When Time Stopped Novels & Stories

Pakiramdam ko ay anumang oras ay mawawalan ako ng malay dahil ilang oras na naming ginagawa ito. "Wes! Wesley! Ah!" napayakap na lang ako sa kaniya ng muli kong maramdaman ang mainit niyang likido sa loob ko. "Don't sleep―we're not done yet," aniya na kinalaki ng mata ko. "Can't you see? I can barely move. Time froze, muna, time froze," saad ko at kinumutan ang saril. "Time...froze...?" taka niyang tanong pero hindi ko siya sinagot dahil inaantok na ako. Paniguradong madaling araw na, at hanggang ngayon ay wala pa rin akong pahinga.

Wala akong maramdamang hangin, at animo'y may humahawak sa aming isang lalagyanan kung saan kami nakakulong. Its like I'm trap, between time and space. Kung saan ang bawat bagay ay nakatigil at hindi gumagalaw. I'm stuck between time... Hindi gumagalaw ang oras, maging ang lugar ay hindi rin umiiba. Hindi ka rin tumatanda, at naiipon lamang ang kapangyarihan mo sa isang lugar na nagiging resulta rin ng hindi pagbabago. Sa madaling salita..... Hindi ito maaring gamitin, kapag ilalabas. Kung kaya't nagagamit lamang ito sa pamamagitan ng panaginip.

Si James ay tahimik na sinusubukang hawakan ang Time. Dahan dahan, sa pamamagitan ng paggamit ng cultivation method na natutunan mula sa petal na kumakatawan sa Time, isang surge ng misteryosong kapangyarihan ang lumitaw sa kanyang katawan. Ito ay ang kapangyarihan ng Time.

"Trabaho ko hong alamin ang nararapat na pagkain niyo. Ayoko rin namang maging dahilan ng pag-atake ng allergy niyo." He stopped then eventually tsked. "She really stops saying po and change it with ho. What's wrong with this woman?" Kumunot ang noo ko nang magsalita siya pero hindi ko marinig. "May sinasabi ho kayo?" Umiiling ito at walang sabi-sabing umalis. Nagkibit-balikat na lamang ako at ipinagpatuloy ang ginagawa. After 45 minutes ay natapos na rin ako.

O sanay na sanay na itong hindi maramdaman ang kahit ano. “Time’s running,” malamig na paalala ni Carlo. Napakurap siya at mas lalong nag-focus. Pinilit niyang isaulo ang lahat—oras, pangalan, lugar, detalye. Lahat. Kahit bumibilis ang tibok ng puso niya sa kaba, pinilit niyang huwag magkamali. Wala siyang choice. “Stop.” Napatingin siya kay Carlo at tumigil. “Recite.” Umayos siya ng upo, mariing huminga, at sinimulan.

Walang sumagot. "No one allowed to kill every 6 am until 8:59 pm. We will call it angel's time. In that hours you can still live normally. You'll still study. Ayon naman ang purpose ng paaralan na'to. Bonding with others. But when the clock strikes exactly 9 pm the game is on. 9 pm until 5:59 am will be called devil's time. It'll be over exactly 6 am in the morning. If someone tried to kill at angel's time you'll die and even your family outside will die. Mark my words. I'm not joking." Muling tumahimik. I don't know how long the silence enveloped the whole hall. My hands start shaking. My sweats are rolling down from my forehead. I shut my eyes off to calm myself until he spoke again. "If y

Nabagot s'ya at minabuti niyang umalis kesa aksayahin ang oras sa tao wala namang silbing kausapin. "Will you stop chasing us!" bulyaw niya matapos matuklasan na sinusundan pa rin sila. Nilingon niya ito, nanginginig ang buong sistema niya habang impit itong inirapan. Lumakas ang simoy ng hangin sa hapon ito, kakatapos lang umulan kaya basa ang kalsada. Nasa parking lot sila at may iilang sasakyan na nagsisipag-alisan.

Masakit pala talaga kapag ang kinatatakutan mo sa loob ng mahabang panahon ay tuluyan nang naging katotohanan. Iyon ang natutunan ni Sophia habang nakaupo sa sahig ng home office ni Adrian. Hindi na niya alam kung gaano katagal siyang umiiyak. Siguro ilang minuto o siguro isang oras. O baka higit pa pero wala na siyang pakialam. Pakiramdam niya ay tumigil ang oras. Tumigil ang mundo at tumigil ang lahat.

Bago pa man ako makatakbo palayo o makabuo ng matinong pag-iisip, ang boses niya — awtoritario pero puno ng hiwaga — ang pumigil sa akin. “STOP.” Natigilan ako sa kinatatayuan ko, at nagwala ang puso ko, kumakabog na parang nag-audition para maging lead drummer ng isang rock band. Isang salita lang niya — “Stop.” — pero tumilapon na ang utak ko kung saan-saan. Totoo ba ‘to? Interesado ba talaga siya o baka lumabas ako na may nakadikit na tissue sa sapatos?

My world suddenly stopped. I can't say any single word. Parang biglang bumagal ang oras at nagslow-mo ang lahat. Nahihipnotismo ako sa titig niyang tagos hanggang kaibuturan ko. I can't even heard the loud music dahil mas nabibingi ako sa lakas ng tibok ng puso ko.