Novel & Cerita It Always Seems Impossible Until It's Done

Inilapag nito ang hawak na laptop sa center table at masuyong hinawakan nito ang aking isang kamay. "Nothing, babe. I am so happy, hindi ko akalaing sa kabila ng mga pagsubok natin sa buhay nakaya nating malampasan ang lahat. Alam kong may panibago pang pagsubok na darating sa pagsasama nating ito. Pero isa lang ang natutunan ko sa buhay. Ang maging matatag sa lahat ng mga bagay. At palaging ilagak sa Dios ang lahat ng mga alalahanin, ika nga, nothing is impossible to God."

"Ayos lang, naiintindihan ko na mababa lang ang tyansa na makipagtrabaho kami sa inyo. Pinagtatawanan lang ako ng marami sa pamilya ko, sinasabi nila na imposible na makuha ang deal na yun. Sa totoo lang, ganun rin ang inaasahan ko!" Kahit na buo na ang isip ni Selena ay sinadya niya pa ring magtanong, "Kung kasama rin yan sa inaasahan mo, bakit ka nagpunta? Higit pa roon, ang init sa labas. Bakit ka naghintay nang pagkatagal-tagal?" "Minsan kasi, kailangan nating subukan. Kung hindi natin susubukan, hindi natin malalaman. Paano kung swinerte ako?"

Watching her go down in the hole is unbearable to watch. I can’t believe this would be my last memory of her. I thought I could still spend my time with her until we grew up. That goal of mine is now unreachable. It is when a dream becomes a dream. It’s not going to be real. I cannot do something to make it happen because it already ends here.

Bulong niya sa kanyang sarili. Siguro hindi naging madali ang lahat. Kailangan pa niyang gawin ang lahat upang maabot ang pangarap niya, pero sigurado siya na lahat ng pangarap niyang maabot basta magsumikap lang. At walang imposible.

Kung sariling diskarte lang ang pag-uusapan, imposible itong makapag-close ng sunod-sunod na proyekto sa loob ng ilang araw. Malinaw na may kung anong ginagawa ito sa likod ng lahat. "So what?" taas-noong sagot ni Farrah. "Kahit may tumulong sa akin, totoong performance pa rin 'yan. May magagawa ka ba?"

hinihintay lang niya akong makarating sa konklusyong matagal na niyang iniisip. "What I mean is..." nagsimula akong magsalita ngunit kusang naputol ang mga salita ko. Unti-unting may nabubuong posibilidad sa isip ko. Isang posibilidad na sa una ay gusto kong tawanan dahil napakaimposible.

He licked his lips and said, "Imposible nga dati ang mga bagay na 'yon ngunit ngayon ay hindi na, Divine. Posible na ang lahat. Nangyayari na at alam mo 'yan. Ganoon rin naman ako sa totoo lang. Akala ko hindi mangyayari ang lahat ng 'to ngunit tingnan mo, nangyayari ngayon, 'di ba? Wala na ngang imposible 'yon sa totoo lang." Divine gave him a quick nod. "Yes po. Tama ka naman nga po. Kung dati talaga ay imposible ngunit ngayon ay posible dahil sa alam na natin sa isa't isa na parehas ang tinitibok ng ating mga puso."

Aniya at nagmamadaling lumakad— Hinatak siya nito sa braso. “Yuri,” Tumingin siya sa kamay nitong nakahawak sa kanya. “B-Bakit?” Kabadong tanong niya. Paano ay napakaseryoso ng ekspresyon nito. Hindi kaya nakita na nito ang tinatago niyang gamot? “What will you do if you want to achieve something but it seems impossible to reach because you started to fall down with that person?”

bigla siyang napayuko sa boses ko na puno ng pagkadismaya at inis. “Puntahan natin!” Sinipat ko muna ang site ng mansyon na pinapagawa ni Tita Ivy sa akin. Imposibleng gumuho ‘yon? Ang titibay ng mga gamit na kinukuha namin! Hindi rin rush ang mga project namin dahil limited lang ang mga project kada taon, iyong kaya lang naming harapin. How did it happen? This is the first time that we failed.

Ｍｏｒｅ ｍｏｎｔｈｓ ａｆｔｅｒ... SANDY POV OBSTACLES don’t have to stop you. If you run into a wall, don’t turn around and give up. Figure out how to climb it, go through it, or work around it. Being challenged in life is inevitable, being defeated is optional. Oh 'di ba? Ganda ng opening statement ko? Syempre pa-ending na e HAHAHA charot.