It Doesn't Matter How Slowly You Go Mga Nobela at Kwento

pahayag na reklamo ni Sofia na pinipigilan ang sarili na maiyak sa mga nangyayari sa buhay niya. "Kung iiyak ako mas sinasabi ko sa sarili ko na hindi ko na talaga magagawa ang mga pangarap ko. Hindi dapat ako panghinaan ng loob, kung gusto kong makaalis sa bahay na ito ay kailangan hindi ako sumuko. Kaya mo 'yan Sofia, i'm sure may ibang kumpanya na tatanggap sa akin because of my credentials and won't reject me just because of my height. Be positive lang Sofi---"

Ang matamis na kaligayahan namin ay naibigay na ngayon. Don't rush everything. Just trust the timing of your life.

Nilabas ko ang cellphone ko at tinignan kung may mga notif ba. "Kingina wala man lang yata nagmamahal sa akin..." sambit ko no'ng wala man lang kahit isang notif akong natanggap. Pambihira! Lance Sebastian Jimenez: The 5 centimeters per second comes from the speed at which cherry blossoms petals fall. Lucas Pagal: Petals being a metaphorical representation of humans, reminiscent of the slowness of life and how people often start together but slowly drift into their separate ways.

Sobrang bilis pa naman nitong magpatakbo at may posibilidad na hindi n'ya na ito mahabol, which is hindi pwede, dahil kailangan nilang mag usap. Sobrang bilis ng pagpapatakbo n'ya ngunit hindi n'ya na namataan ang dalaga. "Damn it!" malakas na naipokpok n'ya sa manibela ang mga kamay, dahil sa frustration. Mas lalo n'ya pang binilisan ang pagpapatakbo, mabuti na lang at walang sasakyan sa daan dahil madaling araw na. Marahas s'yang bumuga ng hangin at patuloy na sinisipat ang daan .

Medyo traffic kasi ngayon kaya matatagalan sila sa pag-uwi. "You won't succeed in life if you have a poor mindset. Dapat ibahin mo 'yan kasi kung ano ang nasa isip mo ay more likely na 'yon ang kalabasan. H'wag mong intindihin ang sasabihin ng ibang tao. Tandaan mong we can't pleased them all. May mga iilan pa rin na mag aaksaya sa oras nila para siraan ka. Kapag sinabi nilang hindi mo 'yon kaya kasi mahirap ka lang, don't be discourage kasi it's their limitations not yours."

tanong ko, halatang nangangapa pa sa damdamin. “Ngayon,” sagot niya, “unahan natin ang bawat araw nang maingat. Walang pagmamadali. Walang pressure. Basta… sabay.” Tumango ako. At sa sandaling iyon, ramdam ko ang kaibuturan ng puso ko: falling carefully, cautiously, but willingly.

Hindi porke't gwapo papatulan niya na agad. "Eat slowly para kang mawawalan ng pagkain sa inaasta mong ganyan," sabi na naman niya. "Kumain ka na lang din at ng makauwi ka na. You know gabi na oh," pahayag ko sa casual na tinig para hindi ito magalit. Hindi ko pa man din maintindihan ang ugali nitong lalaki na ito. Kaylangan yatang dapat malumanay kang nagsasalita. Knowing me, hindi ko makontrol ang aking sarili and besides ganito na talaga ang boses ko.

Sa isang meeting, may diskusyon na umiinit. Iba-iba ang opinyon. Iba-iba ang direksyon. “Lea, what do you think?” tanong ng isa. Tumingin siya sa kanila. Hindi siya nagmadali. “Let’s not rush this,” sabi niya. “Some decisions are better when they’re clear, not fast.” Tahimik ang room. At sa sandaling iyon, hindi niya kailangang ipilit ang authority niya.

“Nakabawi ka na ng kaunti. Ikaw ay nasa pitumpung porsyento malapit sa iyong prime.” “Pero kailangan mong patuloy na magensayo. Kapag nakabalik ka na sa dati mong kalagayan, ang kanyang bala ay hindi na kailanman tatama sayo.” “Atsaka, kahit na mabilis ka sa iyong pagatake, gumawa ka ng maraming malaking mga kilos.” “Sa mundong ito, walang martial art ang walang pagkakamali. Bilis lang tanging paraan para sa mahabang tagumpay.”

mahinang sabi ko sa lalaking nagmamaneho. Mahina siyang natawa. "Ay Ma'am hindi po ito mabagal, hindi po mabagal ang pagpapatakbo ko ng sasakyan kundi dahil sa nagmamadali ka lang po talaga kaya ganyan. H'wag po kayong mag-aalala, madadala at makakarating ka po sa pupuntahan mo, chill ka lang d'yan," tugon niya. "Chill kuya? Kuya may nangyare kasing masama kaya gusto kong pakibilisan mo ang pagmamaneho mo!"