Jetlag In Tagalog Novels & Stories

Limang sections kasi 'yong tinuturuan ko at dalawang sections pa lang ang natatapos ko. Hindi na 'ko nagpasundo pa kay Yhel kasi alam kong kauuwi niya lang galing sa one week flight kahapon. Sure ako na may jetlagged pa siya. Nagmamadali akong lumabas ng gate at nagpara ng tricycle. I clicked my tongue. Pahirapan makasakay kasi marami ring mga estudyanteng nagsisiuwian.

Sumilip ako sa labas ng bintana, malakas na ang loob ko kasi naka-lapag na kami, at tinatakbo na lang nitong eroplano ang kahabaan ng paliparan upang makarating sa kung saan kami dapat bumaba. Pakiramdam ko ay lasing ako pagtayo ko mula sa upuan. Kumapit ako sa sandalan noon. Ito na yata ang sinasabi nilang jetlag. "Are you okay?" si Sir Maui ang nagtanong sa akin. Napansin niya siguro na medyo gumewang ako. "Okay lang po, okay lang po." Pinilit kong tatagan ang pagkakatayo ko. Florence, umayos ka. Mga boss iyan. Ikaw nga ang dapat umalalay sa kanila.

“Uhuh. How about jet lag?” Umiling lang ako. I'm just fine. I'm feeling better after the flight yesterday. Hindi naman gano'n katagal bago ako nakarating dito sa Pilipinas. I heard him sighed. Sabay naming pinagmasdan ang pagsikat ng araw. I know he's worried but I'm totally fine. Alam kong mas sasaya ako rito kaysa sa ibang bansa. “Let's go downstairs, brat,” aniya matapos ang sandaling katahimikan.

Lahat naman ng Sierra ganon for business. At simula nang mag French ako ay ginawa na akong translator sa tuwing lalabas kami. May napapansin din akong pagbabago sa kanya, dahil matagal na siyang nakakabangon sa kama, laging inaantok at nag-iiba ang ugali. Those symptoms are familiar. And I can't help myself from smiling. She keeps saying na baka jetlag lang, but no, she's been travelling from places to places, kaya alam kong hindi na siya nakakaramdam ng jetlag.

Kabanata 47 Sunset HINDI ko na namalayan ang pag-takbo ng buong oras sa byahe himpapawid dahil buong oras, tulog ako. Nagigising lang paminsan minsan kapag umaalog ang eroplano. "Thank you po Ma'am," pasasalamat ng crew sa akin ng ako na ang baba ng nakarating na kami sa destinasyon. Sa Palawan.

Mayamaya pa ay walang salita na siyang bumaba ng jet. Then he opened the door for me, and we both got out. Muntik pa nga akong bumuwal nang maitapak ko na sa wakas ang mga paa ko sa lupa, eh. Jetlag. Mabuti na lang talaga at naalalayan ako ni SJ dahil kung hindi ay baka disaster in Paris ang kinalabasan ko.

WHEN WE LANDED IN PARIS, WE WERE ALREADY EXHAUSTED. JETLAGGED. REGARDLESS THE FACT NA "RELAXED" NGA LANG KAMI SA BUONG BIYAHE. "Grabe. Hindi ako makapaniwala na nakalabas na tayo ng bansa. Sobrang ganda rito…” I took a glance of Jelai. She's smiling so wide— spinning around slowly while staring at the beautiful sceneries around us. Napangiti na rin ako.

Nasabi ko na kasi kay Tita Leri na dadaan ako sa kanila kapag nakaluwas ko ng Maynila. Agad akong humele ang sasakyan pagkalabas ko ng building. I need to hurry. Dahil jetlag pa rin ako ngayon kaya need ko pang magpahinga. Hindi naman ako gaanong pressured sa kas na ito ngayon kaysa sa noong na sa kulungan pa si Liam.

Niyakap ko ang unan at nagtalukbong ng kumot dahil hindi kaya ng jacket ko ang lamig dito, partida hindi pa naka on yung aircon. "Law, wake up! Hey, your phone is ringing," rinig kong utas ni Damon at tinapik tapik ako sa pisngi. Napamulat ako at nakitang nakabihis na siya ng puting hoodie at gray jogging pants, basa pa ang buhok kaya katatapos lang siguro niya maligo. "Hmm?" ani ko sa inaantok na boses. Wala pa siguro sa isang oras ang pag-idlip ko. Jetlag ata 'tong nararamdaman ko, medyo masakit din sa ulo ang lamig.

d*****g ako, may naramdaman akong mabigat sa paa ko na dumagan. Nasaktan ako, kaya napalingon ako at tiningnan ko kung sino ang tumapak sa paa ko ng biglaan habang ang mata ko nakatingin sa dami ng mga tao sa paligid. Nagkakagulo kasi ang mga iyon at iisa ang pangalan na sinisigaw. “Sorry, nasaktan ka ba?" “Obvious naman di 'ba?" pagtataray ko.