Invisible In Tagalog Novels & Stories

"Ano naman Pag lumapit ako mukha na ba akong bacteria sa paningin mo" Oh! Owh! Parang napaka invisible ko na sa kanila at tila Silang dalawa ang tao. ganito talaga ang katangian ng dalawang taong LQ sigurado na ako mag jowa talaga ang dalawang to at mukhang alam ng anak ko. Mukhang sa sobra Kong busy mukhang huli ata ako sa balita auhh. Bakit kaya nila tinago sa akin at ayaw pa talaga nila aminin na sobrang halata naman.

Tanong ko "The charity work. Ugh I hate being in the same place with the poor! I wish I could remove that duty from us. Nasusuka ako tuwing nakikita ko ang maduduming mga taong iyon." Disgust ang itsura ni Queen Claudia habang binibitawan ang mga salitang iyon.

Sagot nito sa kanya. Isang timid na ngiti ang kanyang sinukli. "Pwede bang dito ka muna sa table namin?" tanong nito. Nilibot niya ang tingin sa lamesa ng magkakabarkada. Nandoon si Vanilla. Pero nandoon din si Vivian, o mas kilala sa tawag na Vanilla. Ang tinaguriang reyna ng mga angels. Kahapon lang ay isang PNP General ang naglabas dito, ito din kasi ang pinaka sikat.

Heaven's Point of View "Isa akong Silva." Lahat kami ay hindi makapaniwala sa sinabi ni Virgil hanggang sa nawalan bigla ng lakas ang kamay ko kaya nahulog sa semento ang baso. Lahat kami hindi makagalaw dahil sa sinabi niyang 'yon na parang isang bomba na siyang nagpagising sa aming lahat rito.

iniwan ko na siya at tumakbo na,pero nakasalubong ko si Mona may bitbit na tela,nagtago ako sa may bulaklak kung saan siya pupunta. Doon siya patungo kung saan dun nakaluhod ng asin si Ivan,hindi ko na alam kung anong ginawa niya madilim kasi sa pwesto ko,hinintay ko muna na aalis siya bago ako lumabas sa pinagtataguan ko,pero alam ko namang hindi siya magsusumbong,kahit madaldal si Mona ayaw niya naman na may mapahamak dahil sa kanya.

masungit na Sabi ni ate Vida "Ate Vida,asan yung alaga ko bakit parang hindi ko siya nakikita" ng biglang may sumilay na nakakalokong ngiti. "Hintayin mo,wag kang masyadong magmadali at ba ka magyaya ka kaagad na umuwi" nakangisi nitong tugon. ----

Chapter 5 Napa-facepalm ako ng maalala ko na naman ang sinabi kong nag-violet si sir. Naalala ko kulay pala ang violet. Nakakahiya. "Huhuhu... bwesit na 'yan. Paano kasi ang daming magkakatunog na salita sa English. Violet, Violence, Violent, Violins, and many, many more. Nagkandabali-bali na ang dila ko sa pagsalita ng English na 'yan. Nakakaintindi naman ako kaya lang, hindi nag-exercise ang dila ko sa pagsasalita ng English. Tagalog lang talaga at Ilocano ang kaya ng dila ko," maktol ko habang kausap ko ang sarili ko.

May caption na nakalagay at naka-tag pa. 'Visiting Colorado, USA. With Rafael dela Vega.' Ang pinsan niya siguro na madalas tumatawag sa kanya ang kasama niya sa sandaling iyon. Umabot na sa halos isang libo ang reacts at mahigit apat na daan ang comments. Nanginginig ang aking kamay sa pagbabasa ng mga komento. Kinakabahan ako sa maaaring makita na makasakit na naman sa aking damdamin pero hindi ko mapigilan ang sarili.

hindi niya natapus ang kaniyang sasabihin when he saw me sleeping. Nabigla ako sa ginawa niya. Gikugos (a term in Cebuano means carried by two arms) niya ako. Kaya napatawa ako sa ginawa niya na nagsanhi nang pagtawa niya rin. "I thought you were asleep." Wika niya while giggling. "Bakit? Hindi mo ba ako bubuhatin pag hindi ako tulog?" Pabebe kong sabi. "Of course not. I mean, bubuhatin kita kahit kailan mo gusto. Kung ikakasaya mo." Malambing niyang pagkakasabi. "Tara na nga! Baka ikaw kainin ko diyan, eh."

iwas tingin ko " Sus!tinatanggi mo pa...wag kang mag-alala kapag kinasal na tayo pwede mo na akong tikman...ay hindi lang tikim kainin mo pa ". baling nito saakin at ngumisi ng nakakaloko.. sabay kindat Ang bad niya! Pero kung gusto niya why not diba?luh?ano ba Chin! Mali yung narinig niyo ha.. " Bastos neto! ". palo ko sa braso niya