Imagination Mo Ang Limit Novels & Stories

Maaari kayang ang lalaking ito ay isang nilalang sa alamat na banal na antas? Habang unti-unting lumilinaw ang ideya sa kanyang isipan, napailing siya. Hindi… hindi maaari. Walang sinumang tao ang maaring maabot ang ganoong lebel. At kung meron man, imposibleng manatiling tahimik ang Miracle Palace. Imposibleng hindi ito magdulot ng alon sa buong mundo. Huminga siya ng malalim bago nagtanong, “Kung may nais kang itanong, gawin mo na. Hindi ito lugar para sa’yo.”

Parang may malaki hamog ang nasa aming paligid at napapalibutan kami. Napapikit ako, Gawa ba iyon ng malikot kong imagination o nakita ko talaga si Canis sa harapan ko, At ito mismo ang nakakasilaw na liwanag na sumangga sa papalapit na kapangyarihan nag-mumula kay Caterina. Maaaring ako lang ang nakakakita dahil nababalutan na kami ng malaking hamog.

Anang mahadera niyang isip. Sumimangot siya. Wala naman! Hiyaw ng kalooban niya. Naku! Sigurado akong nakikipaglandian na iyon sa syota niyang m*****a, kaya tumigil ka na sa pantasya mo, day!

Muling naupo si Zia ngunit nagsindi lang ng sigarilyo si Louie… Siya naman itong hindi na natuto ay naghintay muli. Hanggang sa inilabas nito ang wallet para kunin ang credit card. “May limit na hanggang two million ito kada buwan. Kapag kinulang ay magsabi ka lang.” Bahagya siyang napanganga. Hindi akalaing sa kabila ng lahat ay kaya pa rin palang magpakatao ni Louie. Kung sana noon pa man ay ganito na ito.

Sabay naming sambit kaya napangiti ako. ---------- Yun ang pinakaunang pagkakataon na naitanong ko sa sarili ko kung gano kalaking pusibilidad ang meron ako para mahalin ng isang tulad nya? "Hoy third tingnan mo to oh! Bagong release lang samahan moko pagbili ahhh!" Ani nya habang nakatingin sa phone nya at tinutukoy yung bagong model ng sapatos sa brand na paborito nya kaya nakangiti akong tumango...

naiilang na talaga ko. "I see..." "Ano’ng I see?" "Strong imagination is a must if you want to be a writer. Or kung hindi mo naman kaagad mapagana ang imagination mo, pwede ring iyong mga napagdaanan mo o ng ibang tao ang ilapat mo sa pagsusulat. Although hindi naman tayo dapat palaging magrely ng result sa mga experiences but as they say experience is the best teacher. What I’m trying to say is, you failed in using your imagination dahil hindi nga well detailed. Parang mga wild beast lang sa gubat itong mga characters mo kung mag-ano, eh. Punitan ng damit at iyon na kaagad. Tipong minadali. You also failed using experience since wala ka pa naman talagang...alam mo na ‘yon!"

Sabi ko naman sa kanya. "Anong ibig mong sabihin?" Medyo naguguluhan nyang tanong. "Ang barrier na gawa ng isang magician ay May limitasyon lamang habang tumatagal ay lalong humihina ito hanggang sa mawalan ng bisa. Ngunit ang isang yan ay iaabsorb lamang ang lahat ng atake ibabato dito na syang magdadagdag sa tibay nito." Pagpapaliwanag ko sa kanya.

Samantalang kami, kapag may project kami, kailangan pang kausapin ang mga tao. “Paki-post naman.” “Paki-tag.” “Pakilagay sa page.” Hindi organic. Hindi natural. At doon ako mas lalong naiinis. Hindi ko kayang gawin iyon. Hindi kayang gawin ni Governor Sage. Dahil sa amin, bawat galaw may katumbas na pondo na kailangang bantayan. May limitasyon. May computation. Sa kanya, walang ceiling. Trilyonaryo nga kasi.

Malinaw na wala siyang pakialam sa sitwasyon dahil may lollipop pa siya sa bibig niya! “Hindi ba masyado pa siyang bata para magkaroon ng ganoong kapangyarihan? Hindi talaga ako makapaniwala sa totoo lang! Hindi mo ba sinabi na ang Nebula Realm ay ang limitasyon para sa mga ordinaryong tao? Hindi pa nga tayo nakakasampa doon! Talagang mahirap para sa mga regular na tao na magkaroon ng access sa kanilang inner-strength kahit na gugulin nila ang kanilang buong buhay para sanayin ang kanilang sarili dito! Pero ang batang ito ay sapat na kapangyarihan para halos maabot ang Spirit Earth Realm!"

Bigla akong tinamaan ng imahe niya sa isip ko—ang tawa niya, ang paraan ng pagtingin niya kapag akala niya hindi ko napapansin, ang mga simpleng pangarap naming dalawa na minsan ay napag-uusapan lang nang pabiro pero ngayon ay sobrang linaw. Nasa imagination ko na ang kasal namin, hindi engrande pero totoo, at ang maraming anak na kaya naming buhayin nang maayos. Isang normal na buhay na matagal ko nang tinanggap na baka hindi ko makuha, pero ngayon, mas gusto kong ipaglaban.