It Always Seems Impossible Until It's Done Novels & Stories

However,” Yumuko siya. “I also don’t want to force you if you don’t want to do it,” Pag-iling niya. “Nagbabakasakali lang ako na baka mapagbibigyan mo ako. Pero plano ko talaga na makalimutan kung ano ‘yong nararamdaman ko sa’yo, believe me. But at the same time, naisip ko rin na kung ganoon kadali, matagal ko na sanang nagawa.” Pumikit siya. “Pero noong umamin ako sa ‘yo nung nakaraang araw. Mas lalo lang akong natutulak na gawin ‘yung bagay kahit na napaka imposibleng mangyari,” Dumilat siya para tingnan ako ng diretsyo. “Someone also made me realize that it’s better to try things kahit isang beses, kasi there’s still 1% possibility na may mabago. At gusto ko lang ‘yon subukan, kahit… mala

"Power is easy to gain." Tahimik. "People think it's difficult." Umiling siya. "It's not." Isa pang katahimikan. "Keeping it is harder." Napatingin si Yuhei sa kanya. "And leaving it..." Huminto ito. "...is almost impossible." May kung anong bumigat sa hangin. Hindi iyon tunog ng pagbabanta. Hindi rin pagmamataas. Mas parang isang katotohanang matagal nang pasan ng isang tao.

Na mapapabuti sa akin ang lahat ng ito even though we may begin at different times and other places. Following your dreams isn't always all it's cracked up to be. The moment you believe you can't do it, everything else begins to crumble. Never stop believing. Because every milestone is a miniature victory on the road to achieving your goals. Huwag kang mangamba na sumubok muli ng panibago, kung ang kapalit naman nito ay maganda.

"Ako nga noon hindi rin dumaan sa isipan ko na magkakaroon ako ng isang bakery shop, ang buong akala ko ay magtatarabaho na lang ako palagi, pangarap ko iyon pero dahil alam kong impossible kaya naman kinalimutan ko na lang." Natahimik siya. "Pero alam mo, napagtanto kong napakaimportante palang hindi natin kinakalimutan ang mga pangarap natin... Kasi alam mo, wala namang impossible eh." "Kung malalaman ko rin kasing mayaman pala ang mga magulang ko, mabubuhayan din ako ng loob," aniya. "Pero wala eh, sa tingin ko habang buhay na akong nandito sa bundok. Pero sa tingin ko wala namang problema roon, dahil kasama ko naman si Papa."

she aggressively questioned. "Well, I like you. I can't explain it but since that night, when I met you, I can't take you out of my mind. However, Alice would not want me to do anything with you." "You should have listened to her." "Well, see, I can't do that. I have this attitude wherein I obsess about things that I can't get. Or things that people would tell me that I can never have. I make it a point that I do everything that I can to just get it. No matter what it takes."

Totoong umamin siya sakin at pareho kami ng nararamdaman. Hindi ako makapaniwalang mangyayare 'to. Buong buhay ko, akala ko hindi ko na mararamdaman ang ganitong klase ng saya. Sabi na nga ba, Impossible things can be possible. Lahat ng bagay ay may kabaliktaran. There's no permanent things in this world. Kaya ang isang impossible ay pwede rin maging possible. No'ng nasa harap na ako ng unit ko ay biglang bumukas 'yong pinto ng unit ni Wesley at lumabas siya.

“Sige, anak. Kung ano at kung saan mo gusto.” May kaunting improvement na sa aming dalawa ni Felecity at nasiyahan ako nang unti-unti na siyang naging kumportable sa akin. Iyon naman talaga ang gusto ko sa simula pa lang, ang maging kumportable siya sa akin. There is a process and first step is very important if you want to achieve something. Hindi kasi agad-agad tatalon sa tuktok para maging successful ang gusto natin. Kailangan din nating paghirapan.

“You really don’t know when to quit, do you?” “Not when it matters.” Nagtagpo ‘yung mga mata namin. Tahimik lang, pero parang may tension sa hangin — hindi lang galit, kundi ‘yung klase ng energy na delikado. Dapat pina-uwi ko na siya. Pero hindi ko magawa. “Then keep going,” sabi ko sa dulo, mababa ang tono. “Pero tandaan mo ‘yung sinabi ko.”

Madami man pagsubok ang kanyang pinagdaan alam niya na malalagpasan nila lahat ito dahil naniniwala siyang walang imposible lalo na sa taong mahal mo. Ito palamang ang simula ng kanilang pahina ngunit, para sa kanilang dalawa kung mayroon man pagsubok na dadating sapat na ang alam nilang kakayanin nilang mapagtagumpayan ito, gawa ng kanilang napagdaanan at higit sa lahat ang kanilang karanasan at motibasyon sa buhay.

“Sa ganitong paraan, marahil ay hindi man lang natin makamit ang mga layunin natin makalipas ang tatlong taon.” “At saka, palagi itong tungkol sa paggawa ng mga bagay nang sabay-sabay. Kung madadapa tayo nang madadapa sa simula, magiging lampas sa imahinasyon ang kakulangan sa enerhiya at kumpiyansa, at mahihirapan tayong lumaki at lumakas.”