Imagination Mo Ang Limit 소설 & 이야기

Nasubukan mo na bang maisip sa kawalan kung ano pang makikita sa malalim, madilim, at nakakatakot na karagatan? Nasubukan mo na bang kwestyunin ang mga pamahiin at lamang lupang hindi mo pa naman nakikita o napapatunayang totoo? Hanggang saan kaya ang kapasidad ng imahinasyon ng isang tao? Hanggang imahinasyon lang nga ba ang lahat? Sa loob ng napakahabang panahon na paninirahan natin sa mundo, iilan lamang ang tunay na nakakaalam ng pinakatatagong sekreto nito.

Pero dahil nakakahiya ay tiniis ko nalang. “Is this the Limitation you what?” halos mapaupo ako sa sahig sa sa lamig ng boses niya. “w-what?”tanging nasabi ko nalang. “We’re friends right? Then why we should need to know our limitations? Hindi ba pwedeng alagaan kita? Hindi ba pwedeng alagaan mo ako? Hindi ba pwedeng Mag-alala ako sayo at ganoon ka rin sa akin? What's the big deal? Anong masama? Anong mali?”

sabi naman ng isa pa. Boring people. Napailing na lamang ako. Pinagkaitan siguro sila ni tadhana ng malawak na imagination at optimism. Masyado silang ampalaya na akala mo ay nakakatuwa talaga ang pagse-settle sa reyalidad. Bawal bang mag-pantasiya?

Tinignan nya ako ng hindi makapani-paniwalang. "So, imagine ko lang yun?" Di maka paniwalang tanong ko sa sarili. "Abay ewan ko sayo Trix, nakakadiri ka ini-imagine mo bang hinalikan kita ha?!" IMAGINE? AS IN IMAGINE KO LANG YUN? TALAGA BANG IMAGINE KO LANG YUN? HUHUH P*TANGINA NAMAN!!! AKALA KO TOTOO YUN EH! Pero imposible yun! Imposibleng imagine ko lang yun, may imagine ba na parang totoo?

Kapag tinitigan niya kasi ako ng harapan ay makakaramdam ako ng pagkailang. Sige, mangarap ka pa, Amber. Libre lang naman ang mangarap, tudyo sa akin ng tinig sa loob ng aking utak. Mukhang napapadalas ang pagsingit ng maliit na tinig na iyon sa loob ng aking isip. Nagkaroon tuloy ako ng imaginary friend. Imaginary friend o imaginary enemy? Madalas kasi akong kinokontra o di kaya ay tinutukso ng maliit na tinig na iyon.

Pede na ngang pagpantasyahan kahit hilik pa lang para ka na ring nakakarinig ng mahinang halinghing. Natawa si irene sa mga iniisipmMadalas talaga gumagana ang maikot niyang imagination.at since hindi na rin lang naman makatulog ayo na lang ng pagkakahiga si Irene tumagilid aiya paharap kay Tisoy saka malayang pinanasdan ang guwapo at maamong mukha ng kasintahan.

ngumiti ako ng pilit dahil ramdam ko talaga yung lungkot. "Fantasies are impossible to exist, do you know that?" sinsero at makahulogan niyang punto. "Yeah, and that's very sad talaga." sagot ko naman. "I didn't intend to hurt you by pointing out this matter, okay? I just want to remind you that fictional stories and their characters are different from reality. They were just a fruit of writers mind and they were also created to help people escape reality. Hence, they are also made from the idealistic perspective of the writers, which makes people think about setting their standards higher than normal." I hate to accept this, but he's right. Walang labis, walang kulang. Nasabi niya lahat ng

Kahit malamig na shower, walang epekto. Tumawa ako at lalo ko pa siyang inasar. Halos na-iimagine ko na. “Mag-yelo ka.” *Nakakatawa ka talaga. Siguro mas dapat gamitin ko na lang ang bibig mo.* “Sigurado ako… mas masarap kung ako ang bahala sayo.” *Jackie, you’re making it worse!* Aba, nagreklamo na. Umayos ako ulit ng higa. “Kung hirap na hirap ka na, gamitin mo imagination mo. Isipin mong ako ang tumutulong sayo—hindi ang kamay mo.”

Tumulo yata ang laway ko. Iniling ko ang ulo ko. Easy self! Tanggalin mo na kasi siya sa isip mo. Hindi patuloy mong paglawayan ay este pagpantasyahan sa imagination mo! Nang balingan ko ulit ang kinaroroonan niya wala na ito doon! See! Ang tindi talaga ng imagination ko. Pati ba naman mga pandesal niya napaka specific sa imahinasyon ko! "Malala na ako! Kailangan ko na talaga siyang kalimutan! Baka maglaway pa ako ay este ma imagine ko na naman siya." nakanguso kong saad.

Bawal din dito ang mga close minded. Kung hindi mo gusto ang temang ito, huwag mo itong basahin. But if you still insist to ready then go and read but you should be responsible of how you read and how you apply on yourself. I hope we understand each other. Enjoy Reading Po🔞⚠️⚠️⚠️⚠️ Thank you!!!! Ang kwentong ito ay imahinasyon lamang at hindi nangyayari sa totoong buhay.