Imagination Is More Important Than Knowledge Novels & Stories

Tulad nga nang sinabi ko,m as nakakatakot ako kapag tahimik. Hindi ko kailangang sumigaw. Hindi ko kailangang magwala, aapat na ang katahimikan. Dahan-dahan kong inikot ang tingin ko sa buong conference room. “Alam ba ninyo kung ano ang pinakamahalagang puhunan ng isang imperyo?” tanong ko sa kanila. Walang sumagot. “Disiplina.” Isa-isa kong tiningnan ang bawat mukha nila. “Hindi pera, hindi armas,hindi koneksiyon, kundi disiplina."

Muli na namang tumingin sa akin si Sir Martin habang hinihintay akong magsalita na para bang hindi siya natuwa sa mga isinagot ng kasama ko. I cleared my throat and answered. "Prudence is different from wisdom. Let me compare them so they can be easily understood. Wisdom is 'this is the right thing to do', while prudence is 'this is the right thing to do if you experienced this.'" I quoted. "Wisdom is the highest form of knowledge, more on the rational side, while prudence is making decisions with empathy and sympathy, a practical thinking that considers a good end."

Wala itong alam na masama ang kaniyang naiisip at baka lumaki ito at ang naiisip niyang motto ay dalhin niya pang-habangbuhay. Umiling ang yaya ni Tyrell at hinaplos ang ulo nito. Inayos nito at gulo-gulong buhok ng alaga. "Huwag kang mag-isip ng ganiyan, Tyrell. Hindi lahat ng bagay ay pwedeng bilhin ng pera. Hindi dahil may pera ka ay pwede mo ng ipagawa o iutos sa iba ang gusto mo. Huwag mong kakalimutan na may sariling pag-iisip ang bawat tao at walang maaaring makapagpabago nito kahit pera." pangaral ng yaya niya at tumango si Tyrell.

Pero nakaantabay si Tim upang turuan ako, sa aking unti-unti ay nasanay din ako. Masarap sa pakiramdam na may natutotong bagong kaalaman lalo na galing pa mismo ang bagong kaalaman sa iyong estudyante.Totoo nga ang kasabihan na learning by doing.Hindi ka matutoto ng isang bagay kung hindi mo ito pagtitiyagaang gawin.

Inis na sabi niya habang sinusundot ang kanang tenga dahil tila nabingi iyon sa lakas ng boses ni Rex. "Napakalaki kasi ng imagination mo! Huwag ka nga mag-isip beyond the box. Sa sobrang imaginative mo, kung anu-anong kakaibang bagay na ang pumopollute diyan sa utak mo." "Eh kasi naman, iyong pagkakasabi mo kaya!" Huminga ng malalim si Rex at nakita niyang sumeryoso ang mukha nito.

Puri naman ni Papa sa akin. Medyo nahiya naman ako. Paanong hindi gagana ang critical thinking ko, kung yun naman dapat ang magigain ko sa pag-aaral sa kolehiyo. Aside from knowledge, you have to develop the skill of critical thinking because that's the most important.

Sa katotohanan naman ay wala siyang karapatang humiling ng ganito. Nang maunawaan na niya ang lahat ng ito, ang bigat at hinanakit na matagal nang nakaimbak sa kanyang dibdib ay biglang nawala. Sa katunayan, mabuti na rin ito; mas mainam na malaman agad ang katotohanan kaysa magpatuloy pa siya sa pag-iisip ng mga bagay na hindi naman totoo. “Malalim na ang gabi, maligo ka na at maghanda para magpahinga.”

Kumuha ako sa isang kahon ng isang pirasong papel na naglalaman ng aking tanong na dapat kong sagutin "So here is your question, What is the most important the outer beauty or Inner Beauty? Why?" Ngumiti mo na ako bago sumagot "Thank you for that wonderful question, The most important is inner beauty because Inner beauty simply refers to the personality of a person, including their mind and characters. Outer beauty means the look of a person. The looks of the person can easily changer not fade but the attitude will stay." I answered confidently and give them a natural smile,the audience applaude me for my answer

Nangunot ang noo nito. “Binibini, kung may kaalaman man ako sa halamang ‘yon, hindi naman ‘yon nangangahulugan na maaari ko lang ‘yong sabihin sa ‘yo at gumawa para sa ‘yo. Ang imperyo ko ay para sa digmaan at pagpapalakas, hindi para magkawang-gawa lalo kung hindi ka naman nabibilang sa isang imperyong magbibigay sa ‘kin ng tulong at suporta.”

May mga bagay na hindi kailangang sabihin para maging totoo. Hindi lahat ng nararamdaman ay kailangang ilabas sa salita. Hindi lahat ng alaala ay kailangang ikwento. Minsan, ang pinakamahalagang bagay ay yung tahimik— yung alam mo sa sarili mo, kahit walang ibang nakakaalam. —