Inevitable Tagalog Novels & Stories

Huminto muna siya sa pagsasalita at pinuno ng hangin ang dibdib bago nagpatuloy. "Nitong mga nakaraang buwan alam nating ang daming nangyari. Nagkasakitan, nagkatampuhan, nagkasumbatan pero ganoon nga siguro kapag nagmahal na kahit na anong mangyari ay hindi mo maiisipang mag-give up. Kahit masakit pero paggising mo araw-araw ay hindi ka nawawalan ng pag-asa." Tuluyan na itong bumaba at dahan-dahang naglakad papunta sa akin.

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.

“Invisibility ang allure ko. Ano ang ibig mong sabihin sa ibang ikinikilos?” Tinignan nya ako sa mata , tila kinikilatis ako lalo at inoobserbahan ako. “Dati ay normal na refuge tree sila, steady lang. Pero nang napadpad ka dito ay bigla na lamang silang kumilos ng ganyan. Wala pa sa bayan ang nakapagpagalaw sa kanila ng ganito. Baka ikaw na ang sinasabi sa legend.” “Legend?”

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

Hindi niya alam kung ano ang gagawin pero kusang nasipsip niya iyon. Lalong uminit ang pakiramdam ni Dante nang parang may nakakakiliting kuryente ang dumaloy mula sa daliri patungo sa kaniyang pagkalalaki. Umawang ang labi niya nang masalubong ang nang aakit na mga titig ng binata habang subo pa rin ang daliri niya. "Panindigan mo iyang pang aakit mo sa akin."

Define cheap. Well, ibahin nila ako, hindi ako desperada. Sapilitan akong isinali ng kapatid kong gago. Isa siya sa organizers ng event na ito; vice-president kasi siya ng council. Gusto niya lamang akong asarin, galitin, gantihan, pahirapan. Lahat na ng pang-iinis na magagawa ng isang tao sa kapatid niya. Ganoon niya ako kamahal.

bakit parang ang corny? “Ang dami mong alam,” saad ko saka ko siya inirapan. Tumawa naman siya. Sabi niya, “Promise me first, saka ako lalapit. Baka kasi habulin mo na naman ako ng hampas,” aniya. “Isa!” “Promise—” “Dalawa!” Hindi na niya ako pinaabot pa sa pangatlong bilang dahil agad akong natahimik sa susunod niyang sinabi.

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

Nakakabighani ang kanyang kagandahan. [No need, it’s just a small amount of money,] the Esteemed Admirer typed. Then, after a moment’s thought, he continued to share from the heart: [I just want to tell people that if you are rich, you shouldn’t look down on others. Lahat tayo ay ipinanganak na tao, kaya dapat nating igalang ang isa't isa at huwag i-bully ang mahihirap.]

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.