Slow-paced Novels & Stories

Bati nito sa huli at mabilis akong sinulyapan bago ibinalik ang tingin kay Real at umiling. Ano ang ibig sabihin nun? Bakit ako sinulyapan at biglang umiling. Narinig ba nito ang pagtunog ng tiyan ko kaya siya umiiling. Nakakahiya yun but gutom na ako at wala ng hiya hiya sa akin kapag ganun. Bahala na sila kung ano ang iisipin nila basta ako kakain at magpapaka busog. Hindi ko na lang ito pinagtuonan ng pansin at naupo na lang sa pwesto ko. Ganun rin ang ginawa ng iba matapos ilapag ni Real ang ulam sa lamesa. Nagdasal muna kami bago nagsimulang kumain.

'Ang ganda ng pagkakataon. Iminuwestra ko ang aking katawan upang lumundag pababa ng gusaling ito, “Not too fast.” Hindi ko naituloy ang naging plano ko dahil hindi ko na maigalaw ang aking buong katawan at kahit ang aking paghinga ay hindi ko na masyadong makontrol. Nakatuon parin ang aking mga mata sa papalayong pigura ng mga pinuno ng Quicklnt, papalayo nang papalayo, hanggang ni anino nila ay hindi ko na makita. Nag-uumapaw na sa galit ang kaloob-looban ko, at mas nagtindi pa ito nang marinig ko ang boses ng isa sa mga nilalang na nasa likuran ko lamang,

“But . . . don't stop. Just . . . just take it slowly.” Napangiti ako nang marinig iyon. It seemed like I came back to square one. Dahan-dahan, kalkulado. Pinapakinggan ko ang paghangos ni Islaine, maging ang panginginig ng katawan niya sa bawat ulos ko. From a slow start, I began adding a little speed and force.

Mahigpit ngunit hindi masakit ang hawak nito sa manipis niyang pulsuhan. “Don’t rush.” Mababa pa rin ang boses nito dahil sa paos na lalamunan, pero steady at kalmado. “I’ll take you.”

Hindi na ako pumalag. The rollercoaster's first pace went slow, but it's movement, later, goes fast. Halos tumilapon ang kaluluwa naming dalawa kakasigaw nang madaanan namin ang pabagsak na riles at 'di ko maiwasang kapusan ng hininga.

Parang hinahayaan niyang mailabas lahat ng bigat sa dibdib ng babae. Pagkatapos ay tumango siya. “Okay lang po, Ma’am Vina.” “Hindi ko po kayo pipilitin.” “Ang importante, komportable kayo.” May bahagyang ngiti sa kanyang labi. Isang ngiting hindi pang-aakit, kundi pang-unawa. “Kung gusto niyo po ng slow, pwede.” “Kung gusto niyo po ng normal lang, okay din.” “Kung gusto niyo po ng… mabilis, pwede rin.”

But… toward each other. Kahit unti-unti. Kahit masakit. Kahit takot sila pareho. Because sometimes… the slowest steps are the most real.

*** "Dahan-dahan Raj. Huwag mong madaliin, small steps at a time..." Naging masunurin si Raj sa therapist niya sa araw na iyon. He wants to improve. Nakinig siyang hindi dapat madaliin ang paggaling niya. Slowly but surely. Dahil kung gusto niyang gumaling at mahanap si Ysabella, dapat ay able siya. Dapat ay hindi matigas ang ulo niya. Hindi siya eksperto.

Sinasabi na nga ba niyang babawian siya nito! Nahampas niya ang braso nito sa langit-ngit ng kama gawa ng malalim at mabilis nitong paggalaw. "Slow down—Ah-ahhh!" Napapaliyad siya sa bawat pasok nito at hindi na malaman kung saan kakapit. "F*ck, I can't slow down, Moonshine." Kung hindi naman ito magbabagal ay baka marinig sa labas ang ingay ng kama.

Ilang araw ang lumipas. Hindi iyon mga araw na mabilis dumaan—bagkus ay mabigat, mabagal, at puno ng tensiyong tila nakasabit sa bawat sulok ng base. Sa bawat pag-ikot ng orasan, may isang katahimikang hindi mapakali, parang may hinihintay na pagsabog na matagal nang nakapigil sa sarili.