Novelas y relatos de Jiraiya Mother

wika ni mommy kay tito Chie huminga na lang ako. "Ayaw nya ipaalam sa inyo ang nangyayari sa buhay nya dahil may problema din kayo noong panahon hindi na sila maayos." sabat ng mommy namin at hinawakan ang kamay ni kuya Chie. "Sino ang ama ni Odelia?" tanong ni tita Jia kay mommy na tinignan niya ng kakaiba kaya umiwas ng tingin si mommy kinabahan naman ako bigla.

My Tears streamed down my mother's face as Errol comforted her, while Mira stood silently, her gaze fixed on Lily, being closely monitored by Elijah. Hiraya's trembling voice expressed a mixture of curiosity and concern as she asked, "What happened?" In reply, Mira's gentle apology carried a bittersweet smile, a smile that masked deeper emotions beneath its surface. Her words hung in the air, heavy with the weight of the news she was about to deliver.

Ang tumayo sa harap niya ay ang Quen Kamiyana na tinatago ng buong pamilya — ang tunay na dugo ng isang yakuza heir. “Why didn’t you tell me?” tanong ni Mirae, mababa ngunit puno ng sakit. “Why didn’t you tell me that this ‘Madamme’ title includes bearing an heir? Why didn’t you tell me about the Saishō?” Nag-angat ng tingin si Quen. Matalim. Mapanganib. “You aren’t supposed to worry about that.” “Then who is supposed to?” bawi ni Mirae. “Ako ang tinatawag nilang Madamme, Quen! Ako ang binabantaan nila — ako ang gustong diktahan ng batas na hindi ko alam!”

Makalipas lang ang ilang buwan ay iniwan siya nito sa matalik na kaibigan at muling umalis para magtrabahong muli sa Japan. Lumaki siyang alam ang tungkol sa tunay niyang ina. Sa kabila ng lahat ay tumatawag ito sa kaibigan para kumustahin siya at kausapin. Kahit papaano ay nagpapadala rin ito sa kaniya. She was lucky somehow, dahil ang kaibigan ng Mama niya, ang Tita Riza niya, ay ubod ng bait at maaruga. Her Tita Riza treated her as if she was her own blood and flesh.

"Mr. Miyamoto, pakiusap, pakawalan mo ang aking anak. Basta't ipinangako mo na pakakawalan mo ang aking anak, maaari akong mamatay sa kanyang lugar!" Sinipa ni Miyamoto Chujiro ang ina ni Jordan. "Huwag kang magmakaawa sa akin! Mangyaring panatilihin ang iyong dignidad at pagmamataas bilang miyembro ng walong dakilang pamilya! Huwag kang tumulad sa isang karaniwang babae na marunong lamang umiyak at magmakaawa!"

Wala ng bago, pareho naman ang ugali ng pamilya ni Jeremy sa kanya at si Jeremy. “I am his mother, Jaira. Hindi ko siya iiwanan dito. Kung aalis man ako rito, dadalhin ko ang anak ko. Let me remind you na hindi dahil sa akin hindi niyo siya makikilala.” Sumama ang tingin ni Jaira sa kanya, hindi inasahan na magiging matapang si Diana ngayon.

"Yah, yah, but I didn't see her face, and I wasn't planning to see any other woman than Hiraya. "Mama!" muling sagot niya. "Too bad I don't know you, Mom, but if you're really my son, maybe Hiraya can be your mom...but only if she accepts us." "Aja! Aja!" ika niya na para bang sumasangayon siya sa sinabi ko. "Tsk, hindi ko maintindihan yang salita mo, puro ka, Aja! Aja!" "Aja! Aja!" "Okay, ganto na lang, just say Da-ddy. Daddy!"

Kaya, wala siyang magagawa kundi siguraduhin na mamamatay nang mabilis ang kanyang kapatid na lalaki, at hindi dapat siya makakabalik sa Japan bago siya mamatay. Alam ni Jiro na kailanman ay hindi binalak ng kuya niya na patayin ang kanilang ama. Kahit na gusto niya, hindi niya susubukang patayin ang kanyang ama habang nasa ibang bansa siya. Kung nasa Japan siya, pwede niyang makuha ang posisyon na chairman sa Kobayashi Pharma sa sandaling nangyari ang trahedya na ito. Kaya, inakala na lang ni Jiro na biktima rin ang kapatid niya sa nangyaring ito, at naghihirap din siya sa sandaling ito.

Parang gago naman, Aerthaliz. My thoughts came to a halt when I saw Tita Yira coming down the stairs. She had changed clothes, but it was clear that what she wore was still expensive. She had also removed her accessories and makeup. Yet as she descended, her face remained stunning— smooth, radiant, and seemingly flawless. So this is what Kerus’ mother looks like up close. Walang duda kung bakit sobrang gwapo ng lalaking ’yon. Umupo siya sa kaharap kong upuan. Hindi man lang umingay ang kaniyang pag-urong.

"Ano? Kayo lang ba ang marunong maging demonyo dito?!" Nanlamig ang buong katawan ng matanda. Hindi inaakalang magiging ganun ang kaibigan ng step daughter niya. Minsan na niyang na-meet si Hiraya pero tahimik ito at magalang sa kanila. "H-Hiraya! Nababaliw ka na ba?! Gusto mo talaga akong patayin? Baka gusto mong makulong ka?!"