It Doesn't Matter How Slowly You Go Novels & Stories

“Isama mo ako sa mundo mo. Hindi lang summary sa dulo ng araw. Kahit maliit na detail. Kahit rant. Kahit walang sense.” Tumango siya. “At ikaw,” dagdag niya, “isama mo rin ako. Hindi lang kapag may problema. Pati kapag masaya.” Napangiti siya nang bahagya. “Deal.” — Hindi magic ang pagbabago. Pero nagsimula sila sa maliit. Mas madalas na spontaneous voice notes. Mas maraming random pictures ng araw nila. Mas maraming “tingnan mo ‘to” kahit walang context.

umpisa ko, pero pinutol niya ang sinasabi ko. “Don’t even go there,” sabi niya, firm pero calm. “Huwag mong hayaan ang opinion ng iba ang mag-decide ng worth mo. Ang opinion ng iba… is just noise. My opinion, Caleb's opinion, your team opinion, your integrity, your team’s performance… That's what matters. And you, Leya, you matter to me.”

“You already conveyed pain in the first word. Sometimes less is more.” Napangiti ako habang mabilis na nagta-type notes. Hindi siya nakakatakot kausap. Actually, sobrang detailed niya. As in bawat mali, ine-explain niya bakit kailangang baguhin. “Also,” dagdag niya, “watch your tense consistency.”

Pero malinaw— Hindi siya magbabago ng tono. “What is it?” Hindi agad sumagot si Elijah. Tiningnan niya muna ang screen. Ang data. Ang galaw. Then— Bumalik ang tingin niya kay Yuhei. “You’re moving too fast.” Hindi na bago. Pero iba ang dating ngayon. “Too slow gets us killed,” sagot ni Yuhei. “And too fast?” balik ni Elijah. Tahimik. “Too fast gets us lost,” dagdag niya.

I'm incomparable! "Huwag na huwag mo akong ikukumpara kahit kanino, sige na bilisan mo na ang pagmamaneho mo." "I'm doing it slowly like what I did kagabi, I mean, I'm driving it slowly, mahirap na baka mabangga na naman ako, kamuntikan na kasi ako no'ng isang araw kaya I need to be cautious this time," wika niya habang sakto lang ang pagpapatakbo niya sa kaniyang sasakyan.

At marahil, sapat na iyon. Sa huli, natutunan ni Robbie na ang pagbabago ay hindi dumarating bilang isang malaking deklarasyon. Hindi ito isinusulat sa liham, o ipinapangako sa isang gabi ng luha. Dumarating ito sa maliliit na bagay sa paggising araw-araw, sa pananatili kahit mahirap, sa pagpiling huwag umalis kahit walang garantiya.

Hindi nila alam kung anong patutunguhan ito, pero natutunan nilang tanggapin ang bawat hakbang, walang paghihintay ng mabilisang sagot. Maya had come to realize that love wasn’t a race. It wasn’t about trying to figure everything out in one go. Love was about understanding and patience, and most importantly, love was about being willing to take a chance, even when it seemed uncertain. At sa pagkakataong ito, ang isang hakbang ay sapat na.

Instant noodles, Instant jowa at pagkatapos Instant din yung sakit dahil sa break-up. Come on, guys. Gumising tayo sa realidad.. Wag tayong magpaniwala sa mga bagay-bagay na mabilis ang umpisa tapos aasahan mong walang katapusan na ang dulo. Ang lahat ng bagay na mabilis nangyayari ay mabilis ding nawawala at natatapos. That's the essence of time. Kung hindi ka handang hintayin yung tamang panahon para sayo, masasaktan ka lang. Kung mainipin ka pa sa kabayo, baka buong buhay mo pagdaanan mo ay kalbaryo.

Walang halong pwersa, walang pagmamadali—parang dalawang kaluluwang matagal nang umiwas pero muling nagtagpo sa gitna ng katahimikan. Ang pagitan nilang espasyo ay napuno ng mga salitang hindi nasabi—at nang tuluyan silang maglapat ng labi, iyon ay hindi halik ng pagnanasa, kundi ng pagkilala. Pagbitaw nila, parehong huminga ng malalim, parehong may luha sa gilid ng mata. “Let’s not rush this,” sabi ni Cressida. “I don’t want us to break again.”

Siya kasi ang nagpush sa akin na gawin ang gusto ko pero paano ko gagawin kung againts ang family ko sa gusto ko ? Thank you for reading💜 dont forget to vate and comment