Ikaw Lang Sapat Na Jejemon นิยาย & เรื่องราว

wika niya sabay kamot ng ulo. Sumeryoso ang mukha ng kaniyang ama saka lumapit sa kaniya. "Matanda na kami ng Mama mo. At ikaw ay nasa tamang edad na rin Rain. You're already twenty seven years old! Hindi ko alam kung gaano pa kahaba ang itatagal ng buhay ko. Hindi namin hawak ang oras at panahon. Alam mong matagal na naming gustong magkaroon ng apo bago kami mawala sa mundong ito. You're our only son. Ikaw ang magpapakalat ng pamilya natin. Kaya sa lalong madaling panahon ay maghanap ka na ng babaeng mapapangasawa mo."

Sagot nito habang hinimas ang batok. Nagyakapan kaming tatlo at tumalon-talon na parang bata. Shit! Kompleto ngayon ang jejemon squad. Jejemon dahil puro letter J ang una sa name namin. Magkasundo pa, parehas may sayad sa utak. Pitong taon na rin nung huli kaming nagkita. May social media nga pero hanggang doon lang. Busy sa kanya-kanya naming buhay. Isang flight attendant kase ang babaitang 'to at sa USA nagtrabaho. Siya ang pinagpala sa height naming magkakaibigan. "Grabe! Di kita halos makilala, buang. Lalo kang gumanda. Naks! Amoy amerikana ka na."

Biglang may sumigaw na ale habang hinahanap si bon bon. " Nasa loob na po siya" wika naman ni Jen sa babaeng maiiyak na. " Ikaw ba ang nag palaro sa anak ko!! Anong klase kang tao Kita mo Naman Diba Ang condition Niya balak mo siyang patayin?" Sambit nito habang umiiyak si Jen Ang tinuturo Niya kaya kinuha ko Naman Ang kamay niya at itinuro ito sakin.

sagot ni Damon nang hindi inaalis ang tingin sa screen. “Paano kung… paano kung may mabago sa buhay natin?” subok ni Jesza. Humigpit ang kapit niya sa baso ng gatas. “Paano kung magkaroon tayo ng anak ngayon? Matutuwa ka ba?”

Gusto Lang Kita Makasama Hanggang Sa Pagbaba Ng Araw 'Pag Tayo Na Lang Dalawa Hindi Lang Masabi 'Pag May Iba Gusto Lang Naman Na Aminin Sa'yo Ang Nararamdaman Ng Aking Puso Wala Nang Iba H'wag Nang Pahirapan Pa Andito Na Hindi Rin Makaimik Kahit Pa Makatabi Nawawala Aking Tapang 'Pag Malapit Ka Na Bigla Akong Naduduwag Mangangarap Na Lang Ba Na Ikaw Ang Kasama Ayoko Nang Mag-Isa… “Ako rin, name-mesmerize,” bulong nya sabay hawi nya sa bangs ko. Nagkatamaan kami ng tingin nang malingon ako kay Master Seiji.

Doon na ako nilapitan ni Madam Imelda. “Ano, okay ka na? May masakit pa ba?” tanong niya sa akin. “Wala na, pero pakiramdam ko ay parang bagong gising ako. Full energy. Parang ang lakas ko, ganoon,” sagot ko. “Sa tingin mo ba ay may magic ka na? Sa tingin mo ba ay may apoy ka ng kapangyarihan ngayon?” tanong niya sa akin. “Hindi ko pa alam.”

If it is God means, then shall be it. Kami naman ni Jarred ay namuhay ng payapa, tahimik at masaya. Sinikap naming punuan ang mga panahong pareho kaming pinaglayo ng tadhana. *** WAKAS ***

sabi nito na mukhang sumsuko na. Madali lang pala ito utoin at pasunurin tulad ng dati kapag hindi mapagbigyan ng combo jumbo meal ay parang mabait na tupa na susunod sunod sa aking sinasabi. Hayok ka talaga Jethro pagdating sa sex, hindi talaga papatalo basta hainan lang niya ng ganung ay agad iting titiklop sa paninindigan. "Yes! now, answer pleasee....." masaya kong sabi na tila nanalo sa jackpot.

Bigla ko tuloy naisip, kung pera lang ang emoji, ang dami niya ng nasayang. Ewan ko ba kung natural lang talaga sa tao na maging jejemon. I mean, bakit ako? Hindi ko naman naranasan maging jejemon sa buong buhay ko? Well yeah, syempre joke lang yun. HAHAHAHAHAHA Asa namang hindi ko pinagdaanang maging jejemon dati noh!

Sinamaan ko siya ng tingin. "Ano ka ba, Ate? Mamaya mo na nga awayin si Ate CJ! Kumain na lang tayo at mag enjoy habang mainit pa ang mga ito, pwede? Isa pa, deserve rin naman natin na mag celebrate dahil finally, you're back in your senseful senses again!" singit ni Jela. Inirapan ko na lang siya at hindi na nga ako nag abala pa na magtanong kay CJ o sa kahit sino sa kanila.