It's Not Summer Without You Novels & Stories

“Why are you here? I told you to wait for me at home.” “You know that I’m always missing you after work,” nilapitan na ni Summer si Rome at marahang minasahe. “I just want you to know that I’m always here for you. Besides, Tita Veronica wants to have dinner with us tonight. You know I’m her favorite.”

Bukod doon ay wala na siyang nabalitaan pa tungkol dito, ayaw niyang makibalita at ayaw niyang marinig ang latest update sa buhay ng mga ito. "Ano na kaya ang nangyayari kay Kim, why is she not calling or even dropping some messages to one of us?" Naguguluhang pahayag ni Summer nang umagang iyon sa kalagitnaan ng pagme-meeting nilang magkakaibigan.

Sige lang, makipag usap ka pa Summer sa asawa mo sa papel na muntanga pala kahit kakasabi lang na walang kapintasan dito. "Oo na lang." Pagod na sabi ko at umayos ng pagkakaupo. "Tsk. Do you need anything? Gutom ka na ba?" He asked. "Wag mo ako gawing bata. Akala mo naman nalumpo ako." "Rainy." Buntong hininga nito. "Just Summer." Imik ko at nahiga. Hindi ko na binawi ang sinabi ko, alam ko rin naman na darating sa punto na malalaman n'ya para saan pa kong papatagalin pa?

“Totoo ba ang pinadama~” Hindi niya pa sana tatapusin ang kanta nang pinunan na ito ng kalaban habang sumasayaw. “Cause boy it feels so good!” Bigay na bigay ang katawan ni Sky Cruiser sa kanta ng Bini, halata mong nag-e-enjoy na ito ang kanya. Hindi na niya kailangan pa ng tugtog, kinakaya na niya mag-isa. “Bawat araw mas sumasaya, magmula nang nakita ka! Nawawalan ng pangangamba pag ika'y kapiling na. Feels like summer when I'm with you. Parang islang pantropiko. Can't wait to go back with you, sa islang pantropiko~”

And I will always be with you And there is nothing we can't do, As long as we're together "Maybe because nasanay na kong nakikita ang masaya mong mukha sa tuwing nasusurpresa kita." I just can't live without you And I want you to know I need you as I've never needed anyone before Sa narinig ay hindi ko napigilang mapaiyak...mapaiyak dahil sa sobrang sayang nararamdaman.

rinig kong sigaw ni Ate mula sa baba. Tawang-tawa ako, sarap din talaga inisin nito. Alam ko naman mali pero duh! ba't niya kasi ako pinauwi para gawing katulong. KINABUKASAN, maaga akong gumising feeling fresh pero alam kong magiging what the f*ck na naman ako pag-uwi kasi naman pinaaga ang final exam namin na dapat ay next week pa nakalimutan kong mag-aral kasi kasalanan ko din, bakit ko kasi nakalimutan na ngayon pala ang exam namin pambihira sana gumana utak ko mamaya kasi kung hindi baka maimpake ako ng wala sa oras dahil sa kangkungan na ako pupulutin. Uuwi paman din si Mommy next week kasi may emergency raw hindi ko alam ano, well si daddy ewan kailan uuwi. Broken family kami pero nas

Ayaw man niyang sumapit ang bukas pero hindi niya kayang pigilan iyon. Kinabukasan. Kumakabog ang dibdib niya sa bawat oras na dumaraan lalo na nang sumapit ang ika-pito ng gabi. Kaniya-kaniya na namang bihis ang mga babaeng kasama niya. Tulad nang nagdaang gabi, halos lumabas na ang kaluluwa ng mga ito sa suot, maging si Rose. Siya nama'y isang kupasing jogging pants at t-shirt ang isinuot. Tumunog ang orasan, hudyat na ika-walo na ng gabi. Hindi na siya halos humihinga. Nanlalamig ang palad at buo niyang katawan.

"Nandito ako. I may not be the bravest person in the world, but I won't let anyone hurt you." Supposedly, dapat kiligin ako di ba? But hearing those words kinda made me sad in a sense that it reminds me of Nicolas and the fact that we will always be just friends we'll never cross the line, ever. "Are you okay?" it's Justin's voice and tbe loud music that pulled me from my trance. Sunod-sunod ang pagtango ko.

NATIGILAN SI MIYU nang isang umaga ay may makitang malaking bouquet ng bulaklak sa ibabaw ng coffee table sa sala. Kinunutan siya ng noo bago naglakad patungo sa kusina kung saan inabutan niya ang Tita Riza niya na nagpi-prito ng hotdog at itlog. Sabado ang araw na iyon at pareho silang walang pasok.

Sabi pa nito sa dalaga na muling naupo. Sa totoo lang hindi ako makapag isip ng maayos, ngayon ko lang na realize kong gaano ka hirap ang mabuhay ng wala sa tabi ko si Shin..kapag hindi ako naka kapag isip ng mabuti gumagawa siya ng paraan para magkaroon ako ng idea..