It Always Seems Impossible Until It's Done Novels & Stories

Marami syang pinasukang trabaho at madalas nyang i-peke ang kaniyang edad para lamang magkaron ng trabaho at sumweldo. Dumating rin sa punto na lumaki din ang ipon nya sa mga nakaraang taon pero napaisip din sya sa kinabukasan nya. "All of this feels so pointless..." napapikit sya ng mariin at maiyak-iyak ng alalahanin nya lahat ng kaniyang pinagdaanan. Para sa kaniya, walang katuturan ang pagsusumikap nya. Parang ayaw nya na mabuhay dahil parang meaningless ang buhay niya.

Ang gabing hindi ko makakalimutan ko kasi sinagot ko na siya. Nung una, iniisip-isip ko lang siya, pinapangarap na maging akin, pero sa isang iglap, heto, akin na nga siya. Nangyari ang mukhang imposibleng mangyari. Kaya sa mundong ito, wala talagang imposible. Lahat ng akala mong hindi puwedeng mangyari ay puwede pala.

Naisip ko noong biyernes na baka kapag naging maayos ang koneksiyon nilang dalawa ay madaan ba sa mabuting usapan ang lahat… Ngunit ngayon ay napagtanto kong imposible iyon. Masyadong imposible ang bagay na iyon para mangyari. Wala akong ibang choice kundi harapin ito ng mag-isa, at alam kong hindi ko ito kakayanin dahil alam kong may mawawala sa akin sa dulo gawa ng sitwasyon ito sa buhay ko. Hindi ko na alam ang gagawin ko…

Nang matapos sa pag-iimpake ay agad kong pinunasan ang tumutulong pawis mula sa noo ko. It's finally done. I need to live on my own and be independent in the future. Alam kong hindi ito magiging madali pero ganon naman lagi ang buhay, hindi ba? Kailangan mo munang mahirapan bago mo malasap ang tagumpay. At ipinapangako ko sa sarili ko na hindi ako susuko hangga’t hindi ko natutupad sa sarili ko ang mga bagay na ipinangako ko. The cowardly me of the past is dead!

Damn it! "Marami pa marahil ang pagkakataon, pero hindi na'tin dapat sunggaban ang lahat. Everything goes into a process, at kung mas ma-inam na sumunod para walang masaktan. Then, 'yun ang gagawin natin. But that doesn't mean we'll stop observing and utilizing all the details, pero syempre trabaho ko na 'yun." "Paano naman ako?" She pouted. "Ano bang tinapos mo?"

Ngumiti ito ngunit hindi iyon umabot sa mga mata. “I just felt useless. Napakasimple na bagay ngunit hindi ko magawa. I can’t be weak, baby . . . Dalawa na kayong kailangan kong alagaan.” Napahilamos ito sa mukha, halatang dismayado sa sarili. “Honey . . . hindi mo naman kailangan madaliin ang lahat. Kung sa bagong silang na sanggol, nagsisimula ka pa lang na humakbang. Huwag mong biglaan. One step at a time.”

Napatango na lang ulit ako sa sinabi niya. She's right. Hindi masama ang makuntento ka na lamang sa kung ano ang makakaya mo kasi lahat naman ng tao may hangganan ang mga kakayahan nila bagaman hindi masama na sumubok kung hanggang saan ba talaga ang makakaya mo pero kung hindi mo talaga kaya then do not force yourself to do that matter kasi baka mahirapan ka lang lalo na tanggapin ang bagay na hindi naman talaga para sayo.

Nasa loob pa rin siya ng kuweba. Sa ikasiyam na araw, hindi pa rin niya naabot ang kanyang tagumpay. Kaya't tumigil siya sa pagtatanim at iniwan ang kuweba. "Parang imposibleng makamit ang tagumpay sa pamamagitan ng malupit na puwersa! Kailangan ko ng ginto Pagkakataong gawin ito!" Wala siyang magawa kundi umiling.

Try is the key word for it. “I see.” Tumango-tango pa siya sa akin at matamis na mgumiti. “It will be great kung mapapa-oo natin siya but I believe that it’s just too impossible to happen.” Napansin niyang tinititigan ko siya, so she just shrugged her shoulders. “That’s the truth, Ms. Ruiz. Kung paanong nakapag-set ka ng appointment sa kaniya ay hindi ko rin alam.” Napatango na lang ako sa sinabi niya.

Malayo na rin ang narating namin. Hindi naging madali. Maraming puyat. Maraming sakripisyo. At maraming pagkakataong gusto na naming sumuko. Pero nandito kami ngayon. Unti-unting tinutupad ang pangarap na minsan ay mukhang imposibleng maabot. “Kaya we need to focus,” seryoso kong sabi habang inilalapag ang wine glass ko sa mesa. “Kasi hindi biro ito. Isang global proposal project ito at kailangan nating mapanalunan.”