Just The Two Of Us นิยาย & เรื่องราว

“May bata rito!” Natawa ako habang yakap niya ako. “I love you,” bulong niya. “I love you too,” sagot ko. Sa pagkakataong iyon, alam kong kahit gaano kagulo ang simula namin, pinili pa rin namin ang isa’t isa. At sa pagkakataong ito, wala nang magtatago. Wala nang iiwan. Kami na lang.

Are we going to be alone? Nang pinihit ko ang pintuan ay nakita ko kaagad siyang nakaupo sa gitnang swivel chair. Bahagya akong nahinto sa paghakbang. Dapat ay hindi ako magpasindak. Ano ngayon kung kaming dalawa lang? Kinalma ko ang sarili ko. Nilapag ko kaagad ang aking laptop sa lamesang pumapagitna sa aming dalawa. Pinapanood niya ako habang inaayos ag laptop. I didn't even greet him. Whatever.

I like this childish side of him. Ngayon ay kasalukuyan kaming nasa lounge chair habang nakatanaw sa papalubog na araw. Medyo malapad naman ito kaya kasya kaming dalawa. Naging unan ko ang braso niya habang nagpapalipas lang kami ng oras nang tahimik. “Two days,” maya-maya ay sabi niya. “Hm?” Umangat ang tingin ko rito. Ipinatong ko ang braso ko sa tiyan niya na para bang niyayakap siya.

Wika ko. “Joke kana naman.” Natawa ako sa sinabi nito, pagkatapos naming mag kulitan ay sila namang dalawa ni Justine. Grabe ang sweet ng couple na ito napaka sweet nakaka inggit tuloy silang panoorin. Gabi na at kakauwi lang namin galing sa shopping hinatid ako ni Justine at ng girlfriend niya. Ako nalang mag-isa sa bahay dahil minsan nalang pumupunta si Ate at si papa. Parehas na kase silang busy si papa naman ay bumalik na sa bahay namin dati.

Yung parang siya ang naghahabol saakin noon tas ngayon both na kaming dalawa ang naghahabolan. Hayyys, I gonna Miss this.

At ngayong kami lang ulit ang lumalakad palabas— walang ibang tao, walang ingay, walang distractions— I realized something: Kung ganito ka-delicate at ka-intense ang every moment between us… ano pa kaya ang susunod?

At nakaupo kaming tatlo sa single sofa, tig-iisa kami kaya kita ko ang pagmumukha ng dalawa. Immanuel just stares at the two of us. Kita ko lang iyon sa perepheral view ko dahil ayaw ko siyang tingnan nang deretsahan. Binusy ko lang ang sarili ko sa pagpako ng paningin sa laptop at kay Millary.

“I love you.” Hindi ko na rin napigilan ang sarili ko. “I love you too.” At pagkatapos no’n, wala nang lumabas na salita sa aming dalawa. Pawang paghinga at mga daing na lang ang naririnig ko sa loob ng silid. Sa bawat galaw, sa bawat haplos, para bang kami lang ang natitirang tao sa mundo. This moment was ours and nothing else mattered.

Wala ni isa sa amin ang nagsasalita. Ang tanging maririnig lamang ay ang mabibigat naming paghinga at ang mabilis na tibok ng aming mga puso. At sa mga sandaling iyon, pakiramdam ko’y kaming dalawa lamang ang naroon sa mundong iyon—walang ibang tao, walang ibang problema, kundi ang init ng aming mga tingin at damdaming pilit naming kinokontrol.

Sa iyo ako hanggang dulo. Nagpalakpakan ang ilang taong naroon. Hindi malakas. Hindi magarbo. Sapat lang. Sa gabing iyon, sa maliit naming apartment, walang honeymoon. Walang biyahe papuntang ibang bansa. Nakaupo kami sa balkonahe, hawak ang kamay ng isa't isa. Weiwei. Hmm? Masaya ka ba? Oo. Kasi ba kasal na tayo?