Novel & Cerita It Always Seems Impossible Until It's Done

he added. I agree. Totoo namang wala talagang madaling course. Lahat dadaan talaga sa hirap. What's important is we know how to manage ourselves. Pwedeng umiyak pero hindi pwedeng iiyak na lang the entire time at wala nang gawin. Pwedeng magpahinga pero dapat walang susuko. In order to reach a milestone, we need to go through the rocky road first.

"Eh... If that's so, then why does it seems so difficult to accomplish for me? Bakit parang kahit ano'ng paghihirap ang gawin ko, still wala pa rin. Maybe it's high time for me to give up---” “Oh, no, no, no! Iyan ang huwag na huwag mong gagawin at iisipin. Quiting will never be an option. You hear me? Kung nahihirapan ka, then be more able to tolerate those hardships. Dagdag na pasensya at tiyaga ang kailangan mo, Athena. Hindi solusyon ang pagsuko." Hindi ako nakaimik. Tama nga naman siya. Kailan pa nga ba naging option ang pag quit? Quiting itself would never solve any of your problems. Baka lalo lang itong lumalala kapag sinukuan at iniwan mo.

Ngumiti lang siya sa'kin. "Upo ka rito," tinuro niya ang bahagi ng kama na may space pa kaya sumunod ako sakanya. Umupo ako roon at nagpakawala ng isang malalim na buntong hininga. Bigla akong napa-isip sa sinabi niya. Natamaan ako sa sinabi niya. Kahit masakit, kahit mahirap, kahit nakakainis ay wala siyang magawa at yung nararamdaman ko ngayon ay yung mga iyon. Alam ko rin na mas magiging malala ito, mas magiging mahirap, mas magiging masakit at mas magiging nakakainis pero katulad niya rin, wala akong magagawa.

Kung bakit naman kasi sa maling tao pa? Dumaan ang mga araw at naging maayos naman ang lahat. Maraming mga gawain, pero dahil pinili ko ang maging guro, kailangan kong tanggapin na hindi lahat ay nakukuha at natatapos nang madali. Ang sabi nila, kapag mahal mo ang ginagawa mo, kahit marami at mahirap ang proseso, willing ka pa rin na gawin ito.

Alam kong imposible ngunit sa puntong ito ay ipinapanalangin kong sana ay maging katulad din ako nito na kumikinang kahit sa gitna ng kawalan ng ilaw. “This isn't enough," saad nito na talaga nga namang pinagdiinan pa ang bawat salita. Hindi ko siya maintindihan. Mayroon naman sana akong magagawa para takasan ang lahat ng ito ngunit tila nauubusan ako ng pag-asa dahil halos sukuan na rin ako ng bibig dahilan para hindi makahingi ng tulong. Naghahabol ng hininga.

Agad na tumutok ang tingin niya sa akin. Seryoso at bahagyang tumaas ang isang kilay. Pero hindi ako nagpatalo sa kaba. Sinalubong ko ang tingin niya. Magaan na tingin. Hindi tulad ng kanya. "You know how it feels when one unexpected problem suddenly puts everything you've worked so hard for at risk." Huminga ako nang malalim. "Hindi lang po design ang ginagawa natin… We pour our hearts into every piece. We love what we create."

"Pero ang alam ko, hindi tayo pwedeng sumuko. Hindi natin pwedeng hayaang magtagumpay sila sa lahat ng ginawa nilang ito sa atin." Ang bigat na nararamdaman ni Kenny ay hindi rin matitiis. Habang ang kanilang mga mundo ay nagiging malabo, nararamdaman niya ang kabiguan at takot na hindi kayang itago. “But what if we can’t fix it?” ang tanong ni Kenny, ang boses niya ay puno ng hirap at kalungkutan. “What if we can’t undo what we did to Jarred and Veronica?”

She could feel it, too, but she wouldn’t let it show. “We’re doing the right thing, Ash. I believe in what we’re trying to accomplish. We’ve already come so far. We can’t just give up now because of the fear of failure.” She reached out, placing her hand over his. “I’m not saying it’ll be easy, but I’m saying it’ll be worth it. Every step we take brings us closer to making something real. Something that can change lives. And that’s what matters.”

TORONTO, January 2016 You can be sure that someone, somewhere will tell you that you're wasting your time and talent, that you're doomed to fail, that others have tried and failed before you, that the mistakes you keep making are portents of your own impending failure, that you lack the courage to even try, that your upbringing doesn't match your aspirations, that your personality doesn't mesh with your mission, that the task is too difficult.

While, I'm deeply thinking. "Aljur, nakakalimutan mo ba, may isang kompanya na kailanman ay hindi nagpagawak sa 'yo. Ngunit, matagal na silang na nanahimik, kaya, impossible naman na sila pa ang may gawa nito sa 'yo. Kahit na malaki din ang kompanya nila, alam natin na kailanman ay hindi ka nila binagga. Kaya, imposible na sila ang naghahamon sa 'yo ngayon." Muli akong napaisip nang malalim. Tama, may isang kompanya nga. Pero, tama rin, kailanman hindi nila ako binagga, kahit na hindi kami maayos. Ngunit, ang imposible ay nagiging posible.