When Time Stopped Novels & Stories

Pakiramdam ko ay anumang oras ay mawawalan ako ng malay dahil ilang oras na naming ginagawa ito. "Wes! Wesley! Ah!" napayakap na lang ako sa kaniya ng muli kong maramdaman ang mainit niyang likido sa loob ko. "Don't sleep―we're not done yet," aniya na kinalaki ng mata ko. "Can't you see? I can barely move. Time froze, muna, time froze," saad ko at kinumutan ang saril. "Time...froze...?" taka niyang tanong pero hindi ko siya sinagot dahil inaantok na ako. Paniguradong madaling araw na, at hanggang ngayon ay wala pa rin akong pahinga.

Si James ay tahimik na sinusubukang hawakan ang Time. Dahan dahan, sa pamamagitan ng paggamit ng cultivation method na natutunan mula sa petal na kumakatawan sa Time, isang surge ng misteryosong kapangyarihan ang lumitaw sa kanyang katawan. Ito ay ang kapangyarihan ng Time.

"Trabaho ko hong alamin ang nararapat na pagkain niyo. Ayoko rin namang maging dahilan ng pag-atake ng allergy niyo." He stopped then eventually tsked. "She really stops saying po and change it with ho. What's wrong with this woman?" Kumunot ang noo ko nang magsalita siya pero hindi ko marinig. "May sinasabi ho kayo?" Umiiling ito at walang sabi-sabing umalis. Nagkibit-balikat na lamang ako at ipinagpatuloy ang ginagawa. After 45 minutes ay natapos na rin ako.

O sanay na sanay na itong hindi maramdaman ang kahit ano. “Time’s running,” malamig na paalala ni Carlo. Napakurap siya at mas lalong nag-focus. Pinilit niyang isaulo ang lahat—oras, pangalan, lugar, detalye. Lahat. Kahit bumibilis ang tibok ng puso niya sa kaba, pinilit niyang huwag magkamali. Wala siyang choice. “Stop.” Napatingin siya kay Carlo at tumigil. “Recite.” Umayos siya ng upo, mariing huminga, at sinimulan.

Walang sumagot. "No one allowed to kill every 6 am until 8:59 pm. We will call it angel's time. In that hours you can still live normally. You'll still study. Ayon naman ang purpose ng paaralan na'to. Bonding with others. But when the clock strikes exactly 9 pm the game is on. 9 pm until 5:59 am will be called devil's time. It'll be over exactly 6 am in the morning. If someone tried to kill at angel's time you'll die and even your family outside will die. Mark my words. I'm not joking." Muling tumahimik. I don't know how long the silence enveloped the whole hall. My hands start shaking. My sweats are rolling down from my forehead. I shut my eyes off to calm myself until he spoke again. "If y

Nabagot s'ya at minabuti niyang umalis kesa aksayahin ang oras sa tao wala namang silbing kausapin. "Will you stop chasing us!" bulyaw niya matapos matuklasan na sinusundan pa rin sila. Nilingon niya ito, nanginginig ang buong sistema niya habang impit itong inirapan. Lumakas ang simoy ng hangin sa hapon ito, kakatapos lang umulan kaya basa ang kalsada. Nasa parking lot sila at may iilang sasakyan na nagsisipag-alisan.

Tumayo si Amara, kahit nanginginig ang tuhod dahil sa cramps. "Xerxes... anong oras na?" tanong niya, garalgal ang boses. "Oras?" Tinignan ni Xerxes ang Rolex niya, pero parang hirap siyang basahin ito. "Alas-dos? Alas-tres? Does it matter? Time stops when you're having fun, right?" Alas-tres na ng madaling araw. Diyos ko. Magdamag siyang nakakulong.

Napatikhim ako. My smile slowly faded. Unti-unting bumigat ang dibdib ko. Na parang ayoko nang dumating ang bukas. I just wanna stop the time right now. I wrapped my arms around him again, this time gently. Caleb immediately returned the embrace. His arms settled around me, and he pressed a soft kiss to the top of my head. Napapikit ako. Lalo ko tuloy gustong pahintuin ang oras. Kung pwede lang, kung kaya ko lang–gagawin ko. "Is there something wrong?" pabulong tanong niya, habang marahang humahagod ang palad nito sa likuran ko.

Habang papalapit nga ako nang papalapit dito ay lalo namang parang bumilis pa lalo ang oras at sa huling pagkakataon ay gusto ko nang tumakbo palayo. It was true that the most unfair element on earth was time. We could not handle it, most especially when fate already appeared and tried to mess things up with time. When I was already at the door, it took me a minute to stand still in front of it… before I found myself gripping and turning the knob clockwise. Its clunking sound turned out to be a déjà vu for me. Iyon ang dahilan kung bakit ako napapikit. It was like the same sound I heard when I unlocked our padlock at the Pont de l’Archevêchê bridge in Paris.

Maybe it's already happening, we're not just aware of it. So we must prepare. ******************* Jeselle's POV Oh kay bilis lumipas ng mga araw. Para itong buhangin sa loob ng hourglass na unti-unting bumabagsak, at hindi na lang natin namamalayan na naubos na pala ito. Time. Time is very mysterious and unpredictable. It heals anything. It breaks anything. It fixes anything. It improves anything. We can't see it, but we can tell what it is.