Inevitable Tagalog Novels & Stories

Kian Halos mapadaing ako sa mga suntok at sipa na binibigay sa akin. Lumabas ang pulang likido sa bunganga ko habang nakahiga ako. Nanghihina at wala akong lakas. Hiniwalayan na ako ni Via kaya wala na akong rason para mabuhay pa. Siya nalang ang natitirang pag-asa at rason ko kung bakit patuloy akong lumalaban ngayon. Kung bakit nandito pa ako.

I only see your grandparents? "Bumonim-i pillipin-e gyesigeodeun-yo," aniko nilaro ko ang maliliit na bato. (Because my parents are in the Philippines.) "Pillipin-eneun eodi issnayo? Dangsin-eun yeogi issneunde, wae geogi gaseo geudeulgwa hamkke issji anhnayo?" sambit niya tabihan niya ako at humarap pa siya sa akin.

"Heavens! Isang malakas at madiin na ulos ang pinakawalan ni Salem saka ko naramdaman ang mainit na likidong pumuno sa aking hiyas. Hinihingal kaming parehas, ngayo'y nakasandal na ako sa matipuno niyang katawan habang siya nama'y nakasandal sa punong naging manonood sa aming mainit na pinagsaluhan. Pinagsaluhan ng gabing 'yon. At kailanma'y imposible nang mangyari muli. Mataman kong pinunasan ang mga luhang bumabasa sa aking pisngi.

May nakita akong isang note, kinuha ko 'yon at binasa. Good morning! Eat your breakfast before you go to work. Ily. Natigil ang pagbasa ko sa 'Ily' na nakalagay. Anong meaning nito? I love you? I like you? Napanguso ako dahil umaasa na naman ako.

Bahagya akong napailing, sabay bulong sa sarili ko— “Baliw lang ang maiinlove sa’yo…” Mahina akong natawa, pero ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. Habang nakatitig ako sa pinto na unti-unti nang nagsasara, biglang bumalik ang alaala sa utak ko—mga detalye, mga pahiwatig na dati’y hindi ko binigyang pansin. Si Nikolas… isang tagapagmana ng isang malaking kumpanya.

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

"i can't forget that day when she said that the game was finally over and it's time for her to let you go coz you are finally happy with your family..that she already lost you.,masaya kana daw sa lalaking mahal mo, masaya kana daw sa pamilya mo" Umiling iling na ako. Ang lakas na ng iyak ko. Pinagtitinginan na kami ng mga tao. Nasasaktan na ako at hindi ko na kayang pakinggan pa ang iba pa niyang sasabihin. Baka tuloyan ko ng hindi mapatawad ang sarili ko kapag may narinig pa ako. Ayaw ko na..

Ang nangangati niyang mga palad na nais h****n ang kaharap. Akapin—nang sobrang higpit. “Lene—” Mariin siyang pumikit. Halos hingalin: habol-habol ang hiningang tila’y anumang sandali’y makakaalpas mula sa kanyang kapit. [ makakaalpas - to escape ] Hindi na nito naituloy ang sasabihin. Hindi na niya ito ipinagpatuloy pa sa pagsasalita nang agaran niyang h******n ang magkabilang balikat nito at kulungin ang nanlalamig nitong katawan sa kanyang mga bisig.

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

Dagdag pa tong kamay Kong nakakandado. Maya-maya pa'y ramdam kong umandar na ang kotse. Napatingi n ako sa bintana upang i memorize ang daan ngunit binilisan nito ang pagpapatakbo dahilan para manlabo ang aking paningin at hindi ko na makita kung ano-ano ang dinadaanan namin. "Ano ba! Kung gusto mo magpakamatay huwag mo'ko idamay!"