Imagination Mo Ang Limit Novels & Stories

Tanong ko kasi minsan nag iilocana words siya oo Isa siyang ilocana "Dagdag problema ganun dito nga sa bahay para Kang pagong Kung kumilos Lalo na kapag may dalaw ka duon na Lang Kaya na makakasama mo Lagi sa iisang bubong Ang pinagpapantasyahan mo? Baka lalong malulong ka sa imagination mo best naaawa na ako sayo ngayon pa Lang" Sabi nito at may paiyak-iyak epek pang nalalaman Wala namang luha.

Kung binigyan na nito ng mas malaking lamat ang meron sila. Meron sila? No. Walang sila. It's about time para tanggapin ang katotohanan. Ang katotohanan na isa lamang pagpapanggap ang lahat. Mawawala din itong letseng pagmamahal niya para kay Andres. Iisipin niya na lang na ang lahat ay isang masaya at masamang panaginip.

Pinigilan kong di umiyak dahil dapat pogi ako habang ginagawa ko ito. Kung pwede lang talaga magpropose nako baka fiance ko na 'to. Pero hindi talaga pwede. Alam ko nagpakatanga ako pero I know my limitation. Hindi natin mapipilit ang taong mahal mo na mahalin ka lalo na't may mahal na siyang iba. "Rence bakit?" Maluluhang tanong tanong nito. Ngumiti lang ako bilang sagot. Di mo rin natuturuan ang puso na mahalin ang taong nagmamahal sayo. Ikaw lang masasaktan sa huli o di kaya may masasaktan ka sa huli.

biglang sabi niya at pilit na ngumisi ito. Bahagyang tumango na lamang ako, at humakbang na papalayo sa kaniya. Ang sakit sa dibdib, dapat magkahawak kamag kaming maglalakad dito hanggang sa pagpasok sa eroplano. Ngunit Imagination ko lamang pala iyon. Kaya hirap na mag imagine ehh. Kabaliktaran tuloy nangyayari. Nakakailang hakbang palayo na ng palayo sa kaniya, "Wag ka ng lilingon Leo." utos ko sa sarili ko.

Ignore na ignore ako. Kaya kumuha ako ng sketch pad kong maliit na kala ko magagamit ko sa travel. Yung tipong nag-iimagine ako na kunyari nasa ilalim ako ng puno tapos gumuguhit ng tanawin. Haha. Asa talaga ako. Sa imagination lang yun mangyayari.

“Siguro mataas lang ang imagination ko. Hindi naman basehan ang experience eh, para sa’kin imagination mo ang—” “Limit.” Sabay silang tumawa nang si Lloyd ang tumuloy sa sinasabi niya. “You got it right.” Nang mabuksan na niya ang Microsoft Word ay nilingon niya ang binata. Nakatitig lang ito sa kaniya dahilan ng kaniyang pagkailang. Nag-iwas siya ng tingin at nag-focus sa laptop. “Hindi ako makakapagsulat kung nandito ka. Wala rin naman tayong seminar, diba? Kasi nga suspended. So, baka puwede mo muna akong iwan.”

Ang life trial system na "If You Think You Can Do Better, Prove It" ay live ng isang linggo, ngunit walang nangahas na mag-sign up. Ang mga patakaran ay simple, ngunit nakakatakot: kung mapapatunayan mong kaya mong mamuhay ng mas mahusay kaysa sa kanila, mananalo ka ng isang milyong dolyar. Ngunit ang kapalit? Ang kamalayan ng orihinal na tao ay mapapawi—mas simple, isang hatol na kamatayan.

Humagikgik ako na parang kinikiliti dahil sa naiisip ko. Simpleng malandi ka rin ako 'no? Bakit ganoon agad ang nai-imagine ko? Hindi ko pa nga siya kilala tapos ang naiisip ko ay nilalantakan ng lalaking 'yon ang leeg ko? Kalma lang Aerielle! Napaka advance mo talaga mag-isip! Ikalma mo 'yang pempem mo!

Hindi pwedeng kasiyahan lang natin ang ating isipin dapat pati yung sa iba din pero dapat may limitasyon. Too much is bad. Masamang sumobra kaya dapat alam mo ang limitasyon mo sa mga bagay-bagay, alam mo dapat kung kailan ka dapat hihinto at kung kailan ka susuko. Kaya ka nasasaktan kase sobra kang magbigay, sobra kang mag-alaga, sobra kang mag-alala eh ikaw ba ay naaalala niya? We don't know how others value us, hindi natin alam kung binibigyang halaga din ba nila tayo pati yung mga ginagawa natin. I learned my lesson, I should know my limitations.

Hindi na kayang magpanggap na nasasaktan. Inipit ang boses para hindi mahalataang nagsisimula na namang sumikip ang puso ko. " P-pero- "It's okay, Mom. Isipin niyo na lang na anak niyo pa rin ako, just imagine na nasa Canada lang ako at wala dito sa Pilipinas. Just imagine that I'm doing good without you, without dad, let's live like that, iisipin ko na lang din na wala kayo sa Pilipinas, para hindi na gaanong masakit. Na every time I needed you, everytime I needed your presence for card giving, for school meeting or any occasion like family day, okay lang dahil iisipin ko na wala kayo sa Pilipinas, na hindi kayo makakadalo kasi malayo kayo sa akin. "