Invisible In Tagalog Novels & Stories

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

Akala ko ba ok na tayo? Oo nga ok na tayo, pero may sasabihin pa ako sa'yo paano ko ipakita sa'yo kong hindi ka sasama? Hindi na ako sasama para ano pa e aalis na ako? Bakit may sinabi ba akong aalis ka? Pero! Wala nang pero-pero sumama ka nalang sa'kin para malaman mo ang totoo. Dinala ko siya sa kwarto ko at ito na kami nakaharap sa computer ko.

Sa isang hindi kilalang lokasyon— nakaupo si Lara. Tahimik. Nakatingin sa maliit na device. Blinking. Alive. “Phase complete,” mahina niyang sabi. Walang sumagot. Hindi kailangan. At sa sandaling iyon ay nagsimula na ang tunay na infiltration. Hindi sa pamamagitan ng lakas. Kundi sa pamamagitan ng pagiging invisible. At sa larong ito— ang hindi nakikita ay ang siyang nananalo.

Mukhang gutom na talaga ako. She directly pointed the knife at my neck. Napangisi ako. "Quite fast, huh?" nakangising sabi ko. "How come that you can see me?" Nagtatakang tanong niya. "Are you that stupid? You're invisible, so how can I see you? Use your common sense sometimes. May isa pa palang rason. Kapag gutom ka, may nakikita ka talagang hindi talaga kaaya-aya. Katulad nalang ngayon," That's long. Mas lalo akong nagugutom. She pointed the knife tighter to my neck.

She scoffed. .ang nangyari kagabi kay davin ay isang bagay na hindi niya maipaliwanag kahit sa isang pilay na salita, naghahapunan siya kasama ang magandang super model ngunit hindi niya maalis sa isip niya si Ivana. Siya ay unti-unting nagiging isang virus, hinahanap ito sa pamamagitan ng kanyang dugo.

Mabuti na lamang at hindi nagigising si Kia sa mga ingay namin ni Ivan. Maya maya ay naramdaman kong may tao sa labas. Kumatok muna ito sa pinto at kaagad naman na pinagbuksan ni Ivan. Nang makita ako ni Inay ay kaagad itong lumapit sa akin. "Makakasama sa iyo iyan, Ineng. Pumanatag ka. Ano ga ang nangyayari rito?" Tumingin ito kay Ivan. "Inaway mo?"

Nanlalaki ang mga mata sabi ng blonde buhok. "Nope! Sa muling pagkikita natin tampalasan. Hihintayin kita sa araw na magbubukas ang gate of wall! Maamoy at maamoy ko ang amoy mo kahit naka-invisible ka, Bitch!" Nakahinga ako ng maluwag ng mawala na ang mga ito sa paningin ko. Nang nakakasiguro na ako wala na ang mga ito tinanggal ko na rin ang spell ng pagka-invisible ko.

Inis kong sigaw "Dahil si West, siya kasi 'yong tipo ng tao na hindi mo makikitaan ng kahinaan, Ang akala mo wala siyang Pakiramdam pero ang totoo kagaya lang din natin siya Kalem, Nasasaktan." Saad niya at tsaka malungkot na ngumiti. Napaiwas naman ako ng tingin kasabay ng pag-karamdam ko ng guilt.

Huminga ako nang malalim. “Are you ready?” tanong ng host, nakatingin sa akin. Hindi ako ready. Pero matagal ko nang hinihintay ’to. “Yes,” sabi ko. Mahina pero malinaw. Hinawakan ko ang gunting. Saglit kong tiningnan ang ribbon. Sa isip ko, dumaan ang lahat, yung lumang kwarto sa Pilipinas, ang pagiging invisible, ang sakit, ang pagkawala, ang mukha kong hindi ko na makilala noon.

"But I'm pretty sure, mas matutuwa ka mga sanga ng kapangyarihan mo." "Sanga? Ano 'yon?" kalmado na ang puso ko. At nakakahinga na 'ko nang normal. "Being unseen, invisible." "Invisible?” “Ah, ‘yong tulad ng sa ‘yo, Ma?" “Yes, and your Lola has it too. Being invisible is the best gift I know, and you will enjoy it, though it’s dangerous. Kapag nagamit mo ito sa maling paraan, maaring hindi ka na makakabalik sa pagiging visible. At tandaan mo, lahat ng kalakasan ay may kahinaan.”