Novel & Cerita It Takes Time

Kaya naman pareho na kaming naka ngiti ngayon sa isat isa. Hanggang sa nag paalam na rin kami nito dahil anong oras na at need na talaga namin matulog. Kung pwede nga lang sana na patigilin na lang ang oras upang mapahaba lang ang time namin na dalawa ay ginawa ko na e. Bakit ba kasi kapag kasama at kausap ko ito ay ang bilis ng oras. Pero kapag ang mga taong hindi ko gusto na kausapin ay ang tagal tagal. Bakit parang ang unfair yata diba.

Natahimik at at marahang uminom ulit bago mataman siyang tinitigan. "Time heals." Simpleng sagot ko kahit hindi ako naniniwala doon. Time doesn't heal anything---it's just that it teaches us how to live with pain that's why we thought we're really over of something. Cause if really time heals, I should be okay now, right? "Siguro nga, saka siguro di pa sapat 'yung panahon. Buti pa si Engineer nakamove on na." "Kanino? Kay zaira?"

Maybe it's already happening, we're not just aware of it. So we must prepare. ******************* Jeselle's POV Oh kay bilis lumipas ng mga araw. Para itong buhangin sa loob ng hourglass na unti-unting bumabagsak, at hindi na lang natin namamalayan na naubos na pala ito. Time. Time is very mysterious and unpredictable. It heals anything. It breaks anything. It fixes anything. It improves anything. We can't see it, but we can tell what it is.

Tsk ---

Siguro uunlad na ito kung pumuti na ang uwak. Lumipas na ang ilang minuto at oras ngunit hindi pa rin ito dumating. I’m just thinking na baka busy nga talaga ito or…something else. Although I want to think of something positive, hindi ko maiwasang pigilan ang aking instinct. Parang hindi naman ito ganitong oras ang pagdalo nito ni Ysa lalo na’t marami pang paper works ang kanyang gagawin. Besides, three minutes na lang at malapit na iyong lunch time.

O baka naman ay nagsawa na sa pang-iinis sa kaniya? Iba't ibang tanong ang pumapasok sa isipan niya ng mga oras na iyon. Mga tanong na walang makakasagot liban sa kaniya. Inalis na lamang niya sa isipan ang tungkol doon at ibinuhos na lamang ang buong atensiyon sa ginagawa. Mahaba pa ang maghapon para maubos lamang sa mga walang kuwentang bagay. Time is gold. She don't want to waste any single of her time just for nothing.

Wala ng atrasan pa ito dahil kapag nagigipit sa patalim kumakapit. "It’s about time we talk. I have a proposition for you, Son."

Utos ko at hindi na naghintay pa ng ilang segundo. Mahalaga ang bawat oras sa pagkakataong ito.

“And because some things take time.” Tahimik si Callyx, tila pinag-iisipan ang “time” na konsepto. “But I have time,” wika niya, seryoso. “I can wait long. But… can you talk to Daddy about it? Please? So I know if I should keep waiting.”