Novel & Cerita José Rizal

Hinawi nya ang buhok mula sa pag kakagulo nito at dinampot ang bag para umalis gaya ng gusto ng kanyang ama. Padabog syang umalis kahit hindi pa kumakain. dahil sa nangyare maaga syang nakarating sa school, Ang Jose Rizal High School. isa ito sa public school sa Pasig city pero one of the biggest high school in the philippine history. Napakalawak nito at may higit 9,000 students ang kasalukuyang nag aaral dito. dito nya napiling mag aral dahil dito may magandang scholarship na handog para sa mga studyanteng may matataas na grado.

Maybe siya lang. Napaatras si Kent sa sinabi niya. Pero ‘yong paatras na ginawa nito ay papasok naman sa kwarto niya. Hindi niya mapigilang mapangisi sa reaction nito dahil sa kaloob-looban niya, alam niyang hindi nito inaasahan ang sinabi niya. Pati nga siya ay hindi niya inaasahan, paano na lang si Kent na ang buong pagkakakilala nito sa kaniya ay mahinhin, mabait, mala Maria Clara. Pero isa pala siyang Maria Clarita, another version of Maria Clara. Kasi hindi naman si Jose Rizal ang nagsulat sa kaniya. She’s writing her own version.

Kahit malayo pa ang distansya ay hindi ko na mapigilan ang mapangiti. Si Mr. Pizzaro o Xamziel Pizzaro ay isa sa pinakabatang Head Advicer dito sa university namin. Sa edad na dalawangpo't apat ay marami na siyang napatunayan sa buhay. Isa siya sa mga hinahangaan kong guro. Hindi lang puro pagpapaguwapo ang alam, may maibubuga pagdating sa ibang bagay. At sa tingin ko ay isa iyon sa mga nagustuhan ko sa knaiya.

“I’m sorry, Vahlia. May sakit sa puso ang nakatatanda mong kapatid at masyado pang bata si Kahlia para ipakasal. Ikaw na lang ang maaaring—’’ “No, ayoko. Ano pa mang dahilan, ayoko. Nang dahil lang sa kagustuhan ni papa, I’ll let my freedom be snatched away from me? Heck, no!” ***** Sources: https://ph.asiatatler.com/life/rediscovering-bahay-na-bato-the-parts-of-a-stately-filipino-house-during-the-spanish-colonial-period

Gabriel POV Bata pa lang ako ng mamatay ang mga magulang ko kaya ako na ang gumawa ng paraan para mabuhay, hindi naging madali sa akin ang buhay dahil sa labis na kahirapan pero wala naman akong magagawa dahil ito ang itinadhana sa akin. Naging palaboy din ako sa kalsada at natuto din akong mamalimos para lang may ipantustos sa pang araw araw ko o para may maibili ng pagkain hanggang sa nagbinata ako at kahit na hindi ako nakapag aral ay marunong naman akong magbasa at sumulat.

Dahil nakitaan ako ni Rafael Marcellus, na mas kilala ng lahat bilang El Viejo, ng kakaibang sipag, determinasyon, at talino, unti-unti niya akong isinama sa mundo niya. Hindi ko inaasahan iyon. Isa lamang akong lalaking nagsisimulang bumangon mula sa pagkakadurog. Samantalang siya ang isa sa pinakamakapangyarihang tao sa bansa. Ngunit sa halip na maliitin ako, binigyan niya ako ng pagkakataon. At hindi nagtagal, ginawa niya akong isa sa Batang Seven Pillars.

Nakatayo ang lalaki sa tabi ng bintana, nakatingin pababa, na para bang matagal na siyang nasanay sa ganitong eksena. Ang kanyang mahaba at maluwag na windbreaker ay bahagyang pumagaspas sa hangin, at ang kanyang tamad na tinig ay halos malagong na maririnig.. "Ramon Quirino, kasalukuyang namamahala ng ilang minahan ng ginto sa parteng gitnang Luzon. Yumaman siya mula sa mga aksidente sa pagmimina at ibinulsa ang di-mabilang na pondo para sa mga namatay na minero. Ipinanganak noong Enero 15, 1978, sa edad na 47, namatay matapos aksidenteng mahulog mula sa isang gusali habang lasing. Ano sa tingin mo?"

Dito ako hindi sigurado kung malulusutan ko. "How did you know me?" I asked. "Sino ba ang hindi nakakakilala sa mga Dela Vezca--" "I do not accept reason that people know me because I am a Dela Vezca. Oo at mayaman ang pamilya ko, Mr. Luther Rico Valleje, pero iilan lamang ang mga nakakakilala sa akin lalo kung ka-trabaho ng ama ko at ng mga kapatid ko."

Hindi ko pa din makakalimutan kung paanong muntik na akong mahuli kahapon dahil sa kan'ya. "Gosh! Hindi mo kilala si Zid Paulo Sena? One of the hottest bachelor in town. Isang kilalang CEO ng sikat na publishing company dito sa Pilipinas," litanya ng kaibigan ko na tila naghugis puso pa ang mga mata.

Choose wisely, choose me, malanding sabi ng utak niya. Palihim niyang kinagat ang dila, kung ano-ano na lang talaga ang naiisip niya. Delikado, baka masabi niya pa iyon. Hindi pa ito ang tamang panahon para ibulgar ang kaniyang sekreto. “Rey Jhon Zialcita.”