Isang Dipang Langit Ni Amado Hernandez นิยาย & เรื่องราว

Kumalat sa bawat sulok ng planeta ang pangalang Angelica sa loob lamang ng ilang minuto. ___________________________________________________________________________ Napatalon sa tuwa ang inosenteng si Adrianne. "Dada is the best. Look!" Ipinasa ni Adrianne ang cellphone ni Sela kay Leonardo. Itinigil ni Leonardo ang paglalaba ng makitang pumasok si Adrianne sa kanilang bathroom. "My master piece." Natutuwa si Leonardo ng makita si Angelica sa social media. "You will never see Andromeda again Cain Jungslagger." Ngumiti si Leonardo. "Adrianne bumalik ka na sa sala. Tatapusin ko lang ito." Kinusot niya ang damit ni Andromeda.

"Hi Jade!" "Hello Fred, it's nice to see you again." Kimi niyang sabi. Ipinakilala nito ang kasama sa kanila. "This is Ladia Hernandez. A very dear friend of mine, Adi this my friend Adrian and his fiancee Jade." Nagtaas siya ng kilay ng makitang hapit an hapit ang kamay nito sa baywang ng babae. A very dear friend... Ganoon din ang pagpapakilala nito sa kasama nito noon sa exhibit ni Russo. A very dear friend. Iyon na ba ang usong label ngayon?

O hahayaan na lang sa mga kamay nito dahil may abiso? Unang tapak pa lang sa labas ng club sinalubong na kaagad ng malamig na hangin. I saw the dark sky. Madilim man, maningning naman ito dala ng mga bituin sa kalangitan. Namataan ko si Nomer sa parking area, may kausap ito sa telepono tumatango at tamad akong sinulyapan parang hindi man lang ako kakilala sa pambabalewala niya! Mas takot ba ito kay Javier, dahil isang tango lang tumiklop na kaagad? Gusto ko sanang lapitan pero ng akmang lalapit na sana..

Tugon ng ina. “Mama ang harsh mo. Okay na sana yung bulaklak lang ng cactus ‘e. Dinugtungan mo pa ng tinik at sakit sa ulo.” Napanguso si Adriana. Ngunit kalaunan ay tumawa na rin. “Ako rin po lola, maganda rin po ako.” Si Amihan “Ako rin!” Sabat naman ni Amaya. “Aba, hindi nagpatalo ang magaganda kung mga apo. Oo naman. Kayo ang pinakamaganda sa lahat. Kasing ganda ng liwanag ng buwan at sikat ng araw sa umaga.”

Kabanata 1 Malamig ang simoy ng hangin sa tuktok ng bundok El Cielo. Kumakaway ang mga dahon ng puno sa bawat bugso ng hangin habang dumadagundong ang kulog sa di kalayuan. Nakatayo si Amara sa gitna ng kagubatan, nakayapak, at pawis na pawis ang noo. Kumakabog ang dibdib niya, hindi dahil sa takot—kundi sa hindi maipaliwanag na pananabik.