Jetlag In Tagalog Novels & Stories

"Ano naman yung nasa ribs and sa dibdib mo?" Gumilid si Javier para maayos na makita ng dalaga ang tattoo niya sa ribs. "Latin word din ito. It means 'to the point of no return'," Humarap siya sa dalaga at tinuro ang kanang dibdib niya. "Philippines Tribal, ito ang napili ko kesa doon sa ibang tribals. May deeping meaning sa Philippines kaya pinili ko 'to. Balak ko din sana na dugtungan itong tattoo ko sa dibdib hanggang sa kanang kamay ko,"

"Ganun po ba. Gusto niyo na ho bang magpahinga o gusto niyo pong mag sight seeing?" Anong klaseng tanong iyan Kuya? Malapit ng mag 10 PM at galing pa kaming byahe. Hindi naman tama ang word na jet lag diba dahil 1 hour lang naman iyong byahe at hindi naman kami nanggaling sa ibang bansa. Iyong word na pagod siguro tamang gamitin. "Kuya sobrang pagod na po kami kaya gusto na po naming magpahinga. Bukas nalang po siguro tayo mag sight seeing."

Lumapit ito at naupo sa tabi niya saka nakipag beso beso sa kanya. "Musta?" Tanong niya dito. Close sila nito dahil bata palang mag kakilala na sila. Ninong ng daddy ni to sa kasal ang Lolo niya bukod Pa sa close talaga ang mga Arcega sa Benitez. "May jetlag" maarteng sabi nito na itinirik pa ang mata "Gosh bitin ang vacay ko mukhang kailangan ko nanamang manampal ng teacher" sabi nito na ikinatawa niya

Nahihilo pa rin ako. "Anong nangyari? May sakit ka ba? ” tanong sa akin ni nanay. “Jet lag siguro. Nahihilo lang ako sa mahabang biyahe. Napagod din ako bago kami umalis ng Denmark, siguro kailangan ko munang magpahinga. ” Tumango si mama at saka ako inihatid papunta sa kwarto ko. “Magpahinga ka na, gigisingin na lang kita mamaya pagdating ng papa mo at Eliz para sabay na tayong maghapunan.”

The flight from Los Angeles to Manila takes almost a day. Kahit puro upo at tulog lang naman ang ginagawa ko ay nakakapagod parin. Idadag pa ang jet lag. Nahihilo na ako pagdating ko ng NAIA. “Serenity, wala na akong lakas para mag-taxi! Bumalik ako para sa birthday ng kambal. At least take responsibility and fetch me!”

Hindi ba nito alam kung gaano siya kabigat? "Okay lang po ba kayo?" nabahala si Thalia nang makita niyang muntik nang mawalan ng balanse ni Daniella. "Siguro, kailangan na nating ibalik sa kanyang kulungan ang aso na iyan. Baka madisgrasya ka pa," suhestiyon ni Thalia ngunit parang naintindihan siya ng aso kasi panay ang kahol nito at mukhang galit sa kanya.

Sambit ni Grethel May isang lagusan silang pinuntahan at mabilis silang nakapunta sa opisina. Pagkalabas nila sa lagusan ay bigla silang sinalubong ng itim na apoy ni Rhei. “MAG-INGAT KA NAMAN” bulyaw ni Grethel, kung wala silang barrier ay malamang patay na silang dalawa ni Dane. Nakita ni Dhirma ang kalagayan ni Dane, halos nag aagaw buhay na ito. “Bakit mo sinasagad ang sarili mo Dane?”

“What happened? You look exhausted more than sleepless.” Wala sa sarili siyang nag-angat ng tingin dito at muli nag-iwas ng tingin. Sa kanilang dalawa ng kanyang lolo at lola, itong lolo niya ang mabilis makapansin ng mga emosyon at ekspresyon niya sa mukha. Kaya naman kahit mag-deny siya ay wala rin namang patutunguhan. “I think I’m still having a jet lag,” she replied. “I wasn’t able to rest well—”

Nagpunta ako sa banyo at napamura na lang ako sa sakit nung umihi na ako. “Damn you Josh!” galit na bulong ko At dahil mainit ang pakiramdam ko ay naligo na ako para makaramdam ako ng ginhawa. Medyo nahihilo pa ako pero inisip ko na baka epekto lang ito ng jetlag.

“Its not bad to cry Sonata, if it make you feel better then go on cry all you want.“ Sabi nito kaya lalo akong naipaiyak at malakas. Ang alaaala sa akin ng nakaraan ay nasa isip ko pa rin at hindi ko magawang pigilan ang sarili ko na hindi balikan ang masamang araw na iyon. Nakabalik kami sa Manila ni Kyros, masama ang pakiramdam ko at ramdam ko na ang jetlag. “Magpahinga ka muna, dadalhan kita ng pagkain mamaya.“ Sabi ni Kyros sa akin kaya napatango lang ako at nagpasalamat dito. Pagkaalis nito ay agad kong hinubad ang jacket ko at humiga ako sa kama at agad na nakatulog.