Ilaw Ng Tahanan の小説・ストーリー

Madilim na ang paligid at mga ilaw sa sulu at gasera ng mga bahay ang nakikita namin. Mabagal naming pinalakad ang kabayo upang maghanap ng bahay upahan. Hindi nagtagal ay huminto kami sa malaking bahay na gawa sa bato, mahaba iyon at may apat na pinto, sa taas ay may nakasabit na apat na bilog na parol upang magbigay liwanag sa paligid. Ang mga ilaw rin na iyon ang dahilan kaya nalaman namin na bahay upahan ito.

Malamig. Hindi niya maiwasang maalala ang apartment ni Jam. Isang beses lang naman siyang nakapunta roon. Pero hanggang ngayon, nananatili pa rin sa isip niya ang mainit na dilaw na ilaw ng apartment. Mas gusto pa niya iyon kaysa sa napakalaking mansion na puno ng mamahaling gamit. Mas mukha iyong tahanan. Napahawak siya sa kanyang tiyan. Kumikirot na naman.

Hindi siya mapakali at hindi rin maintindihan ang sarili kung bakit. Madilim ang paligid at tanging ilaw sa mga bahay-bahay ang may liwanag. Ibang-iba sa Manila na bawat sulok ng daan ay may poste ng ilaw. Tumingin siya sa bahay na tinutulugan ng asawa, nanatiling nakasindi ang ilaw sa sala pero alam niyang tulog na ito. Hindi na niya inubos ang sigarilyo at pumasok na muli sa loob ng bahay upang magpahinga.

Tumatawa. At sa bawat tawa niya, para akong nabubuhayan muli. Ang sala ng bahay ni Eli ay naging paborito naming tambayan tuwing hapon. Malawak ito, may malaking sofa na kayang lunurin ang pagod ng katawan, at isang telebisyon na halos kasing laki ng pader. Doon kami madalas umupo ni Janine, minsan may dalang juice, minsan may dalang kumot kahit hindi naman malamig.

pumaling ang ulo ni Islaw kasabay ng pagsilip nito sa front door. "Oo, may tao sa labas kaya magtago ka." Hindi pa man nakakasagot si Islaw ay itinulak na niya ito papasok sa banyo. Wala naman na kasing space sa loob ng bahay niya na maaari nitong pagtaguan. Hindi narin maaaring makapagtago si Islaw sa ilalim ng kama dahil sa may mga nakatagong kahon sa ilalim.

Ang simbolo ng pamilya Elizalde. “Javi, ang lagusan sa silong!” sabi ni Ria. Sa kaniyang pag-glow up, hindi lang siya nag-aral ng coding at martial arts; naging paranoid din siya. Ang bawat bahay na tinatitirhan nila ay may exit plan. “Huli na,” bulong ni Javi habang nakatingin sa bintana. Ang bahay ay napalibutan na sa loob ng ilang segundo.

aniyang ibinaba sa sahig ang mga paa. "I'm fine, I'll stay with you for a moment." Could this be a disguised form of dissatisfaction? "Levi, gusto kong aralin ang mga gawaing-bahay. Gusto kong matutong magluto at magtimpla ng kape mo," pahayag ni Ivory. Nagtatakang tumitig sa kaniya ang lalaki. "Bakit?" "Obligasyon iyon ng isang asawa. Hindi pa naman siguro huli ang lahat para matutunan ko iyon."

Jenyfer Mabilis ang bawat hakbang ko pauwi sa bahay namin dahil iniisip ko ang naiwan na estranghero lalaki sa bahay namin. Gising na kaya iyon? Hays sana lang bumaba na ang lagnat niya. Hindi rin kasi biro iyong may lagnat na siya may sugat pa sa tagiliran niya. Bumili rin ako ng pagkain niya dahil tanghali na rin. Kahit naman hindi ko siya kilala. May damdamin pa rin ako bibigyan ko ng tanghalian pagkatapos itatanong kung saan siya umuuwi para ihatid ko o p'wede rin naman ipasundo ko kung may kamag-anak pa siya.

Wala sa sariling pinikit ni Lyla ang kanyang mga mata at mariing kinagat ang kanyang ibabang labi. “Soon, that’ll be your home,” he whispered. “Our home.” Our home? Anong ibig niyang sabihin?

Idris Point of View Madilim ang silid, tanging ang malambot na liwanag mula sa kusina sa aking likuran ang nagbibigay-ilaw. Ang katahimikan sa aking bahay ay parang masyadong malakas, na binabasag lamang ng tunog ng yelo na kumakalansing sa aking baso habang iniikot ko ang whiskey. Mahapdi ang aking mga mata, pero hindi ko alam kung dahil ba ito sa alak o sa mga luha na hindi tumitigil sa pagpatak.