Julian Name Meaning Mga Nobela at Kwento

“Good job again, Eli.” I nodded. “Thanks, Jules.” “See you around, Damien,” dagdag niya bago siya tuluyang umalis. Damien watched him go, expression unreadable. Nang makalayo na si Julian, Damien turned to me. “He calls you Eli?” I blinked. “Yeah. Nickname ko ‘yun since childhood.” “I see. Second name nickname basis...” His tone was light, but his jaw tensed for a second. “So… Julian.”

"Say, ahh!" "Kai, ako na." Kinuha niya iyong ice cream. Medyo malaki na iyong bump ni Iake. I touched it. Tinaas ko pa iyong blouse niya. "Kapag lalaki papangalanan kong Julian. Basta may Julian sa pangalan, kapag babae, Laide." Sabi ko sa kanya. She looked at me. "Laide is a great name. Sa lola mo iyon eh."

Pinasadahan ni Julian ng tingin ang pinong bahahibo nito sa dibdib hanggang sa hangganan at dulo kung saan nagtago na ang mga balahibo. "Liking what you see Miss?" sabi ni Anthony na hindi tinangkang sawayin ang babae. "Juliana sir.. Juliana is the name. Pwedeng Julie pwedeng Anna pwedeng Yna pwedeng rin psst o kaya Hoy.. o kaya puta kahit alin mamili ka"

Inumpisahan niyang magsalita muli, "JULY means ME… Alex… and the ring I gave to you has its name too. At ang nakaukit doon ay ang pangalan na kanina mo pa tinatanong. It’s XARAH… and I gave that nickname to you." Halos tumulo ang mga luha ni Julian habang nanginginig ang kanyang boses. Sa wakas, nasabi rin niya ang matagal na niyang nais aminin kay Alexa. Halos mapipi si Alexa sa narinig niya. Hindi siya makapaniwala, at para bang sasabog ang kanyang utak.

Buong pormal niyang pagpapakilala at bahagya pang yumukod. “What a beautiful name. By the way, I am Julian…Julian Blanche.” Balance… narinig niya na niya iyon. Hindi niya lang maalala kung saan at kailan. Basta pamilyar. “I believe we were seated differently.”

Pero ang pangalan na iyon—Julia—ay tila matagal nang hindi niya naririnig, ngunit pamilyar at malapit sa kanyang puso. Bigla na lamang pinutol ng babae ang tawag. Tumahimik ang linya. Naiwang nakatitig si Monique sa screen ng cellphone habang unti-unting nanumbalik ang kanyang ulirat. “Hmm… Julia? Sinong Julia? Si Mama ba ’yun?” tanong niya sa sarili habang napapaisip ng malalim.

Para siyang isang rebulto na walang pakialam sa mundo. Humakbang siya palapit, pero pinanatili niya ang distansya namin. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, hindi tulad ng isang manyak na nagnanasa, blanko lang ang tingin niya at hindi ko mabasa. “I am Julian,” pagpapakilala niya. Ang boses niya ay kalmado, pero may talim. “I believe you already know who I am to you.”

Seryosong sagot naman ni Julius. Hindi naman nakapagsalita si Christopher. Sobrang nagulat din kasi siya sa mga nalaman eh. Kung ganoon, may mga kapatid pala si Katrina? Kaya pala bigla na lang itong naglaho na parang bula dahil ang akala niyang screen name na ginagamit nito ay iyun pala ng totoo nitong pangalan. Jullianne San Juan? Kay gandang pangalan pero mas bet pa rin niyang tawagin ang dalaga sa pangalang Katrina. Sa pangalan na iyun kasi niya ito unang nakilala eh.

"Alright. Tatapusin ko lang itong mga papeles na kailangan kong pirmahan. Then we'll go, okay?" "Okay! Ay! Wait, I have something to sabi!" "Ano na naman iyon?" Naupo ako sa tabi niya at kumain din ng tsokolate. Excited siyang humarap sa akin. "Did you know, hubby, we are so bagay talaga!" "I know." "Hindi! I'm talking about our pangalan! Kasi my name Yuji is from a Japanese origin na ang isa sa mga meaning ay second!"

Simula bata pa lang si Julie… minahal at inalagaan namin siya bilang tunay naming anak. Lahat ng bagay na dapat sana ay para kay Jasmine… naibigay namin sa kanya. Ang marangyang buhay. Ang pagmamahal ng pamilya. Ang pangalan ng Luciano. Habang ang tunay kong anak… ang tunay kong Jasmine… lumaki sa hirap at pagdurusa. At ngayon… gusto pang agawin ni Julie ang lalaking pinakamamahal ng anak ko.