Kahirapan Hamon Sa Bawat Pilipino 소설 & 이야기

Tumango ako sa kaniya at ngumiti. I know it. I can see in her eyes that she loves him. There's no doubt about that. "Iba iba din naman kasi ang tao, may iba na gustong makaraos sa buhay kaya naghahanap ng ibang lahi ngunit may iba din naman na talagang love ang hanap nila. Ang hirap lang sa ibang Pilipino ay mahilig silang mangutya at manghusga. Ayaw munang alamin ang storya ng bawat isa. Mahalin mo lang siya ng lubos, huwag mo na lang pansinin ang ibang tao," pagbibigay payo ko sa kaniya.

Napa-kagat ako sa aking labi dahil sa mga narinig ko. “Ganun ho ba, e-eh titingnan ko ho kung anong maitutulong ko. Gagawan ho natin ‘yan ng paraan. Ang mahalaga muna ngayon ay safe kayo. Nakalabas na ho ba ang bagyo? Pasensya na ho at sobrang busy lang talaga namin nang makabalik dito sa Pinas.” Napa-masahe ako sa aking sintido dahil bigla itong sumakit. Ni-hindi ko man lang nabalitaan man lang na may bagyo palang tumama sa probinsya, hays.

paliwanag ni Ate Monami. “Alam mo naman sa atin, kapag nakabingwit ka ng mayaman ay sasabihing pinikot at katawan lang ang puhunan para makaahon sa kahirapan. Mahirap din na malaman kung totoo ba ang nararamdaman ng isang lalaki lalo na’t wala pa sa isang taon sila magkakilala,” singit ni Ate Heart.

Hindi ko akalain ganito pala sila kayaman ng sobra. "That's why dito na kami pinatira ng lolo niya sa pilipinas because anytime pwedeng mamatay si Anhiro sa kamay ng mga kalaban namin na gang, kami pating family niya pwedeng mapahamak. Sa Japan kasi masikatan ka lang ng araw parang papatayin kana." *gulp* nakakatakot. "Pati ako pwedeng mamatay?" "Yah! Kabilang kana samin at mas mataas ang chance mo na mapatay nila. Lalo na at asawa kana niya ngayon. Una kasing hinahunting ng mga gang ang asawa nung leader."

Pero may mas lalala pa ba sa nararamdaman ko ngayon? Wala na ata. Everything, Everything that I worked hard for, lahat ng pinag hirapan kong bagay para sa pangalan na meron ako ngayon, Nasira... It was ruined because of one mistake. Isa lang. At ngayong pauwi na ako ng pilipinas, hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman o kung anong dapat kong gawin. Media here in the Philippines are way worst than media in Hilton.

tanong ko sa kapatid baka, may kumalat naman na virus sa Pilipinas. "Wala naman nagbago sa Pilipinas naging mabilis lang ang technology natin at lahat asensado na talaga may naghihirap pero hindi katulad dati saka, ganun pa rin naman ang nangyayari sa goverment natin may matitinong namununo ramdam natin na may nabago may iba naman casual lang katulad noon." kwento sa akin may bumatok sa kanya at nakita ko ang pigura ng hipag ko na masama ang tingin sa kapatid ko. "Tumahimik ka lang alam naman natin 'yan sarilinin na lang natin," sabi ng hipag ko sa kapatid ko.

Kamukha nila iyong mga tauhan noong lalaking ini-spray-an ko nakaraan sa mata kasi akala ko snatcher. Teka! What if boss nila nga iyon at nabulag pala kaya ako hinahanap ng mga ito? What if kunin ang mga mata ko? Paano pa ako magtatrabaho kapag bulag na ako? Paano na si Daphne? Paano na ang ekonomiya ng Pilipinas? Paano na ang kabuhayan ng bawat Pilipino? Pero pakialam ko ba sa kabuhayan ng bawat Pilipino? Problema na ng presidente iyon.

Ni hindi man lang kami pinansin ng mga Hapong ito na para bang hindi nila kami nakikita. Well, malamang ganito rito, hindi gaya sa Pilipinas na kaunting galaw mo lang ay nakatitig na ang mga kapwa mo Pinoy sa'yo. Na gusto nilang manghimasok sa buhay ng may buhay. Na lahat ay kanilang pinapakialaman. Na gusto nila sa lahat ng bagay ay kasali sila o dapat alam nila. Nakiuus'yoso talaga ang mga Pinoy 'no? Huh how typical.

saad ko na may halong pang aasar Takot na takot malaman ang totoo, akala mo naman makikita niya agad ang dating asawa niya rito. Pero hindi ko rin maipagkakailang imposibleng hindi mangyari ang bagay na iyon. Ang laki ng Pilipinas, pero kung kabahan siya parang nandito na agad sa airport yung kinakatakutan.

Kapag hindi namin nagawa yun ay maaari na din kaming maging zombie pag nakataon. "Alam ko kung saan nakakonekta ang pinakamalaking hose dito sa bansa. Malapit lang dito yun. Pasalamat na lang tayo. Ihahalo natin ito sa tubig at saka natin ipapaulan. Maaaring buong Pilipinas muna ang magamitan natin nito pero kapag naging tao na sila muli ay makakatulong na sa atin ang gobyerno para rito." Tama, Tama. Mas uunahin muna namin ang Pilipinas bago ang buong mundo.