Ikaw Lang Sapat Na Jejemon นิยาย & เรื่องราว

Sina Ate May may at Ate Jean na lang ang gising. "Salamat nga pala sa ice cream, Ana" Si Ate Jean. "Wala 'yon. Tsaka libre lang naman 'yon, eh." "Sana all nililibre. Pero sobrang dami no'n, ah!" "Oo nga, eh. Next time burger naman! Charot!"

Dire-diretso siyang lumakad kasunod ang mga alipores niya. Ang yabang niyang maglakad, akala mo hari at dahil naiinis ako, gusto kong makitang dumugo din ang nguso nito, well I am Keona, wala akong kinatatakutan at walang ibang pwedeng manakit kay Felipe kung hindi ako lang! Only Me! “Patay ka sa akin ngayon.” Bulong ko at buong lakas na binato ang yellow bagpack ko sana matamaan sya.

Hindi ko na kailangan pang maghintay na matapos ang lulutuin ng katulong at hindi ko na sila kailangan na utusan pa. Lumapit na ako kay Jei at umupo sa harapan ng upuan nito. Hmm, ano kayang una kong kakainin dito? May lechon, may iba't ibang klase ng ulam, mga desserts, prutas at iba pang hinahanda tuwing may okasyon. Anong meron ngayon? May birthday ba? Hindi naman birthday ngayon ni Jei dahil tapos na ang kaarawan niya. Nagkibit balikat na lang ako sa naiisip. Di bale na atleast mabubusog ako ngayon.

biglang sulpot ni kalo. "bakit lagi naman akong masaya ha" sagot ko Pero hindi pa rin naalis ang ngiti sa labi. "IBA kasi ngayon. Sana lagi Kang ganyan Jas"naka ngiting Sabi nito. "wag Kang mag alala lagi mo na Kong makikitang ganto" "mabuti naman kung ganun Jas." "so pano mauna na ko sayo kalo ha"paalam ko

"Ate jingjing. Salamat buhay ka. Salamat binalikan mo ako." Napahagulhol ako. Hindi pa rin ako makapaniwalang buhay ang ate ko. My Ate Jingjing is alive, I can feel her warmth. I can feel her heartbeat. Buhay na buhay ang Ate ko. Andito siya buhay at kayakap ko. Lalong lumakas ang mga iyak ko.

Bitbit iyon ni Baste, dahil gusto niyang siya ang magsuot, kahit na maliit lang naman iyon at hindi masyadong mabigat. Napakagat ako ng labi habang nakaupo sa dulo ng slide at yakap ang sarili, pinipigilang umiyak. Pero kahit anong gawin ko, ayaw magpaawat ng mga mata ko at tinuloy ang pag-iyak. I’m not good at Japanese, unlike the Sierras who can fluently speak other languages as if it’s their mother tongue. English lang ang alam ko, pero hindi naman marunong ang mga Japanese mag English, kaya ang hirap makipag-communicate.

"Bat ka nasasaktan pag nasasaktan siya? Mahal mo pa?" "Hindi na...Hindi na pwede." "Hindi na pwede pero yon ang nararamdaman mo." "Hindi. Syempre may pinagsamahan naman kami kaya hindi basta-basta mawawala yong care ko sakanya." "Pat, do the right thing again. Nakaya mong saktan ang mahal mo noon para lang gawin ang tama, I'm sure magagawa mo ulit yon. Pero this time si Jeff yong masasaktan"

The assistant said with a speechless face. "Pwede pa ba akong umiyak? Walang kwenta kahit umiiyak ako." Walang magawang sabi ni Jett Ejercito. Ngayon ay naghalo-halo na ang mood niya. Imbes na harapin ang bagay na ito na may mababang mood, mas mabuting magpahinga. Anyway, what should come will eventually Halika. Halika, walang makakatakas, at ang bawat araw ng kalungkutan ay may kasamang pagtawa, kaya't bakit hindi piliin na maging masaya.

sagot ni Jewel "Dapat tinawagan mo na lang ako, para ako na ang bumili." saad ni Cain "Ano kaba! Okay lang naman eh, kaya ko pa naman at isa pa exercise din ang paglalakad. At isa pa ayaw ko naman makaabala sayo, nakakahiya na." pilit na ngumiti ito.

Impit pa itong napatili. "Yupp...OH MY GOD! Mas bet naman kita kaysa kung sinu-sinong babae dyan noh! Mas bagay kayo ni Uncle!" kilig na kilig na wika ni Jeann. Lalo naman akong nakaramdam ng pagkailang. Pakiramdam ko pulang pula na naman ang mukha ko dahil sa mga pinagsasabi nila ngayun.