Ramen Hiro Novels & Stories

"Salamat, Liora." Napangiti ako, pero tinakpan ko ng tasa ng ramen ko. Hindi puwedeng makita niya 'yung epekto ng simpleng titig na 'yon. "Bayad mo na lang ako ng extra sahog sa ramen next time." "Deal," he said, with a grin that reached his eyes. "Pero ikaw pa rin gagawa ng look ko, okay? 'Pag iba, ayoko. Ikaw lang puwede humawak sa mukha ko."

Ngumiti ito at muli akong hinila papunta sa kung saan man ang ramen shop na yon. May nilikuan kami pagkalagpas namin ng may dalawang bloke at voila, katapat na namin ang ala ichiraku ramen sa Boruto. Maraming tao pero marami ring bakanteng mauupuan kaya naman doon na kami nag stay. Pinaupo ako ni Jason at siya na rin ang nag-order ng kakainin namin.

Nang makita nito ang box ng ramen na sinasabi niya'y napabulalas ito: "Holy mother of guard! Ito ang bagong labas na ramen brand sa Korea!" Hindi niya napigilang ngumiti. Nang dahil sa ramen ay sandaling nawala sa isip nito si Bulingling. Trinity was so easy to please...

‎ ‎Siyempre, pinili niya ang ramen. ‎ ‎Nag-message siya kay Anya, at inasahan niyang papunta na ito. ‎ ‎"Anya, ramen tayo. Inorder ko na sayo, dagdagan mo na lang ng beef.” ‎ ‎Habang nagsesend, si Warren biglang napangiti. ‎ ‎“May konsensya ka rin pala.” ‎ ‎“Ha? A—ah, siyempre, President. Gusto n’yo po ng maanghang?”

Huminga siya ng malalim bago tumingin kay Hiro. “Hiro, pinayagan kita pero hindi ka nagpaalam kay Javier. Bumalik ka na at magpaliwanag.” Napakamot si Hiro sa ulo niya sak tumawa ng naiilang. “Tss,” bulong ko. “Ang lakas mang-aya, hindi naman pala nagpaalam. Idadamay mo pa ako kung nagkataon.” “Hindi rin naman niya ako papayagan if ever magpaalam ako,” depensa niya. “At tsaka, nag-enjoy ka naman—naubos pa nga pera ko.” bulong ni Hiro na hindi nakatakas sa tenga ko.

Mas lalo n'ya pang pinag-igihan ang paglakad habang nakapaskil sa mga labi ang isang matamis na ngiti para sa lahat . "Hiro Nagasaki, fifty eight years old, leader of one of the scariest yakuza group in Japan. Isa sa mga kinatatakotang lider dahil sa sobrang pagkahalimaw nito. Mahilig bumili ng mga babae at ginagawang sex slave at kapag nagsawa na ay pinapatay nito at pinapakain sa alagang tigre.

'Kapag unang beses mong magluto ng ramen ay malapot ang sabaw at noodles, pero halatang hindi ito ang unang beses niya. Maganda ang kulay ng sabaw, at mayroon din mga hiniwang kamatis at ham, dalawang itlog ang nakalagay sa ibabaw ng noodles, at mayroon din chopped green onions sa ibabaw para mas bigyan ng kulay ang pagkain. Napakaganda ng presentasyon nito. Kinuha niya ang tinidor at tinikman ang ramen. Hindi ito naputol at hindi rin malagkit—al dente ang lahat ng noodles.

“No, we cannot do that. The cards have already been laid out, and it is not possible to return their money so easily. That is not how things are done!” Gumusot pang lalo kulubot nyang mukha sa galit nya nang ibalita ko sa kanya na isasarado ko na ang club na matagal kong pinagyaman. Kanina pa nya ako sinisermunan. Paulit-ulit na ang pagpapaliwanag ko, mapa-English, Tagalog, o Nihongo, wala syang maintindihan. Hiroshi is the wakagashira, the right hand to the Oyabun (President), and was a good friend of my grandfather. Laging syang nariyan para suportahan ako sa lahat ng endeavors ko, pero sa pagkakataong ito hindi nya ako mapagbigyan.

Vans teased and cut off the other line. Vans sat on his seat comfortably. The corner of his mouth coiled the slightest bit. He was enjoying the show. After fifty minutes ay natapos din ni Sheika ang pagluluto ng ramen. Nilapag niya sa table ang bowl na kaagad dinaluhan ni Vans. Madrama nitong inamoy ang aroma ng pagkain at namasa ang kanyang bibig. Naaamoy niya ang pinaghalong aroma ng shiro misho, gochujang at doenjang. Pati ang aroma ng manok ay alam na alam niya.

Nang makalabas si Hiro sa restaurant at makapasok sa kaniyang kotse ay kaagad niyang tinawagan si Takeru upang balaan ito. Hiro was quite hesitant to say everything. However, he still did. He called Takeru. “I have something I need to tell you.” “Hmm? What is it?” Hiro takes a deep breath; his eyes are filled with concern. Even though Takeru couldn’t see it, he could still guess it. “I saw Aoi.” A silence for a second, and Hiro immediately heard the excited voice of Takeru on the other line. “Really? Where?”