Novel & Cerita It Doesn't Matter How Slowly You Go

ulit ko. Tinitigan niya ako. Mahabang sandali. “Interesting,” sabi niya. “You’re learning faster.” Hindi ako ngumiti. Hindi rin umiyak. Tumayo siya at naglakad palayo. Bago lumabas, huminto siya. “Tomorrow,” sabi niya, hindi lumilingon, “we start with consequences.” Tumigil ang hininga ko. “At Savanna,” dagdag niya, marahan, parang lihim, “don’t confuse silence with freedom.”

Wala na iyong nag-iisang taong kasama ko! Kahit hindi ko na alam ang gagawin, pinagbigyan ko pa rin ang sariling huminga nang malalim at bumuwelo sa gagawing pagtakbo nang mabilis. Naka-ready na ako, naka-focus sa hallway na diretso kong tatakbuhin nang walang lingon-lingon nang biglang may sumitsit sa malapit. At talaga namang imbis na mapakalma ako niyon ay kabaliktaran ang nangyari. Mas nauna ang mga paa kong mag-isip kaysa utak ko! Napatakbo ako nang may bilis na hindi ko rin inakalang magagawa ko! This is me, speed!

"Naka-focus ako!" "Huwag kang masyadong mabilis." "Hindi nga ito mabilis!" Napatingin ako sa speedometer at bahagya akong napangiwi. "Denzel... mabilis iyan." "Mas mabuti nang mabilis kaysa sa kalsada tayo maabutan." "Huwag mo namang ipanganib ang buhay natin." "Promise, maingat ako." Huminga ako ng malalim habang muli na namang sumakit ang tiyan ko. Napahawak ako sa braso niya.

Parang hinahayaan niyang mailabas lahat ng bigat sa dibdib ng babae. Pagkatapos ay tumango siya. “Okay lang po, Ma’am Vina.” “Hindi ko po kayo pipilitin.” “Ang importante, komportable kayo.” May bahagyang ngiti sa kanyang labi. Isang ngiting hindi pang-aakit, kundi pang-unawa. “Kung gusto niyo po ng slow, pwede.” “Kung gusto niyo po ng normal lang, okay din.” “Kung gusto niyo po ng… mabilis, pwede rin.”

“Maybe it’s time I stopped overthinking.” For a moment, he didn’t answer, just watched me with that intensity that made my chest tighten. Then he reached out, fingers brushing a loose strand of hair behind my ear. “We’ll take it one step at a time,” he said quietly, each word deliberate, careful, and somehow comforting. “No rush. No pressure. Just… us.” And just like that, a weight I hadn’t realized I was carrying lifted slightly. I nodded, swallowing the lump in my throat. “Okay. Just… us.”

Pati ang gusto niyang itsura ng buhay namin ay matutupad niya kay Lauren. "Te, 'yung motto mo sa buhay parang kapanahunan pa ng slambook ng lola ko sa tuhod." Panglalait ni Mara sa motto ko. 'Believe and don't stop reaching for your own star. Everything will happen at your own pace." Wala na rin kasi akong maisip na gawing motto sa buhay. 'Yan nalang ang maiiwan ko sa mga makakabas man ng yearbook namin.

“Professor Elijah… nadidismaya po ba kayo sa akin?” Sa isipan niya, malinaw ang listahan ng sarili niyang pagkukulang. Hindi siya mature. Wala siyang kakayahang lutasin ang problema. Kapag inaapi siya, hindi siya marunong lumaban. Kapag nasasaktan siya, tinatahimik niya na lang. At ngayon, iyak lang ang kaya niyang gawin. “Paano ako madidismaya?” sagot ni Elijah, lalo pang lumambot ang tinig. “Everyone grows at their own pace.”

Ngumiti ito ngunit hindi iyon umabot sa mga mata. “I just felt useless. Napakasimple na bagay ngunit hindi ko magawa. I can’t be weak, baby . . . Dalawa na kayong kailangan kong alagaan.” Napahilamos ito sa mukha, halatang dismayado sa sarili. “Honey . . . hindi mo naman kailangan madaliin ang lahat. Kung sa bagong silang na sanggol, nagsisimula ka pa lang na humakbang. Huwag mong biglaan. One step at a time.”

Pakiramdam ko kasi ang bilis ng mga pangyayari. I am doubting something because I know that when I made something fast, it might fall immediately because of lack of strong foundation. “Love something's bothering you.” It's not a question, it's a statement. I took a deep breath at humarap sa kanya. “I'm just thinking about something,” maikling saad ko. “What is it hmm? May I know?” he caressed my arm and my hair. I smiled at him as I leaned on his muscular body.

Ang bawat sensasyon, ang bawat dampi ng mga labi namin sa isa’t isa, ay nagsalaysay na ng lahat ng hindi namin kayang ipaliwanag. Ngunit bago ko pa tuluyang maisapuso ang mga salitang iyon, bigla niyang hinawakan ang aking mga kamay at pinigilan ako. “I don’t want to rush things, Elle,” aniya. “I want to take it slow… I want to make sure that when the time comes, we’re ready.” Para bang na-freeze ako sa sinabi niyang iyon. Nag-init ang pisngi ko, at medyo naguluhan. “What do you mean?”