Imahinasyon Novels & Stories

Hindi ko man nakita lahat, ramdam ko iyon sa bawat mensaheng naiwan, sa bawat tawag na hindi ko nasagot, at sa bawat pagkakataong alam kong naghihintay lang siya kahit walang kasiguraduhan. Sa isip ko, na-imagine ko na siyang puyat, tahimik lang pero punong-puno ng iniisip, at oo—nangangayat. At hindi na iyon imagination lang ngayon, dahil kitang-kita ko ang kaibahan niya. Noon, bago ako umalis, mas bilugan pa ang pisngi niya, mas may sigla ang aura niya. Ngayon, kahit natutulog siya, bakas pa rin ang pagod na matagal niyang kinimkim.

Kaya nga may hawak siyang PWD ID, just in case . Ano ba ang schizophrenia? Sa madaling salita, ito ay isang kondisyon sa pag-iisip kung saan nagiging malabo ang linya sa pagitan ng realidad at imahinasyon. May mga taong nakakakita o nakakarinig ng mga bagay na wala naman, o naniniwala sa mga ideyang hindi totoo. At minsan, gumagawa sila ng sarili nilang mundo, isang lugar na mas madali kaysa harapin ang sakit ng totoo.

Nanlamig ako sa takot. Kahit pagod na pagod ako, tumayo ako para maglakad ulit. My mind is playing tricks on me. Feel ko may nakamasid sa akin na nagtatago lang sa mga puno. Pinagmamasdan lang ako at kakainin ako kapag napagod na ako. The creature is just waiting for the right time! Hindi ko alam kung may nakamasid nga sa akin. Siguro nasobrahan ako ng imagination. But can you blame me? I am all alone!

Bahagyang kumikilos ang kanyang labi dahil sa kakaibang hatid ng kanyang imahinasyon. ‘Kapag talaga nanligaw ‘to, sasagutin ko na agad,’ dagdag sulsol pa ng kaniyang isip. Pinalis na lang niya iyon nang ma-realize niyang nag-i-imagine na siya. “Hay ano ba Loraine,” nausal niya. “HEY, good morning,” nakangiting bati ni Ibrahim. ‘Naku naman, lalo kang gumagwapo kaya please huwag ka nang ngumiti pa d’yan,’ reklamo niya sa isip.

Nagpatuloy ang video sa pagpapakita ng mga schematic diagram ng utak ng tao na may mga neural implants. "Ang bawat galaw mo mula noong bata ka pa ay bahagi ng Project Icarus. Ang pagkamatay ng iyong mga magulang, ang pagkikita ninyo ni Paola, maging ang pag-aalsa ng mga manggagawa—lahat iyon ay mga 'controlled variables' upang hubugin ang iyong emosyonal na kapasidad. Kailangan namin ng isang pinuno na may 'human empathy' ngunit may 'artificial precision.' Ang pagbaril mo sa akin ang huling trigger. Kailangan mong maniwala na ikaw ay malaya upang maging ganap ang integration ng AI sa iyong subconscious."

Base sa itsira nito, siguro nasa 30 years old palang ito, maganda at mukhang maamo. Sinindihan niya ang mga kandila at insenso. Hinawakan niya ang mga insenso at yumuko ng tatlong beses upang magbigay galang sa litrato. “Ma, nagsimula na ako ng bagong buhay ngayon. Okay naman ako, Ma. May trabaho ako na sinuswelduhan naman ako ng spat para makakain. Sinisigurado ko sayo na magiging maayos ang buhay ko…”

Nanatili itong nakaagapay sa kanya. Namutawi ang imahe ng mabait na binata sa kanyang utak. Ang matikas nitong pangangatawan, ang mga nangungusap na mata, ang mga ngiti nitong mailap subalit punum-puno ng sinseridad.. Did she just imagine Sandro Dela Vega on her mind? No, no, no, no, no! It must be the hormones! Isa lamang iyong simpleng paghanga. Walang ibig sabihin iyon!

KABANATA 58 IAN'S POV Alas tres y media na sa umaga pero dilat na dilat na ang mga mata ko. I woke up earlier and as I have expected, I had a nightmare. Dalawang oras lang ata ang itinulog ko. I imagined a lot of happy things to happen just to divert my attention from it. Malayo na ang narating ng imahinasyon ko. Hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa aking alaala ang lahat ng nangyari. Pakiramdam ko nga ay nasa gitna pa rin ako ng karagatan at nasa bingit na rin ng kamatayan. My heart is racing so fast and I feel uneasiness all over my body. It feels like nervousness and dread took over my body system.

Hindi pa perfect, pero nakita kong tumama sa hangin ang tatlong magkakasunod na markang parang guhit ng kidlat. Sunod, sinubukan ko na rin ang Phantom Mirage ni Ate Samira. Ang bilis ng katawan ko, halos mahilo ako, pero sa gilid ng mata ko, nakita kong may naiwan ngang after-image na parang multo ng sarili kong katawan. Ang galing talaga.

O isa lamang imahinasyon na nilikha ng isip niya, dahil lihim niyang gustong mangyari ang ganoong senaryo? Hindi na niya talaga maintindihan ang kanyang sarili. Hindi na niya alam kung ano ang tunay sa mga ala-ala niya o kung ano yung gawa-gawa lamang. And because of that, kaya hindi niya magawa ang magpatuloy. Kahit anong ahon ang gawin niya, sa huli natatagpuan pa rin niya ang sarili na lumulubog. Lumulubog papunta sa kawalan.