Juan Luna Paintings Mga Nobela at Kwento

sunod sunod na tanong ni Luna, halos kapusin ng hininga habang sumisilip pa sa likod ni Zoey na tila ba may multong nagtatago roon. Sa buong Villanueva family, Luna was most afraid of her Tita Julla. The fear was deeply rooted in her childhood. Naalala pa niya noong bata siya, she was far too naughty and unruly. To teach her a lesson, Julla made her kneel in the cold, dim Buddhist hall for a whole day and night.

GABI narin at oras na para umuwi ang dalaga, buong mag hapon si Luna sa pagbantay sa kanyang Tito. She took a deep breath of the cool air from outside the private hospital and stretched her body. She still couldn't figure out why the man acted that way. Luna looked around the outside area and noticed a picture, a tarpulin, ginagamit nang mga tumatakbong mga nasa politika nang kanyang lugar. She gazed at the man's appearance, and he resembled her twins' father, even just by looking at him. Naalala nito bigla na panahon pala nang pangungupya nang mga Governor at Mayor sa Lugar ng Cavite.

Meron lang isang oras ang lahat upang tingnan ng malapitan ang mga painting then magsisimula na ang bidding event. Marami ang humanga sa obra ni MJ, ang unang painting na binuksan ay ang una sa series na pinamagatang The First Kiss. Eto yung painting na ang scene ay nasa magandang lagoon na makikita ang lalaki at babaeng naghahalikan. The background was magical, the likeness of a true picturesque art that made the crowds gasped in wonderment. It was like the hands of gods has made its presence known with all the wonders of the scene, the orange fiery clouds covers the lagoon, its reflections glinters from the waters itself, the trees that cover the massive canopies has embraced the lagoon wi

“Mga bagong fans ni Luna.” Pagbukas ng pinto, nandoon nga sina Georgina, Philip, Pilita, at Hilirio—bitbit ang mga naka-frame na larawan mula sa photo shoot. May mga naka-print na canvas, may keychain, may mug, at may throw pillow na may nakasulat: “Luna, our sunshine.” “Surpriiise!” sigaw ni Georgina. “Nagpa-rush print kami kagabi. ’Di kami makatulog eh!”

"Hindi niya iyan iiwan kahit saan siya pupunta. Nauna pa nga niyang inilagay iyan sa maleta kaysa sa mga damit niya." Umangat ang kanyang labi. "It's because she really love to paint. It's her passion." Naalala niya ang mga paintings na nasa bahay ng mga ito sa Isla Nuevo. "Si Samuel ba ang nagpipinta or--" Umiling ito. "It's Luisa. She paints. Sa kanya namana ni Cena ang galing sa pagpipinta." "Magiging magaling siya balang araw. Ano kaya kung i-enrol natin siya sa isang painting school para magamay niya pa ang kanyang talento?"

"Luis. You already captured my son's heart. And most of all, you already penetrate my heart down to my mind and to my soul." Napatingala ang donya. Isang napakalaking wall painting ang tinitigan niya. Larawan nilang dalawa ni Luis noong ikinasal sila. Magkayakap sila habang nakangiti. May mga maliliit pang mga nakapinta sa dingding. Larawan nina Yehudi at Cain. May mga larawan din sina Michael at Yuri. Ang lahat ng mga nakapinta sa dingding ay ang donya mismo ang nagpinta.

Mukhang may mga malalaman pa ako sa mga susunod pa na araw. Bumalik ako sa kwarto namin ni Alora at nakita ko na tulog na tulog pa rin ito kaya hinayaan ko na lang siya. Nanood lang ako ng telebisyon at nagising si Alora na magaan na raw ang pakiramdam niya at naligo ito saglit. Si Alora ay isang painter at kaya makalat sa apartment niya ay may tinatapos raw siya. Kanina ay nasabi niya na isang exibit auction pala ang pupuntahan namin bukas at may tatlo siyang isasali na painting kaya masaya ako para sa kanya.

Nais kong malaman kung bakit ang aking nakababatang kapatid na babae, ang taong tinawag kong kasintahan, ay ipagkanulo ako sa ganitong paraan. "Hindi ba malinaw? Gusto kong maging Luna." Ngumiti siya. "Palagi kong kinamumuhian ang katotohanan na ang isang mahina tulad ng nangyari sa una at nagkaroon ng mas mahusay na pagbaril kaysa sa ginawa ko sa pagiging susunod na Luna." "Ako si Luna dito. Paano ako makaya ni Damon sa Damon?" Pinupukaw ko ang aking mga browser.

Ang kapayapaang nasa kandungan nito ay siyang nagturo sa kaniyang isipan para pumanatag ng gabing iyon. HAWAK-hawak ni Jonathan ang isang larawan na halos magpalugmok sa damdamin niya ngayon. Makikita ang luha sa mga mata nito na siyang patunay kung paano naghihirap ang kalooban niya. Iisa ang dapat asahang nasa larawang hawak niya. Larawan iyon ng kaniyang asawang si Luz Ville De Luna na ilang taon pa lang ng yumao at iwan siya at ng kanilang anak na si Rose Mary.

Kulay puti ang pintura sa pader ng National Museum at may staircase din sa bungad kung saan patungo sa main door ng museum. Pagpasok naming ay agad na tumambad sa amin ang napakalaking painting ni Juan Luna na ang ‘Spoliarium’. I know Juan Luna dahil isa siya sa mga pinakamahusay na pintor na Pilipino. At si Sophie ang nagsabi sakin nun. Aware na kami ni Love na bawal ang flash photography at video recording. Di rin naman niya hilig ang kumuha ng napakaraming pictures. Di niya na rin naman kailangan ng pictures dahil may Hyperthymeesia na siya.