Novel & Cerita It Doesn't Matter How Slowly You Go

Hindi porke't gwapo papatulan niya na agad. "Eat slowly para kang mawawalan ng pagkain sa inaasta mong ganyan," sabi na naman niya. "Kumain ka na lang din at ng makauwi ka na. You know gabi na oh," pahayag ko sa casual na tinig para hindi ito magalit. Hindi ko pa man din maintindihan ang ugali nitong lalaki na ito. Kaylangan yatang dapat malumanay kang nagsasalita. Knowing me, hindi ko makontrol ang aking sarili and besides ganito na talaga ang boses ko.

Sa isang meeting, may diskusyon na umiinit. Iba-iba ang opinyon. Iba-iba ang direksyon. “Lea, what do you think?” tanong ng isa. Tumingin siya sa kanila. Hindi siya nagmadali. “Let’s not rush this,” sabi niya. “Some decisions are better when they’re clear, not fast.” Tahimik ang room. At sa sandaling iyon, hindi niya kailangang ipilit ang authority niya.

“Nakabawi ka na ng kaunti. Ikaw ay nasa pitumpung porsyento malapit sa iyong prime.” “Pero kailangan mong patuloy na magensayo. Kapag nakabalik ka na sa dati mong kalagayan, ang kanyang bala ay hindi na kailanman tatama sayo.” “Atsaka, kahit na mabilis ka sa iyong pagatake, gumawa ka ng maraming malaking mga kilos.” “Sa mundong ito, walang martial art ang walang pagkakamali. Bilis lang tanging paraan para sa mahabang tagumpay.”

mahinang sabi ko sa lalaking nagmamaneho. Mahina siyang natawa. "Ay Ma'am hindi po ito mabagal, hindi po mabagal ang pagpapatakbo ko ng sasakyan kundi dahil sa nagmamadali ka lang po talaga kaya ganyan. H'wag po kayong mag-aalala, madadala at makakarating ka po sa pupuntahan mo, chill ka lang d'yan," tugon niya. "Chill kuya? Kuya may nangyare kasing masama kaya gusto kong pakibilisan mo ang pagmamaneho mo!"

Ani ko na tumaray sa hangin. Hindi naman siya sumagot at basta nalang nag patugtog ng kantang nakakaindak ngunit hindi ko ganon ka maintindihan dahil medyo mabibilis ang bawat salita na naririnig ko, wirdo talaga ng music taste ni Jaez minsan pang hoe ampotek pero ang ganda.

"Well, siguraduhin mo lamang, Hija. Dahil diyan nakasalalay ang lahat ng susunod na plano." "Yes, Daddy, masusunod. Matagal ko nang gustong ibagsak ang 4C na iyan. Subalit kahit yata likod ng mga hayop ay mayroong mata. Kaya nga paunti-unti lang ang nagagawa ko. "Walang problema kahit mabagal basta siguro, Hija. Don't forget that it's better to be slowly but it's surely than to do it in rush way but it's nothing but a garbage."

Kinuha ko ang pagkakataon na naka tanga pa siya at mabilis akong umalis. Ang pagbabago hindi mo dapat gawin para sa iba, gawin mo dahil yun ang gusto mo para sa sarili mo. Dahil yung taong dahilan ng pagbabago mo, darating ang panahon mawawala yun at ikaw na lang ang mag isa ulit. Kapag nawala ‘yun, sigurado akong babalik ka din sa dating ikaw. Mabilis kong pinatakbo ang motor ko patungo sa mission location namin ni Trevor.

Even though it's taking me long, it's okay as long as I am moving. I was wrong, I thought I haven't move an inch but realizing where I am today, I know...I am assured...that I am moving. Nag-inat ako ng mga kamay at napangiti sa aking paligid. It's okay to still feel the past at all, it's okay. I understand you now, Violet. I'm sorry for making you rush into healing. Please take your time, it's okay to still feel the pain. I know you can do it, kung pakiramdam mo hindi ka umuusad. Mali ka, dahil ikaw ay umuusad. Take one step at a time. You can do this, we can do this.

Napabuntong hininga na lang ako dahil hindi ko alam kung ano ba ang uunahin kong gawin. Dahil kailangan ko pa ring pumasok, ipinagpatuloy ko pa rin ang pagbibihis kahit masakit ang katawan ko sa pagkahuhulog ko sa sahig. There is no point for me to rush with my tough situation right now. I just need to change slowly. Not taking a bath won’t hurt me anyway.

Pag-arte ni Dria at nagkunwaring umiiyak pa kaya binatukan ko siya. "Don't ever compare your timeline to others. I mean, lagi nilang sinasabi na dapat pagdating ng 20's may napatunayan ka na sa buhay. Laging 'yan na lang ang naririnig ko, pero hindi nila marealize na hindi lahat ng tao ay pare-pareho ang timeline. Some of them are still finding their purpose and passion in life, and when they finally find it they will bloom freely."