Novel & Cerita It Doesn't Matter How Slowly You Go

Ngumisi ako. "If I go easy on them hindi sila makakaramdam ng challenge, and that's what life is all about. Kailangan nilang malaman iyon habang bata pa sila. You don't get what you want the easy way. Kung may gusto ka paghirapan mo and if you're really determined then don't give up."

Sinasabi na nga ba niyang babawian siya nito! Nahampas niya ang braso nito sa langit-ngit ng kama gawa ng malalim at mabilis nitong paggalaw. "Slow down—Ah-ahhh!" Napapaliyad siya sa bawat pasok nito at hindi na malaman kung saan kakapit. "F*ck, I can't slow down, Moonshine." Kung hindi naman ito magbabagal ay baka marinig sa labas ang ingay ng kama.

Pumikit ako saka huminga ng malalim. "Hay, ang sarap sigurong mabuhay ng maraming pera. Lahat ng gusto mo ay makukuha mo at magagawa mo kahit ano ng walang iniisip. Hindi mo na kailangan problemahin ang mga gastusin mo sa araw-araw. Mas magiging madali siguro ang buhay ko kung marami akong pera. Ang buhay nga naman," sabi ko habang nilalasap ang malamig na hangin. "Sorry to say but it's not easy as it looks," malagong na tinig mula sa likuran ko.

Tapos bigla siyang iiwan sa ere, at ipagpapalit sa kung sino. It takes time naman para makapag-move on talaga. Aware naman akong mahirap, at kailangan mo pang mag-baby step para lang makarating ka sa kung ano man ang gusto mo. Hindi naman kasi lahat ay kailangan madaliin. Kung alam na mahirap, bakit mo gagawin? Parang niloloko mo lang ang sarili mo kung ganoon.

Walang pag-aalinlangan, walang takot tanging pagmamahal. Jarred iniiwasan ang mga tanong, ang mga alalahanin, ang mga posibilidad ng bukas. “Let’s not think about what they might do to us. Let’s not think about what’s going to happen tomorrow,” ang kanyang mga mata ay seryoso at puno ng pagnanasa. “Let’s just be here, in this moment, and let everything else fade away. We don’t need to worry about the world when we have each other.”

gives reassurance. " how... can i move on?" tanong ko dito. ngumiti ito saken. " take it slow and focus on what ahead of you." can i... do that? " your brother is really worried. so if you dont want worry everyone... live your life. just like the old days" sabi pa nito saka ngumiti ulit. sa sobrang pagmumukmok ko hindi ko napapansin ang mga taong nasa paligid ko

“Life isn’t so fair for all of us. Some spend their whole lives on unpaved roads, while some run at full speed only to reach the edge of a cliff.” – Hometown Cha-Cha-Cha Minsan kahit alam natin na panget ang kakahantungan patuloy parin tayo sa pagtakbo. Not because you are too stubborn enough to stop but because you know, there is no reason for you to stop and the only way that you can do it is to move forward. Until you reach the edge of the cliff, gladly falling in the deep and wishing that somewhere down there. You can find another reason to live.