Novel & Cerita Kahirapan Sa Pilipinas

Kanina pa mainit ang ulo niya paglabas pa lamang ng airport. Bakit naman hindi? Nakipag-usap siya sa driver ng taxi na ihatid siya sa Tandag at halos manlaki ang mga butas ng kanyang ilong nang sabihin nito kung magkano ang sisingilin sa kanya. Magkahalong inis at disappointment ang naramdaman niya kanina. Wala pa rin pala talagang pinagbago ang Pilipinas. Mapagsamantala pa rin ang ilang Pilipino. Ilang taxi driver pa ang kinausap niya bago nakakita ng maayos-ayos na driver. "Ma'am, kakaliwa ho ba tayo o kanan?" tanong ng driver sa kanya.

Saad ko ngumiti ito at hinawakan ang pisngi. "Napakabait mo anak, kahit nandito kana saakin ay hindi mo parin naalis ang pagtulong". Dalawang linggo na ang nakakaraan ng tumama ang bagyong Marina sa Paluan, Occidental Mindoro maraming nawalan ng hanap buhay maraming nagugutom naaawa ako lalo na sa mga bata. Lalo na sa isang katulad kong Ina at isang Guro, oo isa na akong guro sa baitang ng Kindergarten. Kaya talagang gusto kong umuwi ng Pilipinas para dito magturo

~San Pascual 1880~ Hulyo labing-walo nang nagsimulang lumindol dahil sa pagiging aktibo ng Bulkang Taal sa Batanggas. Hulyo dalawampu nang pumutok ito. Ang mga lugar na naaapektuhan dito ay ang Intramuros, Cavite, Bulacan, Pampanga, at Nueva Ecija. Dahil sa mga lindol na nararanasan bago at pagkatapos pumutok ang bulkan, ang mga gusali ay nagiba at nadurog, mga pananim ay natabunan ng mga makakapal na abo, at mga taong nawalan ng buhay at kabuhayan dahil sa nangyari.

Nagising ako sa ingay ng tao at mahinang tampal sa aking pisngi. Agad na tumaas ang kilay ko ng masilayan ang pagmumukha ng taong gumigising sa akin. Umayos ako ng upo at bahagyang tumagilid paharap sa bintana saka tahimik na inayos ang sarili. Honestly speaking, hindi ko kagustuhan ang umuwi ng Pilipinas. But do I have a choice? Gusto ko mang mag-paiwan ng Australia ay hindi pwede.

Kaya nabahala na naman siya. Sakay sila this time sa private chopper na pagmamay-ari ni Zeus Ferrer. "You can curse me...or anything you want to do. Matigas kasi ang ulo ko para hindi sundin ang gusto mo sa palaisipang baka napagod ka kakahila sa mga maleta ko mula pa doon sa NAIA—" "Please Lexi. Don't make it hard for me."

Marami ang naapektuhan ng dumating ang isang malawakang pandemya. Tuluyang nanatili si Sandra at ang kanyang staff sa Brazil. Halos dalawang taon din bago lumuwag ang sitwasyon maging sa paliparan. Magtatatlong taon na si Alexi ng bumalik ang ama sa Pilipinas.

The toughest and strangest man I used to see is now held by his fellow men, ni hindi ko nga alam kung anong nangyayari sa kanya ngayon kaya gusto ko siya puntahan. Nahihirapan ang kalooban ko gayong dahil sa mga ito kailangan namin maghiwalay, at ang isiping uuwi ako ng Pilipinas tapos siya alam ko nahihirapan dito para sa amin parang hindi ko maaatim...

Ang Pagdating ng Panibagong Hamon at Pagbangon Limang taon pa ang lumipas, ang mundo ay naharap sa isang malaking hamon — isang matinding pagbabago ng klima na nagdulot ng mga bagyo, tagtuyot, at pagtaas ng lebel ng dagat sa ilang bahagi ng mundo. Ang bayan ng Daraga ay hindi nakaligtas sa epekto nito — ang ilang bahagi ng bayan ay binaha, at ang ilang mga taniman at isdaan ay nasira.

Pitong taon din siyang hindi naka uwi dito sa Pilipinas kaya naninibago siya sa maraming bagay, sa klima, hangin at tanawin, sobrang ibang iba ang Pilipinas sa bansang pinang galingan niya. New York, nakaka tawa lamang at pitong taon ang nakalipas at halos ayaw niyang sumakay sa eroplanong mag hahatid sakaniya sa ibang bansa para doon siya manganak, at pag katapos ng pitong taon heto naman siya ngayon at ayaw nang bumalik sa Pilipinas at gusto nalang umatras para bumalik nalang ulit sa New York.

"Hindi po ako magtatagal. May kailangan lang po akong mahanap." "Ano naman iyon?" kunot-noong tanong niya. "Isang kaibigan na hindi ko po maalala." "Lux, masyadong mapanganib ngayon sa Pilipinas. Nagkalat ang mga rebelde. Nalalapit na ang himagsikan. Baka maipit ka," nag-aalalang sabi niya.