Novel & Cerita It Doesn't Matter How Slowly You Go

Wala pa sa isip ko ang mga ganiyang bagay dahil tinatak ko sa aking isip na hindi muna ako magnonobyo hanggang hindi ako tapos sa pag-aaral dahil p’wedeng makaapekto sa pag-aaral ang nobyo-nobyo na ’yan. “Hayaan mo na ang mga katulong ang magligpit d’yan at umakyat ka na sa magiging k’warto mo,” ani Tita at kinuha ang platong hawak ko nang tangkain kong tumulong sa pagliligpit sa mga pinagkainan namin. “Sa taas ang magiging k’warto mo katabi ng kay Kieferd kaya naman kung sakaling may kailangan ka ay katukin mo lang si Kieferd ano mang oras,” sabi niya at sinamahan ako sa magiging k’warto ko.

Parang nakakawala ng pagod kapag narinig mo. Nakangiting tumango siya. Di ko mapigilang maluha dahil sa rebelasyong ito. Pero mas naantig ako sa kanta niya. "Baby, you don't have to worry. 'Coz there ain't no need to hurry. No one ever said that there's an easy way." "Silang naman eh." Pinahid ko ang mga luha kong nagsisilaglag na naman. "When they're closing all their doors. And they don't want you anymore. This sounds funny but I'll say it anyway."

We won't fail our son. He brushed my hair up using his fingers. "But I want you to take everything slowly, Chantria. Hindi mo kailangang mapressure sa mga tao sa paligid mo. Bawat isa'y may kaniya-kaniyang kahulugan sa salitang pagiging successful and we all have a different timeline in life. It doesn't mean na marami nang na-achieve ang mga tao sa paligid mo ay nahuhuli ka na. Hindi ito karera. Hindi mo kailangan makipagpaunahan..." paliwanag niya at taimtim lamang akong nakinig.

Ang kanyang mga galaw ay napakalumanay at puno ng pagmamahal habang nagsalita. "Oh, silly girl... please don’t worry about this little thing. Truly, nothing else in this world matters hmm? not pain, money, anger…none of it matters half as much as life itself, and especially not as much as you. You are the most precious thing I have, and nothing can ever change that."

pahayag na reklamo ni Sofia na pinipigilan ang sarili na maiyak sa mga nangyayari sa buhay niya. "Kung iiyak ako mas sinasabi ko sa sarili ko na hindi ko na talaga magagawa ang mga pangarap ko. Hindi dapat ako panghinaan ng loob, kung gusto kong makaalis sa bahay na ito ay kailangan hindi ako sumuko. Kaya mo 'yan Sofia, i'm sure may ibang kumpanya na tatanggap sa akin because of my credentials and won't reject me just because of my height. Be positive lang Sofi---"

Ang matamis na kaligayahan namin ay naibigay na ngayon. Don't rush everything. Just trust the timing of your life.

Nilabas ko ang cellphone ko at tinignan kung may mga notif ba. "Kingina wala man lang yata nagmamahal sa akin..." sambit ko no'ng wala man lang kahit isang notif akong natanggap. Pambihira! Lance Sebastian Jimenez: The 5 centimeters per second comes from the speed at which cherry blossoms petals fall. Lucas Pagal: Petals being a metaphorical representation of humans, reminiscent of the slowness of life and how people often start together but slowly drift into their separate ways.

Sobrang bilis pa naman nitong magpatakbo at may posibilidad na hindi n'ya na ito mahabol, which is hindi pwede, dahil kailangan nilang mag usap. Sobrang bilis ng pagpapatakbo n'ya ngunit hindi n'ya na namataan ang dalaga. "Damn it!" malakas na naipokpok n'ya sa manibela ang mga kamay, dahil sa frustration. Mas lalo n'ya pang binilisan ang pagpapatakbo, mabuti na lang at walang sasakyan sa daan dahil madaling araw na. Marahas s'yang bumuga ng hangin at patuloy na sinisipat ang daan .

Medyo traffic kasi ngayon kaya matatagalan sila sa pag-uwi. "You won't succeed in life if you have a poor mindset. Dapat ibahin mo 'yan kasi kung ano ang nasa isip mo ay more likely na 'yon ang kalabasan. H'wag mong intindihin ang sasabihin ng ibang tao. Tandaan mong we can't pleased them all. May mga iilan pa rin na mag aaksaya sa oras nila para siraan ka. Kapag sinabi nilang hindi mo 'yon kaya kasi mahirap ka lang, don't be discourage kasi it's their limitations not yours."

tanong ko, halatang nangangapa pa sa damdamin. “Ngayon,” sagot niya, “unahan natin ang bawat araw nang maingat. Walang pagmamadali. Walang pressure. Basta… sabay.” Tumango ako. At sa sandaling iyon, ramdam ko ang kaibuturan ng puso ko: falling carefully, cautiously, but willingly.