Novel & Cerita Ikaw Lang Sapat Na Jejemon

Naku po ito talagang tatlong to, sabi kong ako na pupunta sa kanila e. "Hindi a, natutuwa nga siya kase isang katulad mo na mayaman kumakain ng mga ganitong klaseng ulam. Saka sakto lang din dahil mag-luluto talaga siya ngayon ng Bopis. Tikman mo rin 'yung lumpiang shanghai ang sarap no'n!" magiliw na sambit ni Jen. Nakakatuwa naman ang mama ni Pat.

Pawis na pawis siya, at pakiramdam niya’y buong araw na siyang nasa sauna. “Miss, pwede bang bilisan mo ng konti?” reklamo ng isang lalaking pasahero habang bumababa siya ng jeep. Tumingin lang siya saglit, pero hindi na sinagot. Gusto niyang sumigaw ng “Eh di ikaw na!” pero pinigilan niya ang sarili. Sanay na siyang tiisin ang init ng ulo ng mga tao sa Maynila, lalo na sa umagang siksikan at nagmamadali ang lahat.

sabi ko habang naka taas ang dalawa kong kamay a sign of surrendering defeat Shujin means master.. ngayon ko lang napansin, kapag nandito ba matik na matututo ka magjapanese? gago ano anime lang? "Sasanayin kita, emotionally, physically at mentally" "Magiging avatar na ba ako pagtapos nito?" Hindi niya pinansin ang tanong ko at patuloy lang siya sa pagtatalak Too many blah blah blah later, "Ilalabas natin ang kapangyarihan mo ng tuluyan"

wika ko, at lumayo na lang sa kanila. Huminto ako saglit, "Tsaka wait, hindi pa pala ako tapos. Let me remind you lang huh, ang jejemon niyo. Tapos ano'ng name ng grupo niyo pala? Wala pa ba? Well, ako na rin ang mag a-adjust, ako na ang magbibigay para 'di na kayo mahirapan. P'wede namang the Jejemon Squad o the Jeje girls. Basta pili na lang kayo sa dalawa, and thank me later because finally ay may squad name na kayo. Bye!" Pang-iinsulto kong wika sa kanila.

“What? I just want you to eat well.” Sumimangot si Athena. “Karapatan ko lang na pakainin mo ako ng masarap.” Napakunot-noo si Jaden. “Huh? Karapatan mo?” “Syempre,” sagot ni Athena, malamig pero may bakas ng inis sa pisngi. “Napakahirap mong bantayan. Kung hindi ako kumakain ng maayos, baka matagal ka nang namatay.”

Kung hindi dahil sa kanila ay baka namatay na ako sa gutom noong bata palang ako "Masaya ako para sa inyo ate Jean" muli niyang hinawakan ang mga kamay ko "At malaki ang pasasalamat ko dahil sayo, you change our life Katanaya. Hindi na kaming ngayon kabilang sa Low Class dahil andito na kami"

Takot ko na lang talaga sa matanda. And speaking of him, mabuti na lang talaga at wala dito si Ojiisan. May pinuntahan sa labas, at sa gabi na raw ang balik. Thank you, Lord. Nakakaubos din kasi ng braincell kapag nag-uusap kami. Japanese kung Japanese. Naa-out of stock ang limited edition kong Japanese. Isa pa, malaya akong magpagulong-gulong dito sa sofa. Iyon nga lang at halos magpakain na ako sa sofa sa sobrang pagkabagot.

banat ko na ginagaya ang isang sikat na meme. “Hay nako, fully charged na naman si Dimagiba!” “Oo nga Sir eh, ilang araw na ngang malungkot iyan medyo kinabahan tuloy kami. Baka kako hindi masiyahan sa atin ang matatanda dito, alam niyo naman na siya ang host natin lagi,” ani Jenna. “Iyan nga rin ang iniisip ko eh. Pero ‘di bale, nandoon naman ang best friend oh. Tignan mo. Pati matatanda nauuto sa pakindat kindat niya.”

Saka ko lang napansin ang namumugto at namumula niyang mga mata. "Hindi ko alam..I swear. Hindi ko talaga napansin," sinisinok na saad nitong ikinalunok ko. Napahawak ako sa magkabilaang braso nito at tinitigan sa kanyang mga mata. "Ano bang sinasabi mo, hmm? Anong nangyari?" kabadong tanong ko. Napailing lang ito. "M-Masama pala ang pakiramdam ni Je. Hindi ko manlang napansin. Nagbuhat kami kanina at....at-"

Takot, pangamba, at pagkapahiya. Para itong pinagsakluban ng langit at lupa ng sabihin kong buntis ako. Kaya naman, hindi ako titigil hangga’t hindi nito nilulubayan si Franco. Hinding-hindi ako papayag na maagaw nito sa akin ang aking asawa! Over my dead body!