Ilonggo Quotes Novels & Stories

"Tumigil ka na sa pagsasalita, Jolie!" Humarap muli si Ophelia kay Don Ignacio at pilit na ngumiti sa gitna ng mga luha. "Dad, ayos lang po talaga ako. Siguro ay kailangan lang pahanginan ang kwarto ng ilang araw at magiging maayos din ang lahat."

Maiiyak na salita ni Joan. "Walang anuman. Sige na't naghihintay na sila sa bahay ninyo. Huwah mo na kayong bumalik rito sa bahay—spend your time sa pamilya ninyo habang hindi pa natatapos mga papers ninyo. Soon, aalis na tayo ng Pilipinas." Mahabang salita ni Iñigo kina Jolan at Joan. "Happy new year—ingat kayo sa pag-uwi." Masayang wika ni Marie.

"At kung dumating man ang araw na kailangan mong harapin ang lahat ng iniwan mo sa Iloilo, n’andito lang kami." Tumango si Elara, kahit may mga luhang nag-uunahang bumagsak sa kaniyang pisngi. "Salamat. Sana nga kaya kong harapin ang lahat kapag dumating ‘yung araw na ‘yon."

parang nag-aakyatan tuloy ang lahat ng kinain ko na salmon sinigang sa tenga ko dahil sa sinabi ni Cloud, natampal ko na naman ulit siya dahil wala pa nga baka hindi na ako makakalakad ng ilang araw. "Kung malumpo mo talaga akong half Italiano ka, ewan ko na lang sa'yo. Hinding-hindi kana talaga makakaisa pa."

‎Sagot niya, parang wala lang. ‎ ‎“Maganda rin ‘yan, makakalayo ka sa gulo.” ‎ ‎“Mas maganda sana kung wala ‘yung anak niyo sa charity dinner, mas mabilis sanang naayos ang buhay ko.” ‎Sabay inom ng tubig, parang walang sinabi. ‎ ‎Nagpakawala ng mahabang buntong-hininga si Joel. ‎ ‎“Zein, hindi mo ba talaga mabibigyan ng second chance si Elio?”

Napatango siya pero deep inside her nalilito siya inaasta ng lalaki, minsan ang bait nito sa kanya pero madalas talaga 'di sila nagkakaintidihan. Napabuntong hinga siya, napatitig siya sa labas, ang ganda ng tanawin sa labas, hindi matraffic sa iloilo road 'di tulad sa manila, tama si Shyra kahit madami 'yong building pero natili pa din yung mga puno, napatingin siya sa langit at napapikit. "Guide me, my lord and thank you for giving me chance to seen this beautiful town of iloilo..." mataimtaim na dasal niya. ... Binibining mary ✍️

'no voice is as mean as our own voices are to ourselves'. Lagay ko sa caption at inupload ang picture. Isa yan sa mga quotation na sinabi nang isa sa mga iniidolo kong singer at kahit papaano ay maiiugnay ko yon sa nararamdaman ko ngayon. Sa kabila ng gutom ay mas pinili kong magscroll sa newsfeed ko at umabot na rin ng halos 300 reactions ang inupload kong picture sa loob lamang ng limang minuto. Kakatuwang sa dami ng mga iyon ay wala man lang nangamusta sa akin. I let out a deep sigh.

At sigurado siyang napansin iyon ng dalaga, dahil muli itong lumapit at nagmakaawa, "Please, Quaro. H'wag mo muna akong paalisin sa bahay mo. Tulad ng sinabi ko kanina ay babayaran ko ang mga nasunog kong itlog mo—I mean, itlog ng bibe, o ng manok—" "Just call them eggs, for fuck's sake!"

May mga karatula roon tungkol sa buhay—samantalang sa kabilang banda naman ay may bamboo installation, dalawang swing na may mga quotes naman tungkol sa pag-ibig. 'Hindi ka na mag-iisa, kasama mo na ako.' "Ang pag-ibig na takot mawalan ay nagiging tanikala; ang pag-ibig na marunong magtiwala ay nagiging daan," sabay naming bigkas ni Nathaniel. Napatingin ako sa kaniya. Siya naman ay nakatitig pa rin sa quote, seryoso ang mukha, parang may sariling iniisip. Maya-maya, bumaling ang tingin niya sa akin.

Hinding-hindi mangyayari 'yon! Lance chuckle sarcastically. “Tsk. Tsk. Tsk. Have you ever heard the adage ‘kung sino ang unang lumapit, siya ang naghain ng bingwit’ don't you, Arthuro?” [“I'm sure you are also familiar in saying; ‘Matalino man ang matsing na iisahan pa rin’.”] Arthuro chuckled.