It Doesn't Matter How Slowly You Go Mga Nobela at Kwento

Walang puwang para mag-alinlangan. Nagpatuloy ako sa paghahanda ng sasakyan. Ang mga kalsada ay tahimik, at ang dilim ay kumakalat sa paligid. Sa bawat galaw ko, alam kong ang bawat segundo ay mahalaga. 'Wala nang oras,' usal ko sa aking isipan.

Para na siyang tumatakbo sa pagmamadali. Sa kanyang sobrang pagmamadali ay hindi niya napansin na may karwaheng parating. Patungo ito sa kanyang direksyon, dahil na rin siguro sa dilim ng paligid kaya hindi niya pa ito napapansin. Hindi rin lumilihis ng daan ang karwahe, sigurado akong hindi rin siya kita nito. Masasagasaan siya!

Ang paglayo ay hindi rin kasiguraduhan na bibilis ang paghilom ng bawat sugat. "Salamat. Don't worry, baka hindi naman niya talaga tauhan ang sumusunod sa atin kanina. It is impossible that he will still do the chasing after all the pain that he inflected on me." She said it slowly and pinched her fingers.

Hinihiling ko. Para kaming gumagalaw sa bilis ng paggalaw. Parang gumagapang ang oras. Bakit ba laging ganyan? Na, kapag nagmamadali ka at desperado kang makakuha kahit papaano, iyon ang pakiramdam mo na parang slow motion ang iyong paggalaw. "Pupunta ako ng mabilis hangga't kaya ko, Ro" "Ito ay hindi sapat na mabilis. I need to be with her” Desperadong sabi ko sa kanya.

Mark my words My most anticipated day comes so slowly. Kung kailan gusto ko bumilis ang oras saka naman babagal. At kapag gusto kong bumagal saka naman bibilis. Like, what the hell? Sumpa ba 'yon para makita ang kahalagahan ng bawat patak ng segundo? Napabuntong-hininga ako at tinitigan ang papel na nasa harap ko. Na'san na 'yong sinasabi ko na marunong akong maghintay?

But… toward each other. Kahit unti-unti. Kahit masakit. Kahit takot sila pareho. Because sometimes… the slowest steps are the most real.

Humagod si Damion, mahigpit ngunit mahinahong sinabi, “Don’t say that about yourself. You are excellent. It’s never too late to start, as long as you want to.” Ngumiti si Cassidy nang bahagya, pilit, at may kaunting lungkot. “Hindi mo ba narinig? Everything is difficult at the beginning. Ilang beses pa ba ako susubok? You’re just trying to comfort me.” “Believe me. I’m being honest,” sagot ni Damion. “Since wala ka pang malinaw na direksyon, take your time to figure it out. There’s no need to rush.”

Mas natatakot akong sumigaw dahil baka madistract sya at yun pa ang maging sanhi ng pagka aksidente namin. I kept quiet, trying to calm my nerves. Hindi nya gagawin to nang hindi sya sigurado kung safe ba. Nasa kanya na yun, sya ang nagmamaneho. Maybe he's just trying to make me scared, so i won't give him that satisfaction. Unti unti akong dumilat at nag relax. "Is that the fastest you can go? too slow Howard. I'm not yet thrilled. Step on that gas and send us flying home". Pang aasar ko.

Kung minsan pa nga ay sumasagi ‘yon sa ngipin ko, dahil hindi naman talaga ako marunong. Alam kong nasasaktan siya, pero hindi ko man lang ‘yon makita sa kaniyang mukha. Parang mas lalo nga siyang naubusan ng pasensya lalo na nang nagtagal ang aking mga mata sa kaniya, kahit na nahihirapan na ako. “You don’t have to move fast if you can’t do it,” aniya nang mapansin na nahihirapan ako.

"𝐼 𝑎𝑑𝑚𝑖𝑟𝑒𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑘𝑖𝑛𝑑 𝑜𝑓 𝑑𝑒𝑡𝑒𝑟𝑚𝑖𝑛𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑦𝑜𝑢 ℎ𝑎𝑣𝑒 𝑏𝑢𝑡 𝑊𝑒 𝑛𝑒𝑒𝑑 𝑡𝑜 𝑢𝑛𝑑𝑒𝑟𝑠𝑡𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑛𝑜𝑡 𝑎𝑙𝑙 𝑡ℎ𝑖𝑛𝑔𝑠 𝑏𝑒𝑙𝑜𝑛𝑔𝑠 𝑡𝑜 𝑢𝑠" "𝑛 𝑜 𝑚𝑎𝑡𝑡𝑒𝑟 ℎ𝑜𝑤 𝑤𝑒 𝑐𝑟𝑎𝑣𝑒𝑑 𝑎𝑛𝑑 𝑙𝑜𝑛𝑔 𝑓𝑜𝑟 𝑖𝑡" 𝑑𝑎𝑔𝑑𝑎𝑔 𝑛𝑖𝑦𝑎 𝑝𝑎..