Imahinasyon の小説・ストーリー

Hindi ako sanay na ang isang pantasya… ay bigla na lang humaharap sa akin, totoo, buhay, at mas nakakatakot kaysa sa imahinasyon ko. At bago ko pa mapigilan ang sarili ko, sumiksik sa isip ko ang tanging katotohanang hindi ko matakasan— Nagulatttt akoo! Ooohhh M-mmmyyy Gadddd!! I-it w-waaasss him! --- ♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️ — AUTHORS NOTE 💕

Kaya bago ang kanilang pagkikita, palihim na ginamit ni Darryl ang pagkakataong iyon para gumawa ng isang Imaginative Image Pill. Ang Imaginative Image Pill ay isang elixir na may kakayahang gawing maganda o guwapo ang isang pangit na tao. Nang malason si Lily ng tumatayong Sect Master ng Incandescent Sect na si Matteo, pumangit nang husto ang kanyiang mukha na umabot sa punto na kung saan gusto na niyang tapusin ang kaniyang buhay. Para gamutin ito, naglibot si Darryl sa buong Nine Mainlands.

Mga bagay na nasa imahinasyon ko lamang Pero sana, balang araw, magkatotoo ang mga nasa imahinasyon lamang Nang marinig namin ang tunog ng tren di kalayuan, ay dali dali kami ni ate lumabas ng bahay. Delikado kasi kung nasa loob kami ng bahay, habang dumadaan yung tren. Hindi namin alam, baka gumiba iyon habang nasa loob kami. Tuwing dadaanan kasi ang tren, literal na yayanig ang mundo namin dito sa tabing riles. Parang may 'mini earthquake' kasi palagi, kaya kailangan namin na lumabas ng bahay lalo na at hindi naman iyon matibay. Mabuti na ang sigurado, kaysa naman maging dehado sa dulo, hindi ba?

Isang mensahe ang biglang nagliwanag sa may pisara. Dear Caelum, Malawak ang iyong imahinasyon. Maaari mo itong magamit para mas mapag-aralan mo pa ang kayayahan mong nasa loob ng iyong katawan. Alam kong nagugulumihan ka sa nais kong iparating. Ang pag-ilaw ng iyong kanang kamay ay isang simbolo na isa kang humanimal. Paunlakan mo sana kami na tulungan kang hubugin pa ang iyong sarili.

Isang structural malfunction kumbaga. Pero kahit anong pilit ni Lauren na i-rationalize ang nangyari, naroon pa rin ang matinding inis sa dibdib niya. Kung hindi naman pala seryoso ang propesor, bakit kailangan pa nitong umabot sa ganoong klaseng paghahamon o paglalaro sa loob ng opisina? Inaamin naman niyang naging mapaghamon at mapaglaro rin siya, pero hanggang asaran at patalasan lang ng isip ang kaya niya. Hindi niya binalak na umabot sila sa isang halik. At hindi lang basta halik—dahil unang halik niya iyon. Ang unang halik na tila madali lang itinapon ni Anne pagkatapos.

"Yes sir! Thank you so much for trusting my work po." "Your paintings is good Ms. Sandoval, it's beautiful like you..." I chuckled. "Oh! Thanks!" Malapad ang ngiti ko dahil may isa na naman akong obra na naipabili. Mr. Imago ay isa sa mga regular costumer ko ng aking mga paintings. Bukod sa kanya, meron ring mga may ari ng hotels, resorts at mga bagong lipat na bahay.

Humagikgik ako na parang kinikiliti dahil sa naiisip ko. Simpleng malandi ka rin ako 'no? Bakit ganoon agad ang nai-imagine ko? Hindi ko pa nga siya kilala tapos ang naiisip ko ay nilalantakan ng lalaking 'yon ang leeg ko? Kalma lang Aerielle! Napaka advance mo talaga mag-isip! Ikalma mo 'yang pempem mo!

NIAMH Paano ba malalaman kong love na ba talaga ang nararamdaman mo para sa isang tao? Paano ba malalaman kung siya talaga ang binigay ng diyos para makasama mo habang buhay? Sana meron ganun sa buhay. Sana may pulang tali talaga na visible sa ating mga mata at malaman natin kung nasaan ba ang kadugtong ng tali na yun para malaman natin kung siya ba talaga ang nakatadhana para sa atin. Kasi, sa mura kong edad, gusto kong malaman kung may pag-asa ba na maging kami ni Kuya Marcus ang bestfriend ng Kuya Ivan ko. Nasa grade six na ako at nasa college na siya. Maraming taon ang pagitan ng edad naming dalawa. Ngunit sa kabila ng maraming dahilan sigurado ako…sigurado akong nakita ko ang sarili kon

Ang Awit ng Bakal at Pangarap Ang sampung minuto ay isang buong buhay at isang iglap lamang. Sa loob ng war room, ang bawat segundo ay tila isang malakas na pagtibok ng isang pusong nag-aagaw-buhay. Ang holographic na screen ay nagpapakita ng isang nakakatakot na trahedya: isang maliwanag na tuldok ng liwanag na bumabagsak mula sa kalawakan, isang luha ng diyos na gawa sa bakal, na diretsong nakatutok sa puso ng Gitrand. Sa ilalim nito, ang live feed mula sa Aetheria Enviro-Tech—isang siyudad ng pag-asa na puno ng mga taong walang kamalay-malay sa kanilang nagbabadyang pagkagunaw.

Marami syang pinasukang trabaho at madalas nyang i-peke ang kaniyang edad para lamang magkaron ng trabaho at sumweldo. Dumating rin sa punto na lumaki din ang ipon nya sa mga nakaraang taon pero napaisip din sya sa kinabukasan nya. "All of this feels so pointless..." napapikit sya ng mariin at maiyak-iyak ng alalahanin nya lahat ng kaniyang pinagdaanan. Para sa kaniya, walang katuturan ang pagsusumikap nya. Parang ayaw nya na mabuhay dahil parang meaningless ang buhay niya.