Just The Two Of Us Mga Nobela at Kwento

Napatigil kaming dalawa ng may nagsalita galing sa aming likuran. “What are you two talking about? Talking about me?”

reklamo pa nito na ikanatawa ko lang. "Maliligo!" maikli kong tugon. "Puwede naman siguro pero magbihis muna tayo baka may makakakita sa atin," saway pa nito. "No one will see us, I am sure of that," simple kong sabi. "Paano ka nakakasiguro?"agad nitong tanong. "Yes, I made a private reservation for this resort for two days, hindi muna tayo uuwi, and that means we all have all the time together, sweety," pagkarating sa di kalaliman ng tubig ay ibinaba ko na si Jayda.

Hindi na kita maabot ng mga palad ko. She silently walked backward from the cabinet at kaagad tumungo sa gilid ng malaking kama. Isang patak ng luha ang kumawala sa mga mata niya nang yakapin siya ng kirot at ng pangungulila sa loob ng malaking silid. ​“You're always leaving me alone, Paul. I'm starting to feel drifted away,” nasasaktang sambit ni Charlotte.

Just the two of us. Bago pa man kami lumipat ay may target na akong malilipatan namin dalawa ng anak ko. It’s an apartment which I think is good enough for the two of us. Dalawa lang naman kami. Ngayon masusubukan ang pagiging ina ko talaga sa kanya nang walang kasama o katuwang. Kaming dalawa lang.

Ang sagot ko ay, "Much better kung hindi na mauulit. Sana magkaayos na kayo ng asawa mo. Ayokong maranasan na maloko kapag dumating yung araw na mag-aasawa na ko. Don't worry, walang nakakaalam ng nangyari sa atin ngayon. Just the two of Us only."

ngayon ay malumanay nang wika niya. Naniningkit ang mata nitong bakas ang pagkamuhi na sinagot siya, "The only place that I want to go is somewhere without you!" "Sandali nga, Lara. We both agreed to this pero bakit parang ako lang ang may dahilan ng kamalasan sa buhay mo?"

“This just feels new to me and…” Hindi pa naitutuloy ni Zerina ang sasabihin ay kinurot na ni Lucas ang tungki ng ilong niya at saka bahagyang ginulo ang buhok niya. “It’s that neophobia again…” napapailing na sabi nito pagkatapos. Alam din kasi nito ang tungkol doon. It’s a secret between the two of them dahil nakiusap si Zerina na huwag muna iyong sabihin sa parents nila. She doesn’t want them to worry. “Kung may physical aspect lang iyang neophobia na iyan, matagal ko nang binugbog. Ewan ko ba naman kasi kung bakit ka nagkaroon ng ganyan. But whatever it is… ako ang bahala sa iyo, Zerina. Wala kang dapat ipag-alala, okay? You can count on me, always…”

Panaginip lang to, bukas nandyan pa rin sila. Niloloko kolang pala yung sarili ko kung ganun, pero kasi hindi ko parin tanggap na wala na silang dalawa. Yung dalawang taong nagpakahirap para mabuhay lang kami, ngayon ay wala na.. *

tanong niya, halos bulong lang. “Now,” ngumiti ako kahit nakapikit, “I finally feel safe.” Hindi na siya sumagot. Sa halip, hinalikan niya ang tuktok ng ulo ko. Simple, pero puno ng pangako. Hindi na kailangang ipagsigawan. Ramdam ko naman. Saglit kaming nanatiling ganoon. Walang ingay. Walang distractions. Kami lang dalawa, sa kuwartong puno ng alaala at pangarap na sabay naming bubuuin.

CHAPTER 167 – “We Think the Same Now” “Hindi na kami nag-uusap para magkaintindihan.” “Dahil alam na namin ang susunod na sasabihin ng isa’t isa.” At doon ko unang na-realize na hindi na pala kami dalawang tao. Isa na lang. Gumising ako sa kama na malamig ang gilid. Hindi empty. Hindi dahil wala siya.