It Always Seems Impossible Until It's Done Novels & Stories

At kumapit ako sa pag-asang mapapatawad niya ako Pero sa ginawa niya ngayon pinaalala niya lang saakin na kailangan ko na ngang bumitaw Walang mali sa pagsuko, lalo na kung wala ka ng nakikitang rason para lumaban pa.. TRYING to make someone accept you is impossible... No matter how much I push the things I want, I can never force it to happen..Patuloy ko lang pahihirapan ang sarili ko..paulit ulit lang akong mabibigo sa parehong bagay..

I have to do something. Patuloy ako sa paglalakad pabalik-balik. It’s just a sign, bakit ang hirap-hirap kunin? I have my report ready with me! Hindi kasi siya nagpapakita kaya hindi ko siya makausap!

Ngumisi ako. "If I go easy on them hindi sila makakaramdam ng challenge, and that's what life is all about. Kailangan nilang malaman iyon habang bata pa sila. You don't get what you want the easy way. Kung may gusto ka paghirapan mo and if you're really determined then don't give up."

“Just me.” Tahimik na nakinig si Sebastian. “And I built everything from there.” Hindi niya detalyado kung paano. Hindi niya sinabi ang bawat hirap. Ang bawat gabi na wala siyang pahinga. Ang bawat pagkakataon na muntik na siyang sumuko. Ngunit sapat ang tono niya— Para maramdaman ang lahat ng iyon.

he said. “What do you think about it like?” He looked at me for a long moment. Then— “Something we build every day.” My chest tightened again. Because that sounded worse. Not less terrifying. More. Because it wasn’t a destination. It was repetition. Commitment. Choice. Endless continuation. And I realized something sitting there with him. Forever wasn’t a single moment. It was every moment after this one. My silence must have given something away. Because he leaned closer slightly.

Hindi naman enough para saktan ako nang sobra, pero enough para ipaalala na hindi ako free. Every step pababa, parang mas lumalala yung pakiramdam ko. Parang bawat hakbang ko, papalapit ako sa something na hindi ko na kaya takasan. YOLO na lang ata ‘to. Pagliko namin sa isang corridor— bigla akong kumilos. Tumakbo ako. Second attempt na ‘to. Escape plan version 2.0. Will it work? Syempre hindi. Pero at least may attempt, diba?

Baka mapanood pa niya ako habang ginagawa ko ‘to. Kumurot ang sikmura ko. P'wede kong subukan ang ilang kombinasyon, pero paano kung iyon ang magpalala ng lahat? Mas malaki ang tsansa na masira ko ang plano ko kaysa may mapala. “Fúck,” bulong ko nang mariin, halos pabulong pero puno ng inis. “This is impossible.”

“P-Pero sir…imposible pong matapos iyon ngayon.” Sa unang pagkakataon, bahagya siyang ngumiti. Pero hindi iyon ngiting may saya, kundi isang ngiting nagbababala. “Kung para sa inyo ay imposible…madali lang ang solusyon. Papalitan ko kayo ng mga taong naniniwala sa posible.” Wala ni isa man ang umimik o gumalaw. Wala ring nagtangkang tumutol o magpaliwanag.

Wala na siyang nagawa pa. "Trabaho mo," sagot ko. Umiling siya. "Siguro noon, noong bago pa lang ako, oo pero ngayon na ilang taon na rin at sanay na... parang wala na rin sa akin." Lumabi lang ako at tumango. Wala naman talagang bagay na madaling gawin sa umpisa. Laht mahihirapan dahil nagsisimula pa lang pero tumagal ka, parang magiging madali na rin naman ang lahat para sa iyo lalo na kung ito ang araw-araw mo na ginagawa.

People often say that they better die when they face a struggle they couldn't seem to overcome, or a tragedy that seems too impossible to endure. Life won't give people the challenges that are bigger than their power to overcome it. We may have limited capabilities, but we have unlimited determination. Perhaps, in my own point of view, when people think of giving up, that is because they lack of purpose.