Just The Two Of Us นิยาย & เรื่องราว

Just the two of us Building castles in the sky Just the two of us You and I We look for love, no time for tears Wasted water's all that is And it don't make no flowers grow Good things might come to those who wait Not for those who wait too late We gotta go for all we know Just the two of us We can make it if we try Just the two of us (Just the two of us) Just the two of us Building them castles in the sky Just the two of us You and I I hear the crystal raindrops fall On

Habang naghihintay ng pagkain, napatingin ako sa kanya. “Heads up,” sabi ko. “Next time, ako pipili ng room. At gusto ko ng bathtub.” “Sige na nga,” sagot niya, parang napagod na rin. And for the first time… kahit gutom kami, kahit pareho kaming inis, kahit parehong ayaw sa isa’t isa… We shared silence that wasn’t heavy. It was survival. Strange, ridiculous survival. And this was only day two.

“This setup is necessary.” “Necessary para kanino?” tanong ko agad. “For us.” malamig na usal niya sa akin. Hindi ko alam kung ano ba dapat ang maramdaman ko. “There’s no ‘us,’ Justin.” Tumahimik siya sandali bago sumagot. “There is now.” Parang may kung anong sumikip sa dibdib ko matapos kong marinig iyon kasi tama siya.May kontrata na kami. May batang nagdudugtong sa amin.

tanong ko, halos pabulong na rin. Bahagyang gumuhit ang isang manipis na ngiti sa kanyang mga labi. Bahagya niyang hinila ang kamay ko habang muling nagsimulang maglakad, hindi na bitaw ang mahigpit na hawak sa akin. “Somewhere quiet. Just the two of us.” Napatingin ako sa kanya at nakita ko ang pagtaas ng kabilang sulok ng kanyang labi.

Unti-unting napaluha si Justine. “Naalala mo na? Nakakaalala ka na?”. Bahagya etong umiling. “Hindi ko maalala lahat… pero iisa lang ang malinaw– ikaw at ako– tayong dalawa” Lumapit si Richel at mahigpit na niyakap si Justine. “Ang daming ninakaw sa akin… pero hindi na ulit. Hindi na ako papayag, Justine.”

Tatlong araw kaming magkasamang nakahiga sa sofa, parehong miserable, balot sa mga kumot at napapaligiran ng mga ginamit na tissue. Walang romansa. Walang pagnanasa. Wala ring anumang espesyal. Puro tahimik na pagkakaisa lamang ng dalawang taong parehong naghihirap. Noon, kami ang natin. Isang maliit, maysakit, magulo at mabahong isla na kaming dalawa lamang ang nakatira. At iyon ang natin na iniaalok niya sa akin ngayon.

Isa pa ang kasalang iyon ay puro palabas lang , isang pag respeto sa napagkasunduan ng dalawang pamilya. Wala naman talaga kaming nararamdaman para sa isa’t isa. Hindi ko mahal si Maise at hindi rin niya ako mahal. Wala kaming kaano anong interes sa kung anuman ang gawin ng bawat isa. Palagi kaming walang oras sa isa’t isa. Hind kami madalas na nag uusap. Not unless importante talaga.

"No. Hindi mo ako matitikman mamaya, may plano tayo ngayon na dapat gawin, remember?" "--So maybe next time mo na lang ako matitikman." pahayag ko rito. "Oo nga pala, may dapat pala tayong tapusin ngayon." "--But don't worry babe, magiging tagumpay ang plano nating dalawa dahil may sinama akong dalawang tao." Pagkasabi nya palang non ay may dalawang lalaki na medyo kalakihan ang syang lumapit sa amin.

"You said, you want me to take you somewhere na tayong dalawa lang. So I'm gonna take you to the place where just two of us." "Ayoko." Pinagkrus niya ang dalawang kamay niya sa ibabaw ng dibdib at seryosong nakatingin sa akin. "You don't get me eh. What I mean dalhin mo ako sa lugar iyong hindi maingay at tayong dalawa lang para makapag-usap tayo." "Oo nga dadalhin kita don kaya pumasok ka na," nakangiting aniya ko. Hinihintay ko pa rin siyang pumasok sa loob ng sasakyan.

Narinig ko siyang nagmura pero wala me pakialam. Boba at Bubu unique kaya. Bagay na bagay naman eh. Exclusively for the two of us. It's not for sale hahaha. Para na naman akong baliw dahil sa mga naiisip ko. "I love you, Bubu ko." Nakangisi na sabi ko sa kanya.