non-spicy foods, showcasing a level of idiocy that left me shaking my head.

Hindi niya alam kung bakit ramdam niya pa rin ang init ng kamay ni Daryl sa braso niya. *** Samantala, sa ramen house na pinuntahan nina Candice, masaya ang ambiance, warm lights, madaming tao, at puno ng amoy na nagpapagutom. “Daryl, promise, the best ramen in the city ang matitikman mo,” masiglang sabi ni Candice habang dinala siya sa table. Ngumiti si Daryl, kahit halata ang pagod sa mata.

Ngumiti ito at muli akong hinila papunta sa kung saan man ang ramen shop na yon. May nilikuan kami pagkalagpas namin ng may dalawang bloke at voila, katapat na namin ang ala ichiraku ramen sa Boruto. Maraming tao pero marami ring bakanteng mauupuan kaya naman doon na kami nag stay. Pinaupo ako ni Jason at siya na rin ang nag-order ng kakainin namin.

Madilim na ang langit nang dumating siya sa Kyoto, at mas kumakapal ang snow, parang pakpak na ng isang gansa. Walang ideya si Charlie kung nasaan ang Ito residence, kaya humanap muna siya ng isang restaurant para kumain ng isang mangkog ng ramen. Habang binabayaran niya ang bill, tinanong niya ang may-ari, “Excuse me, alam mo ba kung nasaan ang Ito residence?”

“Of course, iniisip ko lang kung ano pa dapat natin order-in bukod sa ramen.” “Oh. I see,” umiwas nang tingin si Lily sa kaniya at tumingin ulit ito sa menu. “Look, one of their best sellers is Unagi? How about we also get Okonomiyaki? I haven’t tried those.” “Sige. ‘Yan na lang order-in natin. ‘Tapos kung ano na lang iyong ramen na o-order-in mo, iyon na lang din ang sa’kin,” sabi ni Cleon.