Quotes About Slow Progress Mga Nobela at Kwento

“In my world, everything is fast. Decisions are made in seconds, results are expected immediately, and if something is delayed, it’s a failure. But tonight, waiting for the rice to cook, watching you handle a simple mistake with a laugh... it makes me realize that some of the best things in life require you to just slow down and wait.” Napatitig ako sa kaniya, naramdaman ang malalim na kahulugan ng kaniyang mga salita. Hindi lang ito tungkol sa pagkain. Tungkol ito sa amin, sa kung paano kami nagsimula, at sa kung paano namin dahan-dahang binuo ang kung anong mayroon kami ngayon sa kabila ng magkaiba naming mundo.

Naniniwala siyang unti-unti nang umepekto ang gamutan nito. Ngunit nang tikman ni Tito Fran ang tsaa, sinabi nitong minadali ang pagtitimpla kaya hindi pa lubusang lumabas ang lasa ng dahon. Nang muling sumimsim si Mr. Marquez, sumang-ayon din ito. “So don’t rush things,” kalmadong sabi ni Tito Fran. “Some things need time before they become what they're meant to be.” Napabuntong-hininga si Mr. Marquez. “Ang mga kabataan kasi ngayon… gusto laging mabilis ang resulta. Bihira na ang marunong maghintay.”

“You need to accept that you’re struggling, Leana. You need to accept the fact that right now, you’re weak. And there’s nothing wrong with that. In order to fix yourself, you need to not turn a blind eye that you are broken. How can you fix yourself if you hate it when you’re crying? When you hate it when you don’t have the motivation at all?” “That’s how it works. Progress is still progress. No matter how slow that is. That’s one thing you said that literally struck me the most. It helped me, you know. So maybe saying it to you, in case you forgot can help you even just a little bit. You don’t need to rush because you'll end up lying to yourself that you’ve been healed when the truth is, yo

We won't fail our son. He brushed my hair up using his fingers. "But I want you to take everything slowly, Chantria. Hindi mo kailangang mapressure sa mga tao sa paligid mo. Bawat isa'y may kaniya-kaniyang kahulugan sa salitang pagiging successful and we all have a different timeline in life. It doesn't mean na marami nang na-achieve ang mga tao sa paligid mo ay nahuhuli ka na. Hindi ito karera. Hindi mo kailangan makipagpaunahan..." paliwanag niya at taimtim lamang akong nakinig.

Palagi ko siyang napapansin na may ginagawa, I rarely saw him na nagpapahinga. He nods his head, “I have ideas in my head and I’m taking action to make them reality. Most of the people are not taking action. Everyone has potential but not everyone is willing to learn,and unlock their talent. I want to become rich and I am sacrificing a comfortable life. That’s the reason why everyone is not a Billionaire - unlocking knowledge, procrastination, waiting to get motivated. We are the doer’s. Motivation doesn’t come to us - we take action.” “Err, kakabasa mo iyan ng libro,” I tease him.

Kung minsan pa nga ay sumasagi ‘yon sa ngipin ko, dahil hindi naman talaga ako marunong. Alam kong nasasaktan siya, pero hindi ko man lang ‘yon makita sa kaniyang mukha. Parang mas lalo nga siyang naubusan ng pasensya lalo na nang nagtagal ang aking mga mata sa kaniya, kahit na nahihirapan na ako. “You don’t have to move fast if you can’t do it,” aniya nang mapansin na nahihirapan ako.

But… toward each other. Kahit unti-unti. Kahit masakit. Kahit takot sila pareho. Because sometimes… the slowest steps are the most real.

Ang gwapo pa rin naman niya. Sarap mo sanang gayumahin, Sir Harrison, kaso idaan ko na lang sa mano-manong paglalandi. 'Slow motion but slowly?' Tama ba ito? Tanong ko pa sa isipan ko. May gano'n na quotes eh. Basta gano'n iyon. Dahan-dahan lang. Hinay-hinay gano'n. Idaan sa kwelang paraan.

sagot niya, “pero sisikapin kong maging karapat-dapat sa tiwala mo. Hindi sa salita lang, kundi sa gawa. Unti-unti. Huwag kang magmadali. Ako rin, hindi rin ako magmamadali. Basta, sabay nating aayusin ang lahat. Nang dahan-dahan, tulad ng sinabi mo, slow conversations. Unti-unti, pero tapat.” Hindi ko alam kung dapat akong umiyak o ngumiti. Ngunit naramdaman ko sa loob ng puso ko ang isang kaunting ginhawa. Ang lalaking minsang sumira sa akin ay ngayon nagtatangkang magtayo muli. At para sa unang pagkakataon mula nang naghiwalay kami sa nakaraan, naramdaman ko ang posibilidad—na baka, unti-unti, matutunan naming magmahal nang hindi nasasaktan. “Slow conversations,” ulit ko, halos bulong, at

Yun din naman ang sabi ni Nanay Mildred sa akin. Kailangan kong magpalakas para maka-recover agad ako. Small progress each day. Baby steps for me towards my healing. Little progress is still a progress sabi ng doctor. No need for big progress ang importante ay gumaling ako kahit paunti-unti lang.